INIWAN NG BABAE ANG NOBYO NIYANG NAGTITINDA NG ISDA DAHIL “MABAHO,” NGUNIT NADISMAYA SIYA NANG MAKITA NIYANG ITO NA ANG MAY-ARI NG PINAKAMALAKING SEAFOOD EXPORT COMPANY

“Dante, please lang! Huwag mo nga akong lapitan! Ang baho-baho mo!” sigaw ni Sheila habang tinatakpan ang ilong gamit ang kanyang mamahaling panyo. Nasa gitna sila ng palengke. Si Dante, suot ang kanyang apron na puno ng kaliskis at bahid ng dugo ng isda, ay may hawak na maliit na cake.

“Sheila, anniversary natin ngayon,” malungkot na sabi ni Dante. “Nag-ipon ako para dito. Kahit saglit lang, kain tayo.”

“Kain?! Sa itsura mong ’yan?” pandidiri ni Sheila. “Dante, pagod na ako. Pagod na akong magkaroon ng boyfriend na amoy palengke! Ang mga kaibigan ko, ang bango ng mga boyfriend nila, nagtatrabaho sa opisina. Ikaw? Habambuhay na lang bang fish vendor?”

“Sheila, marangal naman ’to. Balang araw, lalago rin ang pwesto ko…”

“Balang araw? Puro ka pangarap!” Hinablot ni Sheila ang cake at ibinalibag ito sa banyera ng mga tilapya. “Tapos na tayo. Ayoko na. Maghahanap ako ng lalaking kaya akong buhayin nang hindi ako nangangamoy lansa!”

Tinalikuran ni Sheila si Dante. Naiwan ang binata na pinagtitinginan ng mga kapwa tindero, luhaan, habang pinupulot ang nasayang na cake sa gitna ng mga isda.

Lumipas ang limang taon. Hindi naging maganda ang takbo ng buhay ni Sheila. Ang ipinalit niyang boyfriend na “office worker” ay niloko siya at iniwan siyang baon sa utang. Ngayon, naghahanap siya ng trabaho bilang secretary.

Natanggap siya sa interview sa “Blue Ocean Global Exports,” ang pinakamalaking kumpanya ng seafood sa Asya. Pagpasok niya sa building, namangha siya—marmol ang sahig, napakalamig ng aircon, at amoy lavender ang buong paligid.

“Ma’am Sheila?” tawag ng receptionist. “Ready na po si CEO sa conference room. Kayo na po ang susunod para sa final interview.”

Inayos ni Sheila ang kanyang blouse. “Kailangan kong makuha ’to. Ang yaman ng may-ari nito, panigurado.”

Binuksan niya ang pinto ng conference room. Sa dulo ng mahabang mesa, may isang lalaking nakatalikod, nakadungaw sa bintana kung saan tanaw ang Manila Bay. Naka-Armani suit ito.

“Good morning, Sir. I am Sheila, applying for—”

Dahan-dahang humarap ang CEO. Nanlaki ang mga mata ni Sheila. Nalaglag ang folder na hawak niya. Namutla siya, parang naubusan ng dugo ang kanyang mukha. Ang lalaking nasa harap niya—gwapo, malinis, mabango, at makinis ang balat—ay walang iba kundi si Dante.

“D-Dante?” bulong ni Sheila.

Ngumiti si Dante, ngunit hindi ito ngiti ng pagmamahal kundi ngiti ng isang negosyante. “Ms. Sheila, have a seat,” pormal niyang sabi.

“Dante! Ikaw nga!” biglang naging malambing ang tono ni Sheila. “Grabe! Ang yaman mo na! I’m so proud of you! Alam ko naman na kaya mo!”

“Talaga?” tanong ni Dante, nakataas ang kilay. “Ang huling natatandaan ko, tinapon mo ang cake ko sa banyera ng isda at sinabi mong wala akong future.”

“Dante, bata pa tayo nun! Nadala lang ako ng emosyon!” palusot ni Sheila habang hinahawakan ang kamay ni Dante. “Pwede naman nating ibalik ang dati. Single ako ngayon. Tutal ikaw ang boss, baka pwede na… tayo na lang ulit?”

Dahan-dahang inalis ni Dante ang kamay niya. Tumayo siya at lumapit kay Sheila. Inamoy niya si Sheila, saka ang sarili niya. “Mabango na ba ako, Sheila?”

“Oo naman! Sobrang bango! Amoy mayaman!” sagot ni Sheila, kinikilig.

Tumawa nang mahina si Dante. “Alam mo ba kung bakit ako mabango ngayon?” Tinitigan niya si Sheila sa mata. “Dahil yung sakit na ipinaramdam mo sa akin noon, ’yun ang ginamit kong motibasyon. Yung ‘amoy lansa’ na kinasusuklaman mo—’yun ang amoy ng perang nagpayaman sa akin. Pinalago ko ang negosyo. Nag-export ako sa Japan, Europe, at US.”

Bumalik si Dante sa upuan niya. “Tinanggap kita sa interview para ipakita sa’yo na mali ka. Pero hindi kita tatanggapin sa trabaho, at lalong hindi sa buhay ko.”

“B-bakit, Dante?” umiiyak na tanong ni Sheila.

“Dahil ang kumpanyang ito ay para sa mga taong marunong magpahalaga kahit sa maliliit na isda. Hindi para sa mga taong babalik lang kapag whale na ang kaharap nila.” Pinindot ni Dante ang intercom. “Security, please escort the applicant out.”

Habang inilalabas si Sheila, humahagulgol siya sa elevator pababa. Noon niya napagtanto na ang tunay na “mabaho” ay hindi ang trabaho ni Dante noon, kundi ang ugali niyang mapangmata—na siyang naging dahilan kung bakit nawala sa kanya ang pinakamalaking jackpot ng kanyang buhay