PINAGTABUYAN NG DONYA ANG “BATANG HAMOG” NA NAMAMASKO SA GATE NIYA, PERO HINIMATAY SIYA SA GULAT NANG MAKITA ANG SUOT NITONG KWINTAS: “ANAK?! IKAW BA YAN?! ITO YUNG KWINTAS NA SUOT MO NOONG NA-KIDNAP KA 15 YEARS AGO!”

Bisperas ng Pasko. Noche Buena na, pero madilim at malungkot ang mansyon ni Donya Esmeralda.

Simula nang ma-kidnap ang kaisa-isa niyang anak na si Julian labinlimang taon na ang nakakaraan, isinara na ni Donya Esmeralda ang puso niya sa Pasko. Naging masungit siya, matapobre, at galit sa mundo.

“Yaya! Isarado mo ang gate!” sigaw ni Esmeralda. “Ayoko ng ingay! Paalisin mo ’yang mga namamaskong ’yan! Nakakabwisit!”

Sa labas ng mataas na gate, may grupo ng mga batang hamog na nanggugulo. Kumakanta sila ng Jingle Bells pero may halong pang-aasar. Ang lider nila ay si Tikboy—18 anyos, gusgusin, mahaba ang buhok, at amoy-araw.

“Namamasko po! Penge barya! Ang laki ng bahay, kuripot naman!” sigaw ni Tikboy habang kinakalampag ang gate gamit ang bato.

KLANG! KLANG! KLANG!

Nairita si Donya Esmeralda. Siya mismo ang lumabas ng bahay, dala ang isang hose ng tubig.

“Mga bwisit kayo!” bulyaw ng Donya.

Binuksan niya ang maliit na pinto ng gate at—

SPLASH!

Binasa niya si Tikboy at ang mga kasama nito.

“Layuan niyo ang bahay ko! Mga basura! Wala kayong ginawa kundi manghingi! Magtrabaho kayo!”

Nagtakbuhan ang ibang bata, pero si Tikboy ay nadulas sa basang semento at tumama ang likod sa gate.

“Aray ko!” daing ni Tikboy.

Lumapit si Donya Esmeralda, galit na galit. “Anong aray?! Kulang pa ’yan! Gusto mo ipakain kita sa aso ko?!”

Akmang hahampasin ni Esmeralda si Tikboy ng dulo ng hose nang bigla siyang napahinto.

Sa pagkakabagsak ni Tikboy, napunit nang kaunti ang luma niyang sando. Dahil basa ang damit, bumakat sa dibdib niya ang isang gintong kwintas na nakatago sa loob.

Isang kwintas na may palawit na kalahating puso, may nakaukit na letrang “J.”

Nanlaki ang mata ni Donya Esmeralda. Nabitawan niya ang hose. Kilalang-kilala niya ang kwintas na iyon—siya mismo ang nagpasadya noon. Ang kalahati ng puso ay nasa kanya, nakasuot sa leeg niya araw-araw sa loob ng 15 taon.

“H-Hoy…” nanginginig na boses ni Esmeralda. “S-Saan mo nakuha ’yan?”

Napahawak si Tikboy sa kwintas. “Wala kang pakialam! Akin ’to! Bigay ’to ng nanay ko bago siya namatay sa sakit!”

“Hindi…” bulong ni Esmeralda habang lumalapit. “Hindi… patingin ako…”

“Lumayo ka! Baliw ka!” sigaw ni Tikboy, takot na baka agawin ang kaisa-isang yaman niya.

Mabilis si Esmeralda. Hinablot niya ang braso ni Tikboy at hinawakan ang palawit.

Doon niya nakita ang maliit na dent sa gilid ng ginto—ang yupi na nangyari noong sanggol pa si Julian nang kagatin niya ito.

Kinuha ni Esmeralda ang sarili niyang kwintas at pinagtabi ang dalawang palawit.

PERFECT MATCH. Nabuo ang puso.

Tumigil ang mundo ni Esmeralda. Tinitigan niya ang mukha ni Tikboy—sa likod ng dumi at libag, nakita niya ang mga mata ng asawa niyang yumao.

“Diyos ko…”

Biglang sumikip ang dibdib ni Esmeralda.

“ANAK?! IKAW BA YAN?! JULIAN?!” sigaw niya habang umiiyak. “ITO YUNG KWINTAS NA SUOT MO NOONG NA-KIDNAP KA 15 YEARS AGO!”

“Ha? Pinagsasabi mo?” naguluhan si Tikboy.

“Ako ang nanay mo! Julian! Buhay ka!”

Sa sobrang bugso ng damdamin—shock at saya—hindi kinaya ni Donya Esmeralda. Namuti ang paningin niya.

BLAG!

Himatay ang Donya sa harap ng gate.

AFTER 1 HOUR

Nagising si Esmeralda sa sofa ng sala. Nakapaligid ang mga katulong, at sa gilid ay nakaupo si Tikboy, kumakain ng hamonado—takot at litong-lito.

“Nasaan siya?” mahinang tanong ni Esmeralda.

“Ma’am! Gising na po kayo!” sabi ng Yaya. “Andito po yung bata. Hindi po namin pinalayas.”

Bumangon si Esmeralda at niyakap agad si Tikboy—amoy-araw, madumi, basa—pero niyakap niya nang mahigpit.

“Bitaw nga!” reklamo ni Tikboy. “Sabi mo anak mo ako? Paano nangyari ’yon eh lumaki ako sa kalsada?”

“Yung kwintas…” paliwanag ni Esmeralda habang hawak ang mukha ng binatilyo. “At tingnan mo ang likod ng tenga mo—may balat ka diyan na hugis sili. ’Di ba?”

Natigilan si Tikboy. “P-Paano mo nalaman?”

“Dahil ako ang nagluwal sa’yo. Ako ang nagpaligo sa’yo noong baby ka pa. Julian… Julian ang pangalan mo.”

Unti-unting tumulo ang luha ni Tikboy. Akala niya buong buhay niya ay itinapon siya. Ang alam niya, napulot lang siya ng isang babaeng nagpalaki sa kanya—na namatay na—mula sa isang sindikato.

“N-Nanay?” garalgal na tanong niya. “May nanay pa ako?”

“Oo, anak… at hinding-hindi na kita pakakawalan.”

Sa gabing iyon ng Noche Buena, nawala ang sungit ni Donya Esmeralda. Pinaliguan si Tikboy, binihisan ng magagandang damit, at pinakain ng pinakamasarap na hapunan.

Ang batang hamog na dating itinataboy sa gate, ngayon ay siyang nagmamay-ari ng mansyon.

At ang Pasko na dating malungkot, ngayon ay naging pinakamasayang Pasko sa buhay ng mag-inang muling pinagtagpo ng isang pirasong kwintas.