Sa mundo ng mga bilyonaryo, madalas nating iniisip na ang lahat ng problema ay kayang resolbahin ng pera. Malaking bahay, mamahaling sasakyan, at mga pribadong guro—ito ang buhay na ibinigay ni Don Roberto sa kanyang tatlong anak na sina Sofia, Lucas, at ang maliit na si Mia. Mula nang pumanaw ang kanilang ina ilang taon na ang nakalilipas, ibinuhos ni Don Roberto ang lahat ng kanyang oras sa pagpapalago ng kanyang negosyo upang matiyak na hindi kailanman magkukulang sa materyal na bagay ang mga bata. Ngunit sa likod ng matatayog na pader ng kanilang mansyon, may isang misteryong nagsimulang bumalot sa pamilya na hindi kayang lutasin ng kahit anong yaman.

Nagsimula ang lahat nang mapansin ni Don Roberto na ang kanyang tatlong anak ay tila natatakot matulog sa gabi. Gabi-gabi, ang mga bata ay nagpupuyat, umiiyak, at pilit na lumalabas ng kanilang silid upang tumabi sa mga kasambahay o kaya ay manatili sa sala hanggang sa sumikat ang araw. Sinubukan na ni Don Roberto ang lahat—bumili siya ng mga pinakamalambot na kutson, nagpalagay ng mga high-tech na night lights, at kumuha pa ng mga child psychologists, pero walang nakahanap ng solusyon. Ang mga bata ay unti-unti nang nangangayayat at nagkakaroon ng malalalim na itim sa ilalim ng kanilang mga mata.

Dito pumasok sa eksena si Nanay Ising, isang simpleng babae mula sa probinsya na bagong upa bilang kasambahay. Hindi katulad ng ibang mga katulong na puro trabaho lang ang inaatupag, si Nanay Ising ay may likas na mapagmalasakit na puso. Napansin niya na tuwing sasapit ang alas-diyes ng gabi, ang tatlong bata ay nagtitipon-tipon sa isang sulok ng kanilang malawak na silid, tila may hinihintay o kinatatakutan.

Isang gabi, nagpasya si Nanay Ising na gumawa ng isang hakbang na hindi ginawa ng sinumang naunang empleyado. Sa halip na pilitin ang mga bata na matulog, nagdala siya ng mainit na gatas at umupo sa sahig kasama nila. Doon, dahan-dahang nagbukas ang kalooban ng panganay na si Sofia. Sinabi nito na tuwing gabi, may naririnig silang boses na tumatawag sa kanila mula sa loob ng malaking closet sa kanilang silid—isang boses na tila naghahanap ng katarungan.

Dahil sa kuryosidad at pag-aalala, binantayan ni Nanay Ising ang silid nang mag-isa habang ang mga bata ay pansamantalang natulog sa kabilang kwarto. Sa gitna ng katahimikan ng gabi, nakarinig siya ng mahinang kalos. Hindi ito multo, kundi isang tunog ng mekanismo. Nang suriin ni Nanay Ising ang loob ng closet, natuklasan niya ang isang hidden compartment na hindi alam ni Don Roberto. Sa loob nito, nakita niya ang isang lumang tape recorder at ilang mga sulat na itinago ng yumaong asawa ng bilyonaryo bago ito pumanaw.

Ang boses na naririnig ng mga bata ay hindi pala guni-guni o kababalaghan. Ito ay ang boses ng kanilang ina sa recorder na aksidenteng na-trigger ng isang faulty na sensor sa loob ng dingding. Ngunit higit pa sa recorder, ang mga sulat na nahanap ni Nanay Ising ang nagpabago sa lahat. Nakasaad doon ang huling hiling ng kanilang ina: na huwag hayaang lamunin ng trabaho si Don Roberto at laging unahin ang oras sa mga bata higit sa anumang kontrata. Ang mga bata ay ayaw matulog dahil sa tuwing gabi lang nila nararamdaman ang “presensya” ng kanilang ina sa pamamagitan ng boses na iyon, at natatakot silang mawala ito kapag pumikit sila.

Nang ipakita ni Nanay Ising ang mga nahanap niya kay Don Roberto, gumuho ang mundo ng bilyonaryo. Napagtanto niya na sa kanyang paghahabol sa pera para sa kinabukasan ng kanyang mga anak, nakalimutan na niyang ibigay ang pinaka-importanteng bagay—ang kanyang presensya sa kasalukuyan. Ang takot ng mga bata sa pagtulog ay sadyang uhaw lamang sa atensyon at pagmamahal ng isang ama.

Mula noon, nagbago ang patakaran sa mansyon. Itinigil ni Don Roberto ang pagtatrabaho hanggang madaling araw. Sa tulong ni Nanay Ising, naging tradisyon na ang pagkukuwento bago matulog. Ang dating tahimik at tila sementeryong mansyon ay napuno ng tawanan. Ang tatlong anak ng bilyonaryo ay mahimbing na ring nakakatulog, hindi dahil sa mamahaling kama, kundi dahil alam nilang sa kanilang paggising, ang kanilang ama ay nasa tabi lang nila. Isang mahalagang aral ang iniwan ni Nanay Ising: na ang pinakamalaking yaman na maibibigay natin sa ating pamilya ay hindi nabibili ng salapi—ito ay ang oras, pakikinig, at tunay na pagkalinga.