NASA BAHAY DAW NG SEKRETARYA ANG MISTER KO PARA MAG-“OVERTIME”

NASA BAHAY DAW NG SEKRETARYA ANG MISTER KO PARA MAG-“OVERTIME”—PERO BAGO PA AKO MAKASUGOD, SINIPA NG BILYONARYA KONG BIYENAN ANG PINTO AT WINASAK ANG BUHAY NUNG DALAWA SA ISANG IGLAP.

I. Ang Huling Kasinungalingan 

“Babe, sorry talaga. Overtime ako ulit. Tinatapos namin ni Jessica yung proposal para sa merger bukas. Huwag mo na ako intayin, baka dito na ako makatulog sa office couch.”

Binasa ko ang text ng asawa kong si Carlos. Ito na ang ikatlong beses ngayong linggo.

Ako si Mia. Sa paningin ng iba, isa lang akong simpleng maybahay na walang alam sa negosyo. Si Carlos naman ay ang CEO ng Montero Group of Companies, isang posisyong nakuha niya hindi dahil magaling siya, kundi dahil siya ang nag-iisang tagapagmana ng kanyang ina.

Alam kong nagsisinungaling siya. Bakit? Dahil ang GPS tracker ng kotse niya ay hindi naka-park sa opisina sa Makati. Nasa isang luxury condominium complex ito sa BGC—sa mismong building kung saan nakatira si Jessica, ang bago at sexy niyang sekretarya.

Nanginginig ang mga kamay ko habang hawak ang telepono. Gusto kong sumugod. Gusto kong mag-iskandalo. Pero natatakot ako. Wala akong sariling pera. Wala akong kapangyarihan. Kung hihiwalayan ko si Carlos, baka durugin niya ako sa korte at kunin ang lahat.

Pero nung gabing iyon, napuno na ako. Sobra na. Nagbihis ako ng simpleng maong at t-shirt. Sumakay ako sa Grab. Bahala na. Susugurin ko sila kahit magmukha akong tanga.

II. Ang Hindi Inaasahang Kakampi 

Pagdating ko sa lobby ng condo ni Jessica, hinarang ako agad ng Guard.

“Ma’am, bawal po umakyat kung walang appointment,” masungit na sabi ng guard habang tinitignan ang suot ko.

Check out this new Solana Memecoin!

“Kuya, asawa ako ng taong nasa taas!” sigaw ko, tumutulo na ang luha sa galit at hiya. “Papasukin niyo ako! May ginagawang kalokohan ang asawa ko!”

“Sorry po, Ma’am. Policy is policy. Umalis na lang kayo bago ako tumawag ng pulis para kaladkarin kayo palabas.”

Akmang aalis na sana ako, talunan at hiyang-hiya sa tingin ng mga tao sa lobby, nang biglang huminto ang tatlong itim na Cadillac Escalade sa tapat ng glass door.

Nagmamadaling lumabas ang mga bodyguards para pagbuksan ang pinto ng gitnang kotse.

Lumabas ang isang matandang babae na nakasuot ng Chanel suit, may suot na pearl necklace, at may hawak na tungkod na may dyamante. Ang aura niya ay nakakatakot—punong-puno ng awtoridad.

Si Doña Consolacion Montero. Ang nanay ni Carlos. Ang “Iron Lady” ng business world. Ang kinatatakutan ng lahat.

Kinabahan ako lalo. Akala ko papagalitan niya ako dahil sa paggawa ng eksena sa publiko.

Lumapit siya sa akin. Ang mukha niya ay seryoso.

“Mia,” bati niya sa akin.

“M-Mama…” yumuko ako para itago ang luha ko. “Sorry po. Uuwi na po ako. Huwag na po kayong mag-alala.”

Hinawakan niya ang baba ko gamit ang kanyang kamay na puno ng singsing at inangat ang mukha ko.

“Bakit ka uuwi?” tanong niya nang mariin. “Nasa taas ang basura. Aayusin natin ito ngayon din.”

Humarap si Doña Consolacion sa guard na kanina ay ang tapang-tapang pero ngayon ay namumutla na.

“Guard,” tawag ng Doña. “Ako ang may-ari ng building na ito. Papadaanin mo kami, o sisiguraduhin kong pati ang security agency niyo ay mawawalan ng lisensya bukas ng umaga?”

Hindi na nakasagot ang guard. Nanginginig niyang binuksan ang VIP Elevator at yumuko hanggang sa makapasok kami.

III. Ang Pagsipa sa Pinto 

Habang nasa elevator kami, tahimik lang si Doña Consolacion. Rinig ko ang bilis ng tibok ng puso ko.

“Mama,” bulong ko. “Baka po magalit si Carlos sa inyo. Mahal na mahal niyo po siya… baka po magtanim siya ng sama ng loob.”

Tumingin sa akin ang matanda. Ang mata niya ay may halong lungkot pero mas nangingibabaw ang galit.

“Mahal ko ang anak ko, Mia. Pero mas mahal ko ang Dangal ng pamilyang ito. At ang kataksilan ay hindi gawain ng isang tunay na Montero. Kung hindi ko siya didisiplinahin, sino ang gagawa?”

Pagdating sa 25th floor, itinuro ko ang Unit 2501.

Kakatok sana ako nang pigilan ako ng Doña gamit ang tungkod niya. Senenyasan niya ang head ng security niya, isang malaking lalaki.

“Gibain,” utos niya nang walang pag-aalinlangan.

BLAG!

Sa isang malakas na tadyak ng bodyguard, nasira ang lock ng pinto. Bumukas ito nang padabog.

Pumasok kami.

Naabutan namin si Carlos at si Jessica sa sofa. Nakasando lang si Carlos at may hawak na wine glass, habang si Jessica ay nakasuot ng manipis na silk robe. Halatang-halata na hindi “trabaho” ang ginagawa nila.

Nanlaki ang mga mata nila nang makita kami.

“M-Mama?!” sigaw ni Carlos, napatayo sa gulat. Nabitawan niya ang baso at nabasag ito sa sahig. “Mia?!”

Si Jessica ay mabilis na nagtakip ng katawan, nanginginig sa takot nang makita ang “Iron Lady” sa loob ng condo niya.

“Mama! Anong ginagawa niyo dito? This is trespassing!” sigaw ni Carlos, sinusubukang magtapang-tapangan kahit huli na sa akto. “At bakit kasama mo ang babaeng ‘yan? Sinusumbong ka ba niya kaya ka nandito?!”

Hindi sumagot si Doña Consolacion. Naglakad siya papasok nang dahan-dahan. Ang tunog ng kanyang tungkod sa sahig ay parang countdown ng bomba. Umupo siya sa single sofa sa harap nila na parang isang hukom.

“Trespassing?” tanong ng Doña nang may mapanganib na ngiti. “Carlos, nakalimutan mo na ba kung kanino nakapangalan ang unit na ito?”

Natigilan si Carlos.

“Ito ang Company Housing ng Montero Group. Nakapangalan ito sa kumpanya. At sino ang Chairman of the Board?”

“I-Ikaw…” utal ni Carlos. “Pero Mama! CEO ako! May karapatan ako!”

“Dati,” mabilis na sagot ng Doña.

IV. Ang Hatol at Pagwasak 

Tumayo si Jessica, nagmamakaawa. “Ma’am Consolacion, let me explain! Nagtatrabaho lang po kami! Si Carlos po ang lumapit sa akin! Wala po akong kasalanan!”

Tinignan siya ni Doña Consolacion mula ulo hanggang paa. Isang tingin na puno ng pandidiri na parang nakakita siya ng ipis.

“Tumahimik ka, Hija. Alam ko kung ano ang trabaho mo. At alam ko rin na ang condom ay hindi kasama sa listahan ng office supplies para sa ‘merger proposal’ niyo.”

Humarap ang Doña kay Carlos.

“Carlos, sa loob ng limang taon, binigyan kita ng posisyon. Binigyan kita ng bahay. Binigyan kita ng asawa na tapat, matalino, at matiyaga na si Mia. Pero anong ginawa mo? Naglaro ka sa putikan.”

“Mama, nagpapahinga lang ako! Stressed ako sa trabaho! Hindi mo ako naiintindihan!” katwiran ni Carlos.

“Stressed?” tumawa nang mapakla ang Doña. “Well, good news. Wala ka nang stress simula bukas.”

Naglabas ng folder ang bodyguard at inabot sa Doña.

“Number 1,” sabi ng Doña habang binubuksan ang folder. “You are FIRED. Effective immediately. Tinanggal na kita bilang CEO kaninang hapon sa emergency board meeting na hindi mo dinaluhan dahil busy ka sa ‘overtime’ mo.”

“Ha?! Hindi pwede ‘yan! Ako ang tagapagmana! Ipapabagsak ko ang kumpanya kung tatanggalin mo ako!”

“Number 2,” patuloy ng ina, hindi pinansin ang pagwawala ng anak. “Ang Credit Cards mo, ang Bank Accounts mo, at ang Trust Fund mo—frozen na lahat. You have zero access as of 5:00 PM today.”

“Number 3. Ang kotse sa baba, at ang Mansyon na tinitirhan niyo ni Mia… babawiin ko na. Kasi nakapangalan ‘yun sa kumpanya. You are effectively homeless.”

Lumuhod si Carlos. “Ma! Huwag! Saan ako pupulutin? Anak mo ako! Maawa ka!”

“Dahil anak kita, tuturuan kita ng leksyon na hindi mo natutunan sa eskwelahan,” mariin na sabi ng Doña. Tinignan niya si Jessica.

“At ikaw, Jessica. You are also fired. At sisiguraduhin kong blacklisted ka sa lahat ng kumpanya sa Pilipinas. I will use my connections. Walang tatanggap sa’yo kahit bilang janitress.”

“Pero may good news ako sa inyo,” ngiti ng Doña nang nakakatakot.

“Dahil mahal niyo naman ang isa’t isa… at dahil mukhang hindi kayo mapaghiwalay… sa inyo na ang isa’t isa.”

Tumingin ang Doña kay Jessica na ngayon ay umiiyak na.

“Jessica, sayo na si Carlos. Isama mo siya. Pakainin mo siya. Kasi simula ngayon, wala na siyang pera. Wala na siyang pangalan. Isa na lang siyang tambay na gwapo. Good luck sa pagbabayad ng bills.”

Namutla si Jessica. Alam ni Doña Consolacion—at alam ko rin—na pera lang ang habol ng babae. Kung walang pera si Carlos, walang kwenta ito kay Jessica.

“Ma’am… ayoko po sa kanya kung wala siyang pera!” biglang sigaw ni Jessica habang tinutulak si Carlos palayo. “Palamunin lang po siya!”

“Jessica!” gulat na sigaw ni Carlos. “Akala ko ba mahal mo ako?! Sabi mo ako ang soulmate mo?!”

“Ulol! Wala ka na palang pera eh! Layuan mo ako!” sagot ni Jessica.

Nag-away sila sa harap namin. Tulakan, sumbatan, murahan. Nakakaawang tignan. Nakakadiri.

V. Ang Bagong Reyna 

Tumayo na si Doña Consolacion. Nilapitan niya ako at inakbayan.

“Halika na, Mia. Aalis na tayo. Masyado nang mabaho ang hangin dito.”

“Mia! Babe! Sama ako! Sorry na!” habol ni Carlos, pilit humahawak sa laylayan ng damit ko habang hinihila siya ng guard palayo. “Mahal kita! Nagkamali lang ako! Huwag mo akong iwan sa babaeng ‘to!”

Tinignan ko ang asawa ko. Walang dignidad. Walang yaman. Umiiyak na parang batang inagawan ng kendi.

Tinanggal ko ang kamay niya sa damit ko.

“Sorry, Carlos,” sabi ko nang matatag. “Hindi ako tumatanggap ng ‘overtime’ sa buhay ko.”

Tinalikuran namin sila. Rinig ko ang sigawan nila habang sumasara ang pinto ng elevator.

Pagbaba namin sa lobby, nagsalita si Doña Consolacion habang nasa loob na kami ng sasakyan.

“Mia, alam kong masakit. Iiyak mo lang ‘yan ngayong gabi. Pero bukas, kailangan mong maging matatag.”

Inabot niya sa akin ang isang bagong dokumento.

“Ikaw ang nag-ayos ng mga financial reports ni Carlos sa loob ng tatlong taon habang nagbubulakbol siya, diba? Alam ko ‘yun. Alam kong ikaw ang tunay na nagpapatakbo ng kumpanya sa likod ng mga anino.”

“Kaya simula bukas… ikaw ang uupo bilang Interim CEO ng Montero Group.”

Nanlaki ang mata ko. “P-Po? Pero… housewife lang po ako. Wala po akong experience sa papel.”

“Ikaw ang utak sa likod ni Carlos,” ngiti ng biyenan ko, isang ngiti ng pagmamalaki. “Oras na para ikaw naman ang kuminang. Welcome to the board, Hija. Ang pwesto sa tabi ko ay para sa mga tapat at matatalino, hindi para sa mga taksil.”

Sumakay kami sa Cadillac at umalis. Iniwan namin ang nakaraan sa building na iyon.

Epilogue:

Nabalitaan ko makalipas ang ilang buwan, naghiwalay din si Carlos at Jessica matapos lang ang ilang linggo. Pinalayas ni Jessica si Carlos dahil wala itong maibigay na pang-shopping.

Ngayon, si Carlos ay nagta-trabaho bilang isang clerk sa maliit na opisina, namumuhay sa isang maliit na kwarto, at laging nag-aabang ng balita sa TV tungkol sa dati niyang asawa—na ngayon ay isa sa pinakamatagumpay at pinaka-respetadong negosyante sa bansa.

Winasak ng nanay niya ang buhay niya para iligtas ang kumpanya at ang manugang na totoong nagmamahal sa pamilya. Isang leksyon na hinding-hindi niya makakalimutan.