PINAGTABUYAN NG AMAIN SA ULAN — MAKALIPAS ANG 10 TAON, BUMALIK SILA NA MAY DALANG LIHAM NA NAGBAGO NG LAHAT…

Ang bayan ng Cedar Falls, Michigan ay tahimik—isang lugar na parang nakatulog sa panahon. Dito, kilala ng mga tao ang mga aso ng kapitbahay bago pa man nila maalala ang mga pangalan ng isa’t isa. Sa dulo ng Maple Street, nakatira si Sarah Miller kasama ang kanyang kambal na anak na sina Ethan at Emily, kapwa sampung taong gulang.

Kasama nila si John Turner, ang kanilang amain—isang tahimik na lalaking bihirang ngumiti. Nagtatrabaho siya sa auto plant, umuuwi gabi-gabi na tila walang ibang iniisip kundi ang pagod. Hindi niya kailanman tinawag sina Ethan at Emily na “anak.” Ngunit laging sinasabi ni Sarah habang nakangiti,

> “Mabait si John, mga anak. Hindi lang siya marunong magpakita. Pasensiya lang, ha?”

At naniwala ang mga bata. Hanggang dumating ang araw na gumuho ang lahat.

Biglang nagkasakit si Sarah. Ang sabi ng doktor, lung failure—huli na nang madiskubre. Sa loob ng ilang linggo, unti-unting nanghina ang katawan niya. Araw-gabi, naroon sina Ethan at Emily sa tabi ng kama, hawak ang kamay ng ina na tila gusto nilang pigilan ang kamatayan sa pamamagitan ng pag-ibig.

Si John? Madalas siyang nasa labas ng bahay, nakaupo sa porch, naninigarilyo. Tahimik. Malayo ang tingin sa langit.

Isang gabi, tinanong siya ni Ethan, halos pabulong,

> “Dad… bakit hindi mo binibisita si Mom?”

Pero hindi siya lumingon. Tanging usok lang ng sigarilyo ang sagot niya.

At nang tuluyang sumuko si Sarah, ang bahay ay tila nilamon ng katahimikan. Ang mga halakhak ay napalitan ng echo ng kawalan.

Tatlong araw matapos ang libing, nagtipon ang katahimikan sa kusina. Si John, nakatayo sa harap ng mesa, malamig ang tingin, habang ang kambal ay nakaupo, umaasang maririnig ang salitang “mahal ko kayo.”

Ngunit ang narinig nila ay masakit kaysa sa kahit anong salita.

> “Hindi ko kayo kayang alagaan. Hindi ako ang tatay n’yo. Umuwi na kayo kung saan n’yo gusto.”

Napahawak si Emily sa kamay ng kapatid. Si Ethan ay hindi makapaniwala.

> “John… hindi mo naman kailangan—”
“Umalis na kayo bago magdilim,” putol niya.

At gaya ng ulan na biglang bumuhos sa labas, bumagsak din ang luha ng kambal. Lumabas silang bitbit ang tig-isang backpack, ang lumang litrato ng kanilang ina, at ang pag-asang minsan ay itinuro nito: Magmahal kahit masakit.

Makalipas ang maraming taon ng hirap—pagkakagising sa lansangan, pagtatrabaho sa mga karinderya, paghuhugas ng kotse, at pag-aaral habang nagugutom—ang kambal ay hindi sumuko. Si Ethan ay naging architect, si Emily naman ay teacher. Hindi sila yumaman agad, pero may dignidad silang pinaghirapan.

Ngunit kahit anong tagumpay, lagi pa ring bumabalik ang tanong sa isip ni Ethan:

> “Bakit niya kami itinaboy? Bakit parang galit siya sa amin pagkatapos mamatay si Mom?”

Hanggang sa isang araw, nakatanggap si Emily ng sulat mula sa isang abogadong taga-Cedar Falls. Maikli lang:

> “Mr. John Turner requested before his death that this letter be delivered personally to Ethan and Emily Miller.”

Napatitig sila sa isa’t isa. Hindi sila makapaniwala.

> “Patay na si John?” tanong ni Emily, halos pabulong.
“Oo… at gusto niyang makita tayo. Sa bahay.”

At sa unang pagkakataon makalipas ang sampung taon, bumalik sila sa Maple Street.

Ang bahay ay luma na, halos gumuho, ngunit pamilyar pa rin. Pagsilip nila sa loob, may nakapatong na sobre sa lamesa, at sa ilalim nito, isang kahong kahoy. Nakaipit sa sobre ang maliit na papel na may sulat-kamay: “Para sa inyo, mga anak ni Sarah.”

Dahan-dahan itong binuksan ni Ethan. Ang sulat ay maayos, ngunit nanginginig ang tinta—tila isinulat ng taong nag-aalangan, o nagdurusa.

> “Ethan, Emily,

Alam kong hindi ko kayo kailanman minahal sa paraang nararapat. At alam kong wala nang kapatawaran sa ginawa ko. Noong namatay ang nanay n’yo, may sinabi siya sa akin bago siya pumikit. Sabi niya, ‘John, alagaan mo ang mga anak ko, dahil sila ang kabuuan ng pagmamahal ko.’

Pero natakot ako. Hindi dahil ayaw ko sa inyo, kundi dahil sinisisi ko ang sarili ko sa pagkamatay niya. Ako ang nagturo sa kanyang magpahinga sa trabaho kahit may ubo siya. Ako ang nagsabing “Walang masama diyan.” At nang mamatay siya, bawat tawa n’yo ay paalala ng boses niya. Bawat titig n’yo ay mukha niya. Hindi ko kinaya. Kaya ko kayo pinaalis, hindi dahil galit ako, kundi dahil duwag ako.”

“Ginugol ko ang natitirang taon sa paghahanap sa inyo. Hindi ko kayo natagpuan, pero sinigurado kong kung sakaling bumalik kayo, may maiiwan ako. Sa kahon, naroon ang mga ipon ko, at ang mga liham ni Sarah para sa inyo—hindi ko nagawang ibigay noon.”

“Kung mapatawad n’yo ako, salamat. Kung hindi, mauunawaan ko.”

– John Turner”

Tahimik silang dalawa. Walang salita, tanging mga luha lang ang dumadaloy sa kanilang mga pisngi. Si Ethan ang unang nagsalita.

> “Lahat ng taon na galit ako… pero ito lang pala ang totoo.”

Binuksan nila ang kahon—nandoon nga ang mga lumang sulat ni Sarah, nakasulat sa pamilyar na tinta at amoy ng lumang papel.

> “Mga anak, kung binabasa n’yo ito, alam kong hindi ko na kayo kayang yakapin. Pero gusto kong malaman n’yo, si John ay may mabuting puso. Mahina lang siyang tao kapag nawawala ang minamahal niya. Kapag may panahon, yakapin n’yo siya para sa akin.”

At doon, napaiyak si Emily nang tuluyan.

> “Sana nagawa natin ‘yon noon.”

Lumabas sila ng bahay, at sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, tumingin sila sa langit habang bumubuhos ang ulan—katulad ng gabing pinaalis sila. Pero ngayong gabi, hindi na malamig ang ulan. Para bang yakap iyon ng kanilang ina, at ng amain na sa huli’y nagmahal din, kahit huli na.

> “Let’s forgive him,” bulong ni Ethan.
“Matagal na,” sagot ni Emily, ngumiti habang pinisil ang kamay ng kapatid. “Matagal ko na siyang pinatawad.”

At sa ilalim ng ulan sa Maple Street, dalawang anak ang muling nakahanap ng tahanan—hindi sa mga dingding ng lumang bahay, kundi sa kapatawaran, pag-ibig, at mga liham na iniwan ng nakaraan.