SA LOOB NG MALL, BUMULONG ANG ANAK KO: “MA, SI PAPA BA ‘YUN?” — DAPAT AY NASA BUSINESS TRIP SIYA, PERO NANG SUNDAN NAMIN SIYA, HINIMATAY AKO SA NAKITA KONG HAWAK NIYA

ANG “BUSINESS TRIP”

Ako si Carla. Proud na proud ako sa asawa kong si Roman. Isa siyang Regional Manager sa isang malaking kumpanya. Madalas siyang wala sa bahay dahil sa “Business Trips” niya sa Singapore o Hong Kong.

“Hon, aalis na ako,” paalam ni Roman bitbit ang maleta niya. “One week ako sa Singapore. Kailangan kong isara ang deal para sa future ni Bimby.”

“Mag-ingat ka, Hon. Pasalubong ha?” hinalikan ko siya.

Umalis si Roman na naka-amerikana, amoy-mayaman, at mukhang kagalang-galang.

ANG PAGKAKATAON

Ikatlong araw ng pagkawala ni Roman. Sabado noon kaya naisipan kong ipasyal ang anak naming si Bimby (7 taong gulang) sa isang malaking mall.

Habang kumakain kami ng ice cream sa upper ground floor, biglang hinila ni Bimby ang laylayan ng damit ko.

“Ma…” bulong ni Bimby. “Si Papa ‘yun diba?”

Tinawanan ko siya. “Anak, nasa Singapore si Papa. Nakalimutan mo na ba? Sa Wednesday pa ang uwi niya.”

“Hindi Ma, si Papa ‘yun oh! Yung pumasok sa Fast Food Court!”

Dahil mapilit ang bata, tinignan ko. Nakita ko ang likod ng isang lalaki. Pamilyar ang tindig. Pamilyar ang paglakad.

Kinabahan ako. Bakit nandito siya? May babae ba siya? Niloloko niya ba ako?

“Tara, sundan natin,” sabi ko kay Bimby. Hinawakan ko nang mahigpit ang kamay niya.

ANG PAGSUNOD

Sinundan namin ang lalaki. Pumasok siya sa Employee Entrance o “Staff Only” na pinto sa likod ng isang sikat na Fast Food Chain.

Lalo akong naghinala. Bakit siya dyan dadaan? Sinong kikitain niya dyan?

Naghintay kami ni Bimby sa labas ng food court area. Nagtago kami sa likod ng malaking halaman.

Lumipas ang 30 minuto.

“Ma, gutom na ako,” reklamo ni Bimby.

“Wait lang anak, lalabas din ‘yan.”

Maya-maya, bumukas ang pinto ng kusina.

Lumabas ang isang lalaki.

Nanlaki ang mata ko. Tumigil ang tibok ng puso ko.

Si Roman.

Pero hindi siya naka-amerikana. Wala siyang suot na mamahaling relo.

Naka-suot siya ng kulay pulang uniporme ng fast food chain. May suot siyang hairnet. At ang sapatos niya ay luma at pudpod na rubber shoes.

ANG NAKITA KO

Gusto kong isipin na namamalikmata lang ako. Baka kamukha lang.

Pero lumapit siya sa isang mesa na iniwan ng mga estudyante.

Doon, nakita ko ang hawak niya.

Hindi siya may hawak na briefcase.

Hindi siya may hawak na kamay ng ibang babae.

Ang hawak ni Roman ay isang basahan sa kanang kamay, at isang mop sa kaliwang kamay.

Join the Meme Revolution

Pinunasan niya ang mesa. Kinuha niya ang mga tira-tirang buto ng manok at nilagay sa tray. Pinulot niya ang mga tissue na may sipon na nakakalat sa sahig.

“Kuya! Ang bagal mo naman! Linisin mo nga ‘to!” sigaw ng isang masungit na customer kay Roman.

“Sorry po, Ma’am. Eto na po,” sagot ni Roman habang nakayuko.

Doon ako bumigay.

Nandilim ang paningin ko. Ang asawa ko… ang Manager na akala ko ay nasa Singapore… ay isang Service Crew na sinisigaw-sigawan lang ng mga tao?

“Ma! Si Mama nahimatay!”

ANG KATOTOHANAN

Nagising ako sa Clinic ng mall. Nasa tabi ko si Bimby at si Roman—na naka-uniporme pa rin pero tinanggal na ang hairnet.

Umiiyak si Roman habang hawak ang kamay ko.

“Roman…” nanghihina kong sabi. “Bakit? Akala ko ba…”

Yumuko si Roman. Humagulgol siya ng iyak.

“Sorry, Carla… Sorry kung nagsinungaling ako.”

“Anim na buwan na akong tinanggal sa trabaho,” pag-amin ni Roman. “Nalugi ang kumpanya. Natakot akong sabihin sa’yo. Natakot akong ma-disappoint ka. Natakot akong isipin niyo na wala na akong kwenta dahil hindi ko na kayo mabibigyan ng marangyang buhay.”

“Kaya nagpanggap ako. Araw-araw akong umaalis na naka-amerikana, pero nagpapalit ako ng uniporme sa gasolinahan.”

“Ito lang ang trabahong tumanggap sa akin dahil overqualified daw ako sa iba o kaya matanda na. Tinanggap ko ‘to… tinitiis ko ang paglilinis ng suka at dumi ng ibang tao… para lang may pang-tuition si Bimby at pambili ng gamot mo.”

ANG YAKAP NG PAGTANGGAP

Hinawakan ko ang mukha ni Roman. Ang mga kamay na dati ay malambot, ngayon ay magaspang na at amoy-bleach.

Pero sa sandaling iyon, mas minahal ko siya.

“Tanga ka talaga,” iyak ko. “Tingin mo ba minahal kita dahil sa title mo? Roman, asawa mo ako. Kahit basurero ka pa, ikaw ang haligi ng tahanan namin.”

Bumangon ako at niyakap siya nang mahigpit. Sumali si Bimby sa yakap.

“Proud ako sa’yo, Papa,” sabi ni Bimby. “Ikaw ang Jollibee ko!”

Napatawa kami nang bahagya sa gitna ng iyakan.

WAKAS

Nung araw na ‘yon, hindi na bumalik si Roman sa paglilinis. Nagtulungan kami.

Ginamit namin ang natitira niyang separation pay (na tinatago niya) para magtayo ng maliit na Carinderia. Dahil magaling naman talaga siya sa management, napalago namin ito.

Ngayon, hindi na siya naglilinis ng kalat ng ibang tao. Siya na ang Boss sa sarili naming negosyo.

Natutunan namin na hindi kailangang magpanggap para maging “mabuting ama.” Ang tunay na dangal ay wala sa suot na uniporme o sa ganda ng opisina—nasa dugo at pawis ito na handang ibuhos ng isang ama para sa kanyang pamilya.