Anim na buwan pagkatapos ng diborsyo, bigla akong tinawagan ng aking dating asawa para imbitahan ako sa kanyang kasal. Miraragit ko siyang sinagot nang kalmado:
—Kakapanganak ko lang. Hindi ako pupunta kahit saan.
Makaraan ang kalahating oras, dumating siyang tumatakbo, wala sa sarili, at lubos na balisa sa loob ng silid ko sa ospital…

Anim na buwan matapos ang diborsyo, noong pakiramdam ko ay unti-unti nang bumabalik sa ayos ang buhay ko, nakatanggap ako ng tawag na hindi ko inaasahan. Si Javier iyon, ang ex-husband ko. Hindi na siya nakipag-usap sa akin mula nang pumirma kami ng papeles, at ang makita ang pangalan niya sa screen ay naghalo ang pagod at pagdududa sa dibdib ko. Sinagot ko iyon dahil baka may kinalaman sa mga bagay na naiwan sa pagitan namin noon.

—Laura —sabi niya, may kakaibang sigla ang boses—. Iniimbitahan kitang dumalo sa kasal ko. Sa Sabado na iyon.

Natahimik ako sandali, nakatitig sa puting kisame ng silid ng ospital. Nakatulog pa ang bagong silang kong sanggol sa tabi ko, nakakabit pa sa mga monitor. Kakapanganak ko lang labindalawang oras ang nakalipas.

—Kakapanganak ko lang —sagot ko nang malamig—. Hindi ako pupunta.

Binaba ko ang tawag nang hindi na siya pinakinggan. Akala ko tapos na iyon, pero makalipas ang tatlumpung minuto, biglang bumukas nang malakas ang pinto ng silid. Pumasok si Javier—maputla, pawisan, gusot ang suot, at nagwawala ang mga mata.

—Nasaan siya? —halos pasigaw—. Nasaan ang sanggol?

Nabigla ang mga nars. Tinitigan ko siya, hindi maintindihan.

—Ano bang sinasabi mo? —tanong ko—. Anak ko ito.

Lumapit siya sa kuna nang nanginginig ang mga hakbang. Pagkakita niya sa sanggol, nanigas siya. Nanginig ang mga kamay niya at napasandal sa dingding para hindi matumba.

—Hindi maaari… —bulong niya—. Hindi tugma ang mga petsa…

Doon ko naintindihan. Noong mag-asawa pa kami, inakusahan niya akong nangangaliwa kahit wala siyang ebidensya. Ginawa niya iyon para insultuhin ako, kontrolin, at sa huli ay iwanan. Pinalayas niya ako nang buntis na ako, kumbinsido siyang hindi kanya ang bata.

—Javier —sabi ko, mariin—. Mali ang kuwenta mo. Anak mo ito.

Tuluyang nagbago ang mukha niya. Tumunog ang telepono niya. Si Clara, ang fiancée niya. Sinagot niya iyon habang nanginginig ang mga kamay, at hawak ko ang anak ko. Ang kasal, mga kasinungalingan, at ang bagong buhay niyang buo sa ilusyon—unti-unti nang gumuho sa mismong sandaling iyon.

Lumabas si Javier ng silid nang hindi nagsasalita, nahulog pa ang telepono sa sahig. Narinig ko mula sa pasilyo ang sigawan nila ni Clara: mga paratang, galit, at pagkatapos ay mabilis na paglayo ng mga hakbang. Sinara ng mga nars ang pinto at tinanong ako kung kailangan ko ng seguridad. Umiling ako, kahit masakit pa ang lahat—hindi lang katawan dahil kakapanganak, kundi pati alaala.

Makalipas ang ilang oras, bumalik si Javier. Hindi na naka-traje, naka-pambahay lang at namumugto ang mga mata sa kaiiyak. Umupo siya sa tapat ko, malayo sa kuna, na para bang wala siyang karapatang lumapit.

—Nagkamali ako —sabi niya—. Sinira ko ang lahat dahil sa selos. Umalis si Clara. Kinansela niya ang kasal nang sabihin ko ang totoo.

Wala akong naramdamang awa. Tanging isang katahimikang kakaiba.

—Hindi ka pumunta rito para sa akin —sabi ko—. Pumunta ka dahil natakot ka.

Tumango siya. Inamin niyang ilang buwan niyang pinagsasabi sa lahat na niloko ko siya—sa pamilya niya, sa mga kaibigan, maging kay Clara. Nang mabasa niyang kakapanganak ko lang, nag-compute siya ng mga petsa at tuluyang nag-panic. Alam niyang lalabas ang katotohanan.

—Gusto kong akuin ang responsibilidad —sabi niya—. Gusto ko ng DNA test.

—Makukuha mo —sagot ko—. Hindi para mapayapa ka, kundi para akuin mo ang itinanggi mo.

Makaraan ang ilang araw, kinumpirma ng test ang halatang-halata: si Javier ang ama. Pumunta ang pamilya niya sa ospital para humingi ng tawad. Umiyak ang ina niya, hindi ako matingnan ng ama niya. Tinanggap ko ang paghingi nila ng tawad, ngunit malinaw kong sinabi na hindi nito binubura ang pinagdaanan ko: ang pagpapaalis nila sa akin, ang tsismis, at ang pagdadalang-tao ko nang mag-isa.

Sinimulan ko ang legal na proseso para sa paternity at child support. Hindi ko hiniling ang pagkakabalikan, hindi ko hiniling ang pangalawang pagkakataon. Ang hinihingi ko lang ay respeto at katatagan para sa anak ko. Nilagdaan ni Javier ang lahat nang walang pagtutol.

Bago siya umalis, lumapit siya sa kuna. Tumitig nang matagal sa sanggol.

—Patawad —bulong niya—. Dumating ako nang huli.

—Hindi —sagot ko—. Dumating ka nang hindi na kita kailangan.

Dalawang taon na ang lumipas mula nang araw na iyon sa ospital. Si Mateo, ang anak ko, ay tumatakbo sa parke, masayahin, at walang kamalay-malay sa pagkakamali ng kanyang ama. Unti-unti kong binuo ang buhay ko nang walang poot, ngunit may malinaw na alaala. Gumaganap si Javier sa kanyang mga responsibilidad at nakikita si Mateo ayon sa napagkasunduan. Hindi na kami naging mag-asawa. Hindi rin kami naging magkaibigan. Dalawang taong may hangganan ngunit konektado dahil sa isang batang nararapat lamang sa katatagan.

Minsan naiisip ko kung gaano kadaling wasakin ang buhay ng isang tao dahil lang sa hinala o paratang na walang basehan. Sa kaso ko, muntik na akong mawalan ng tirahan, suporta, at dangal sa panahong pinaka-mahina ako. Pero heto ako ngayon.

Hindi ko isinulat ang kwentong ito para magmukhang perpektong biktima o para husgahan ang sinuman. Isinulat ko ito dahil alam kong marami ang nakakaranas ng ganito: relasyon na winasak dahil sa selos, kontrol, at pride. Mga taong hinusgahan nang hindi pinakinggan.

Kung may natutunan man ako, iyon ay ang katotohanan laging lumalabas—minsan huli para ayusin ang mga relasyon, pero sakto para iligtas ang buhay ng isang tao. Ang pagtatanggol sa sarili ay hindi paghihiganti. Ang paglalagay ng hangganan ay hindi kalupitan. Ang pagpili sa sarili at sa anak ay hindi pagiging makasarili.

Ngayong tinitingnan ko si Mateo habang natutulog, alam kong tama na hindi ako bumigay sa takot. Hindi ako bumalik kay Javier noong humingi siya ng isa pang tsansa. Hindi ako tumanggap ng mga paumanhin na walang laman. Pinili ko ang kapayapaan, kahit mas mahirap.

Kung napaisip ka ng kwentong ito, sagutin mo:
Naniniwala ka bang sapat na dahilan ang walang basehang paratang para tuluyang masira ang isang relasyon?
Bibigyan mo ba ng pangalawang pagkakataon, o magsisimula ka ulit?

Ibahagi ang iyong opinyon, ikuwento ito sa taong dapat makarinig nito, at tandaan:
Walang sinuman ang may karapatang husgahan ang katotohanan mo kung hindi nila naranasan ang mga hakbang na tinahak mo.