Grand Family Reunion ng Pamilya Reyes.

Ginanap ito sa lumang ancestral house nila sa probinsya.

Dumating ang bunsong si Ricky, isang Engineer, sakay ng bagong Ford Everest.
Sumunod si Sheila, isang Doktor, sakay ng Fortuner.
At si Ben, isang Accountant, sakay ng Civic.

Nagyayabangan sila sa garahe.

“Grabe Ricky, bago na naman sasakyan mo ah!” bati ni Sheila.
“Syempre, Project Manager na ako eh. Ikaw din Doc, ang kinang ng kotse!”

Sa gitna ng kwentuhan, dumating ang panganay nilang kapatid na si Kuya Carding.

Sakay lang siya ng isang lumang kuliglig o hand tractor. Suot niya ay faded na polo shirt, sombrerong buri, at bota na puno ng putik.

Nandidiring tinignan ng magkakapatid si Carding.

“Jusko naman Kuya!” bulyaw ni Ricky.
“Reunion ‘to! Hindi taniman! Bakit ganyan ang suot mo? Ang dumi-dumi mo, mapuputikan ang tiles ng bahay!”

“Pasensya na,” ngiti ni Carding habang pinupunasan ang pawis.
“Galing kasi ako sa ani. Sayang naman ang oras kung uuwi pa ako para magbihis.”

“Hay naku,” irap ni Sheila.
“Buti na lang talaga nag-aral kaming mabuti. Buti na lang nakakuha kami ng Scholarship noon. Kung hindi, baka naging magsasaka lang din kami tulad mo, Kuya. Walang asenso.”

“Oo nga,” gatong ni Ben.
“Tignan mo kami, naka-kotse. Ikaw, amoy-lupa pa rin. Sayang ka Kuya, sana nag-sumikap ka rin.”

Hindi sumagot si Carding. Tumulong lang siya sa Nanay nila sa paghahanda ng pagkain sa kusina. Hinayaan niya lang na insultuhin siya ng mga kapatid niyang matataas na ang lipad.

Habang kumakain, biglang may wang-wang ng pulis sa labas.

Huminto ang isang convoy ng mga black SUV.

Bumaba ang Mayor ng bayan kasama ang mga bodyguards at ilang konsehal.

Nataranta sina Ricky, Sheila, at Ben.

“Hala! Si Mayor!” sabi ni Ricky.
“Ayusin niyo sarili niyo! Magandang connections ‘to para sa business ko!”

Lumapit ang magkakapatid sa Mayor na papasok ng gate.

“Good Morning Mayor!” bati ni Sheila, nakipagkamay agad.
“I’m Dr. Sheila Reyes po. Ito po ang card ko—”

Pero nilampasan lang sila ng Mayor. Ni hindi sila tinignan.

Dire-diretsong naglakad ang Mayor papunta sa kusina kung saan naghuhugas ng pinggan si Carding.

Nagulat ang lahat nang biglang yumuko ang Mayor at nagmano kay Carding.

“Ninong Carding!” bati ng Mayor nang may mataas na respeto.
“Pasensya na po at na-late ako. Galing pa ako sa meeting.”

Nalaglag ang panga nina Ricky, Sheila, at Ben.

“Mayor…” singit ni Ricky.
“Kilala niyo po ang Kuya namin? Yung… magsasaka?”

Tumawa ang Mayor.

“Magsasaka?” tanong ng Mayor.
“Hindi niyo ba alam? Si Don Carding ang pinakamayamang Land Owner sa buong probinsya! Siya ang may-ari ng lupang kinatitirikan ng Mall, ng Subdivision, at ng University sa bayan! Siya ang top taxpayer namin!”

Namutla ang magkakapatid.

“At higit sa lahat,” dagdag ng Mayor.
“Siya ang nag-donate ng pondo para sa mga scholar.”

Lumapit ang Nanay nila na kanina pa tahimik.

“Mga anak…” sabi ng Nanay, naluluha.
“Naalala niyo yung ‘Foundation Scholarship’ na nagpaaral sa inyo noong college? Yung akala niyo galing sa gobyerno?”

Tumango ang tatlo, kabadong-kabado.

“Hindi galing sa gobyerno ‘yun. Pera ng Kuya Carding niyo ‘yun.”

Natulala sila.

“Noong namatay ang Tatay niyo,” paliwanag ng Nanay.
“Pinili ng Kuya niyo na huminto sa pag-aaral para sakahin ang lupa natin. Lahat ng kita niya, ibinibigay niya sa akin para ipangbayad sa tuition niyo. Sabi niya, ‘Nay, sabihin mo scholarship para hindi sila mahiya, at para mag-aral sila nang mabuti.’”

Tumingin ang Nanay kay Carding na nakayuko lang.

“Yung kotseng ipinagyayabang niyo? Yung titulong ipinamumukha niyo sa Kuya niyo? Utang niyo lahat ‘yan sa putik na nasa bota niya.”

Binasag ng katahimikan ang yabang ng magkakapatid.

Hiyang-hiya sila. Ang taong kinutya nila… ang taong diring-diri sila… ay siya palang dahilan kung bakit sila nasa kinalalagyan nila ngayon.

Isa-isang lumapit ang magkakapatid kay Carding. Lumuhod si Ricky at niyakap ang tuhod ng Kuya niya.

“Kuya… sorry…” hagulgol ni Ricky.
“Sorry Kuya! Ang sama-sama namin! Wala kaming utang na loob!”

Umiyak din si Sheila at Ben.
“Patawarin mo kami Kuya… salamat sa lahat…”

Ngumiti si Carding at niyakap ang mga kapatid niya.

“Ayos lang,” malumanay na sabi ni Carding.
“Ang mahalaga, nakapagtapos kayo. Ang tagumpay niyo, tagumpay ko na rin.”

Sa araw na iyon, natutunan ng magkakapatid na hindi sukatan ang maruming damit sa halaga ng isang tao. Dahil minsan, ang kamay na puno ng putik ang siya ring kamay na nag-aahon sa iba paakyat sa tagumpay.

ANG PUTIK SA GINTONG SAPATOS: ANG PAGTUTUOS SA HACIENDA REYES

Matapos ang madamdaming tagpo sa kusina, akala nina Ricky, Sheila, at Ben ay doon na natatapos ang lahat. Ngunit hindi nila alam, ang rebelasyong iyon ay simula pa lamang ng isang malaking pagsubok na susukat sa kanilang tunay na pagkatao.

ANG PAGDATING NG HINDI INAASAHANG PANAUHIN

Habang umiiyak ang tatlo sa paanan ni Kuya Carding, muling may humintong mamahaling sasakyan sa labas. Isang puting Mercedes-Benz. Bumaba ang isang lalaking naka-amerikana, may hawak na briefcase. Siya si Atty. Valdez, ang pamilyar na abogado ng kanilang yumaong ama.

“Eksakto ang dating ko,” bungad ni Atty. Valdez. “Narito ako para sa pinal na pagbasa ng ‘Special Provision’ ng testamento ng inyong ama na si Don Teodoro Reyes.”

Nagtaka ang magkakapatid. Akala nila ay tapos na ang hatian ng mana noong mamatay ang ama nila sampung taon na ang nakalilipas.

“Atty, matagal nang tapos ang hatian,” sabi ni Ben habang pinupunasan ang luha. “Ang bahay na ito at ang maliit na sakahan lang ang natira kay Kuya, di ba?”

Ngumiti nang tipid si Atty. Valdez. “Iyan ang akala niyo. Pero may kondisyon si Don Teodoro. Ang lahat ng kayamanan ni Kuya Carding niyo—ang mga lupain ng Mall, ang subdivision, at ang malaking savings sa bangko—ay hindi niya pag-aari nang buo. Siya ay nagsisilbing ‘Trustee’ lamang sa loob ng sampung taon.”

ANG UNANG SHOCK: ANG PAGSUBOK SA KATAPATAN

“Ano’ng ibig mong sabihin, Atty?” tanong ni Sheila.

“Ang totoo niyan,” paliwanag ng abogado, “Ang lahat ng ari-ariang pinamamahalaan ni Carding ay nakapangalan sa inyong apat. Pero, may isang ‘Secret Clause’. Kapag dumating ang ika-sampung taon (na ngayong araw na ito), at napatunayan na ang mga nakababatang kapatid ay naging mapagmataas at minaliit ang kanilang Kuya dahil sa kanyang pagiging magsasaka, ang lahat ng shares nina Ricky, Sheila, at Ben ay awtomatikong mapupunta sa isang charity foundation.”

Nanlamig sina Ricky. Ang kotseng Ford, ang Fortuner, at ang Civic—lahat ng luho nila ay galing sa mga “allowance” at “bonus” na ipinapadala ni Carding buwan-buwan na akala nila ay galing sa sarili nilang pagsisikap o “luck.”

“Wait, Atty!” sigaw ni Ricky. “Ibig sabihin, kung hindi kami humingi ng tawad kanina bago mo dumating, mawawalan kami ng lahat?”

“Mali,” sagot ni Atty. Valdez. “Ang kondisyon ay hindi lang tungkol sa paghingi ng tawad. Ang kondisyon ay: Sino sa inyo ang handang talikuran ang lahat ng yaman para samahan ang Kuya niyo sa putikan?”

ANG IKALAWANG SHOCK: ANG PAGPIPILIAN

Biglang nagsalita si Carding. Malalim ang boses, pero walang galit.

“Mga kapatid,” sabi ni Carding. “Ngayong araw, may kailangan kayong pirmahan. Ito ay isang waiver. Kung pipirma kayo rito, ibibigay ko sa inyo ang bawat sentimo ng lupain ko. Magiging bilyonaryo kayo. Pero ang kapalit, kailangan niyong umalis dito sa probinsya at hinding-hindi na muling magpapakita sa akin at kay Nanay. Ituring niyo na kaming patay.”

Katahimikan. Isang nakakabinging katahimikan.

Tumingin si Ben sa kanyang mamahaling relo. Tumingin si Sheila sa kanyang diamond ring. Tumingin si Ricky sa susi ng kanyang Ford Everest.

“O kaya naman,” dagdag ni Carding. “Iwan niyo ang mga susi ng kotse niyo ngayon. Magsuot kayo ng bota, humawak kayo ng araro, at samahan niyo ako sa bukid sa loob ng isang buwan. Walang aircon, walang internet, walang social media. Kung magagawa niyo ‘yun, mananatili tayong pamilya… pero wala kayong makukuhang pera mula sa akin.”

ANG TUNAY NA TWIST: ANG DESISYON

Nagkatinginan ang tatlo. Ito na ang ultimate test. Akala ng Mayor at ni Atty. Valdez ay pipiliin ng tatlo ang pera dahil sanay sila sa ginhawa.

Unang kumilos si Ricky. Inilapag niya ang susi ng Ford Everest sa lamesa.

“Kuya,” sabi ni Ricky habang umiiyak. “Ginamit ko ang talino ko para magtayo ng mga building, pero nakalimutan kong ang pundasyon ng buhay ko ay ikaw. Ayoko ng bilyon. Gusto ko ng Kuya.”

Sumunod si Sheila. Tinanggal niya ang kanyang mamahaling alahas. “Kuya, ang dami kong ginamot na pasyente, pero ang sarili kong kapatid, sinugatan ko ang damdamin. I’ll stay. Tuturuan mo akong magtanim, gaya ng pagtatanim mo ng pag-asa sa amin.”

Huling lumapit si Ben. Iniabot niya ang kanyang wallet kay Atty. Valdez. “Atty, paki-donate na lang lahat ng laman niyan sa foundation. Kuya, payakap muli.”

Nagyakap-yakap ang magkakapatid. Doon lang napangiti si Carding ng isang tunay na ngiti.

ANG FINALE: ANG PINAKAMALAKING LIHIM NI CARDING

Matapos ang isang buwan ng pagtatrabaho sa bukid—kung saan ang mga kamay nina Ricky, Sheila, at Ben ay nagkalyo at ang mga balat nila ay nangitim sa araw—muling nagtipon ang pamilya sa ilalim ng puno ng mangga.

“Ngayong napatunayan niyo na ang halaga ng pamilya kaysa sa pera,” sabi ni Carding, “May huling sorpresa ako sa inyo.”

Dinala sila ni Carding sa gitna ng kanyang malawak na lupain. Doon, may nakatayo nang isang dambuhalang gusali na ginagawa.

“Ano ‘to, Kuya? Mall na naman?” tanong ni Ben.

“Hindi,” sagot ni Carding. “Ito ang Reyes Agricultural Research & Medical Center. Ricky, ikaw ang Project Manager nito. Sheila, ikaw ang Chief Doctor para sa mga mahihirap nating magsasaka. At Ben, ikaw ang hahawak ng lahat ng pondo para masiguro na walang sentimong mananakaw.”

Nagulat ang tatlo. “Pero Kuya, sabi mo wala kaming makukuha?”

“Sabi ko wala kayong makukuhang ‘pera’ mula sa akin para sa luho niyo,” tawa ni Carding. “Pero ang lahat ng ito ay para sa inyo at para sa bayan. Ipinagkatiwala ko ang legacy ni Tatay sa inyo dahil alam ko na ngayon, hindi na kayo nandidiri sa putik. Dahil ang putik na ito… ito ang nagpapakain sa buong mundo.”

ANG ARAL NG KWENTO

Dumating ang gabi ng anihan. Ang Mayor, ang mga konsehal, at ang buong baryo ay naroon. Nakita nila ang tatlong professional na dati ay akala mo kung sinong mga “elitista,” ngayon ay masayang kumakain gamit ang kamay (boodle fight) kasama ang mga magsasaka.

Nagtama ang mata ni Carding at ng kanilang Nanay.

“Nay,” bulong ni Carding. “Tapos na ang misyon ko. Hindi lang sila naging matagumpay na professional… naging mabuting tao na rin sila.”

Huminga nang malalim si Nanay at tumingin sa langit. “Teodoro, nakikita mo ba? Ang anak nating magsasaka ang nagturo sa mga anak nating ‘matalino’ kung ano ang tunay na karunungan.”

Sa huli, ang bota ni Carding ay nanatiling maputik, ngunit ang kanyang pangalan ay nakaukit sa ginto sa puso ng bawat taong kanyang tinulungan. Ang tunay na kayamanan ay hindi nasusukat sa kintab ng sasakyan, kundi sa dumi ng kamay na naglingkod nang tapat at nagmahal nang walang kapalit.

Interesting For You