Sa Gabi ng Kasal, Habang Mahimbing ang Lahat, Biglang May Sigaw ng Takot Mula sa Silid ng Anak Ko — Lahat Kami’y Natigilan sa Nakakakilabot na Tagpo na Hindi Kailanman Namin Inasahan

1. Ang Gabing Masaya na Naging Bangungot

Gabi ng kasal ng anak kong si Tuấn at ng kanyang bagong asawa na si Lan. Matapos umalis ang mga bisita, tahimik na ang bahay. Masaya pa rin ang pakiramdam ko — anak ko, may pamilya na, at sa wakas, may manugang akong mabait. Tahimik kong inisip, “Di magtatagal, magkakaapo na rin ako.”

Ngunit halos hatinggabi na, habang papikit na ako, isang nakapangingilabot na sigaw ang pumunit sa katahimikan.
“AAAAHHH!!!”

Tumayo akong bigla, kumakabog ang dibdib. Nagkagulo ang buong bahay, sabay-sabay kaming nagtungo sa silid ng mag-asawa.

Pagbukas ng pinto — napatigil kami, nanlumo sa tanawin.

2. Ang Nakakakilabot na Eksena

Si Lan, nakahandusay sa sahig, hindi pa natatanggal ang bestidang pangkasal, maputlang-maputla, at nakadilat ang mga mata sa takot. Sa kanyang leeg, may mga bakas ng pagkakasakal.

Si Tuấn, anak ko, nakatayo sa tabi ng kama, nanginginig, maputla, at tila wala sa sarili.

— “Ina… hindi ko alam! Pagkagising ko, ganyan na siya!” nauutal niyang sabi.

Nagulat kaming lahat. Ilang oras lang ang nakalipas, masayang-masaya silang dalawa — ngayon, muntik nang may mamatay.

Dali-dali naming dinala si Lan sa ospital. Mabuti na lamang at naagapan siya ng mga doktor. Ngunit ang takot sa kanyang mga mata ay hindi na mabura.

3. Ang Katotohanan ay Dahan-Dahang Lumitaw

Kinabukasan, nang magising si Lan, ayaw niyang makita si Tuấn. Niyakap niya ako at umiiyak:

— “Mama, gusto niya akong patayin! Nang mahiga ako, bigla niya akong sinakal! Namumula ang mga mata niya, parang hindi siya ang asawa ko!”

Nang marinig ko iyon, nanlamig ako. Pagharap ko kay Tuấn, nakayuko siya, pawisan, nanginginig:

— “Mama, hindi ko ginusto… may boses sa ulo ko, sinasabi sa akin na gawin ‘yon. Hindi ako makontrol…”

Nanigas ako sa kinatatayuan ko.

4. Ang Lihim sa Kadiliman

Mula pagkabata, tahimik si Tuấn. Minsan ay naglalakad sa gabi na parang natutulog pa. Akala ko’y normal lang. Hindi ko alam na ito’y simula ng mas malalim na problema.

Pagkatapos ng insidente, dinala namin siya sa psychiatrist. Ang resulta: latent schizophrenia — matagal nang may karamdaman sa pag-iisip, at dahil sa stress ng kasal, bigla itong sumiklab. Sa gitna ng guni-guni, inakala niyang kalaban ang sariling asawa.

Nang marinig ko iyon, bumigay ako. “Bakit ngayon? Bakit hindi ko napansin? Kasalanan ko ba ito?”

5. Ang Sigalot sa Pamilya

Pagkalabas ni Lan sa ospital, nagpasya siyang makipaghiwalay. Dumating ang mga magulang niya, galit na galit:

— “Niloko n’yo kami! Pinakasalan ng anak namin ang isang may sakit sa pag-iisip! Kung hindi n’yo aayusin ‘to, dadalhin namin sa korte!”

Hindi ko alam ang isasagot ko. Hindi namin sinadya. Ni kami mismo’y hindi alam ang lalim ng sakit ni Tuấn.

Nang marinig ni Tuấn na gusto siyang iwan ni Lan, nagwala siya. Binangga ang ulo sa pader, sinisigaw ang sariling pagkamuhi. Niyakap ko siya, humahagulhol.

6. Ang Pag-uusap ng Dalawang Babae

Isang gabi, dumating si Lan, tahimik pero halatang gulong-gulo.

— “Mama,” sabi niya, “alam kong hindi sinadya ni Tuấn. Pero natatakot ako. Hindi ko kayang mabuhay sa ganitong takot.”

Hinawakan ko ang kanyang kamay, nanginginig ang boses ko:
— “Naiintindihan ko, anak. Hindi kita masisisi. Huwag mo lang sanang kamuhian si Tuấn… biktima rin siya ng sakit na ito.”

Niyakap niya ako, umiiyak kami pareho. Ang sakit na ito, hindi lang kanya, kundi sa aming lahat.

7. Ang Lihim na Matagal Nang Nakatago

Akala ko’y tapos na ang lahat, ngunit isang araw, dumating ang kapatid ng yumaong asawa ko — ang tiyuhin ni Tuấn. Mahina niyang sabi:

— “Ate, naisip mo ba… baka may kinalaman sa nangyari noon?”

Nanlamig ako. Naalala ko bigla ang nakaraan — ang araw na bumagsak ang buhay ko.

Noong apat na taong gulang pa lang si Tuấn, madalas wala sa bahay ang asawa ko. Dahil sa kalungkutan, nagkamali ako… may relasyon ako sa kapatid ng asawa ko.
Isang gabi, umuwi bigla ang asawa ko — at nadatnan kaming parehong hubad. Sa galit, sinakal niya ako, muntik na akong mapatay kung hindi siya napigilan ng kanyang kapatid.

Lumayas siya noong gabing iyon, at ilang araw matapos ay namatay sa aksidente.

At doon ko naalala — si Tuấn, maliit pa noon, ay nakatayo sa pintuan. Nakita ang lahat. Ang kirot, ang galit, ang karahasan… lahat iyon ay tumatak sa kanyang isip hanggang paglaki.

Napaluhod ako, hindi makahinga sa kirot. “Ako ang dahilan… ako ang pumatay sa kaligayahan ng anak ko.”

8. Ang Mapait na Katapusan

Sa huli, nagsumite si Lan ng papeles ng diborsyo. Tahimik siyang dinala ng kanyang pamilya, walang galit, walang salita — tanging pagod at lungkot.

Si Tuấn, dinala namin sa institusyon ng mga may sakit sa pag-iisip. Sa araw ng pag-alis, hinawakan niya ang kamay ko, umiiyak:

— “Mama… ayokong mawala si Lan… ayoko…”

Niyakap ko siya, humahagulhol. Ang gabing dapat simula ng kasal, naging simula ng bangungot.

9. Ang Aral na Naiwan

Ngayon, natutunan ko: may mga bagay sa buhay na hindi kayang itago — kasalanan, sakit, at sugat ng nakaraan. Kapag hindi hinarap, sisira ito sa hinaharap ng buong pamilya.

Ang gabing iyon ng kasal, habambuhay kong dala bilang sugat sa puso. Ngunit umaasa pa rin ako — darating ang araw na si Tuấn ay makakahanap ng kapayapaan, at si Lan, ng bagong pag-ibig.

At ako… mananatiling nabubuhay sa pagsisisi, ngunit may pag-asang kahit sa huli, mapapatawad ako ng Diyos — at ng anak kong sinira ng sarili kong kasalanan.