“Kahit mahirap lang ako ay tanggap ako ng mga byenan kong Asyendero”

Kung tatanungin mo kung paano ako napadpad sa buhay na meron ako ngayon, simple lang ang sagot: swerte, sipag, at isang malupit na plot twist ng tadhana.

Ako si Wilbert—simple, payak, at literal na “high school lang po, Ma’am/Sir” ang dating. Lumaki ako sa hirap, yung tipong ang baon ko noong high school ay isang pirasong pandesal at lakas ng loob.

Ang pamilya namin noon ay trabahador sa farm ng mga may-ari ng pinakamalawak na lupain sa buong lugar—ang pamilya ng magiging misis ko pala balang araw.

Hindi ko akalain na mapapangasawa ko ang nag-iisang anak ng pinakamayamang pamilya dito sa amin. At mas lalo kong hindi inakala na ako pa ang magiging dahilan kung bakit mas lalo pang umunlad ang isang parte ng kanilang lupa.
Pero bago ang lahat, simulan natin sa umpisa.

Noong una ko siyang makita, halos tumigil ang ulan at sumikat ang araw kahit alas-singko na ng hapon. Naligo ata sa liwanag ng langit ang babae. Ako naman, amoy kalabaw, putik, at pagod.

Siya si Maria Angela, graduate ng isang kilalang unibersidad. Ako naman, graduate ng “University of Life”—yan daw ang biro ko, pero ang totoo, high school graduate lang po talaga ako, ma’am.

Pero kahit gaano siya katalino at ka-elegante, hindi siya suplada. In fact, mas marami pa siyang “opo po” kaysa sa akin.

Madalas siyang sumama sa tatay niya pag nag-iikot sa farm. At doon kami madalas nagkakasalubong—ako naman, busy magtabas o nagbubuhat ng sako na kasing bigat ng pangarap ko.

Pero eto ang twist: hindi ko plinano, pero nahulog siya sa akin.
Sa isang lalaki na may limang pares lang ng damit, isang pares ng tsinelas, at zero pogi points.

Nang mag-usap kami tungkol sa feelings namin, halos hindi ako makahinga. Hindi dahil kinikilig ako—pero dahil iniisip ko kung paano ko ipapaliwanag sa tatay niya na umibig sa trabahador ang anak nila.

Pero laking gulat ko nang mas sila pa ang natuwa.
“Wilbert, buti ikaw napili ng anak ko. Matalino ka, masipag, at higit sa lahat… mabait ka,” sabi ng biyenan kong lalaki.

Akala ko nga nagbibiro siya, kaya tiningnan ko pa kung may camera sa paligid.
Hindi sila mapangmata, hindi tulad ng ibang mayayaman na nakikita ko sa TV. Kahit noon pang trabahador lang kami, mabait sila sa amin. Walang tingin-ulang tao, walang yabang.

Kaya bilang ganti, nang binigyan nila kami ng isang bahagi ng lupa para sa buhay mag-asawa… nagdesisyon akong iyon ang gagawin kong misyon.
Hindi ako professional. Hindi ako agriculturist. Wala rin akong degree.
Pero meron akong tatlong bagay:
sisip, tiwala, at determinasyon.

Hindi ako makapaniwala noong unang araw na lumipat kami sa lupa na ibinigay ng mga biyenan ko. Ako ang inatasang mag-manage. Ako ang magiging tagapangalaga.

“Wilbert, sayo na ‘yan. Pagandahin mo. Pagyamanin mo. Kaya mo ‘yan,” sabi nila.
Doon ko na-realize na minsan, hindi degree ang nagdadala ng tiwala ng tao—kundi kung paano ka nagpakita ng malasakit.
At ginawa ko. Literal.

Gumising ako ng alas-tres para magpakain ng manok. Nag-araro kahit tanghaling tapat. Nagbantay ng mga puno na akala mo eh mga anak ko rin.
May mga araw na halos sumuko ako, lalo na pag nasira ang tanim dahil sa bagyo. Pero nandiyan lagi si misis.

“Love, kaya mo ‘yan. Proud ako sayo,” bulong niya habang hawak ang braso kong mas malaki pa sa braso niya dahil sa kakabuhat.

At pag sinuswerte kami? Ay naku, ibang saya ng biyenan ko.
“Anak! Yung mga gulay mo, ang lalaki! Mas malaki pa sa amin ni misis mo!”
“’Tay, kahit po hindi niyo sabihin, kita ko naman po,” sagot ko habang tawa nang tawa.

Si Angela, kahit professional, hindi maarte.
Pag sinabi kong “Love, pakisilip nga ng itlog ng manok,” tatanggalin lang niya ang hikaw niya, magtatali ng buhok, at go agad.

Minsan sumama siya sa akin magtanim. Isipin mo, ang anak ng may-ari ng pinakamalaking lupain, nakaluhod sa putik kasama ko. Ang saya ko noon. Yung tipong kulang na lang pakainin ko siya ng mais kasi sobrang proud ako.
Pero may nangyari minsan…
“Love!” sigaw niya.

“Bakit?”
“Tingin mo ba okay pa ‘tong tsinelas ko?”
Pag tingin ko, literal na kalahati na lang ang natira dahil nalunod sa putik. Para kaming nag-iyakan kakatawa.

Simple lang buhay namin, pero hindi boring.

Pag nagkaanak kami—tatlo sila ngayon—mas lalo kaming sumaya.
At lalo ring sumaya ang mga biyenan ko. Parang nagkaroon sila ng tatlong bagong vitamins na araw-araw nila kailangan makita.

Kung dati halos araw-araw sila nasa farm, ngayon halos araw-araw sila nasa bahay namin.

“Ma, Pa, nandito na naman kayo?” sabi ni Angela minsan.
“Titingnan lang namin mga apo namin.”
“At bakit may dala po kayong isang bayong na laruan?”
“Para sa kanila.”
“At bakit may cake?”
“Para sa amin.”
Tawa lang kami nang tawa. Ang gaan ng buhay dahil sa presensya nila.
Ngayon, masaya ang buhay namin dito sa probinsya.

Ako, nagtatrabaho pa rin sa farm—mas malaki, mas maganda, mas maunlad.
Si misis, mas abala na sa pag-aalaga ng mga bata pero minsan sumasama pa rin sa akin.

At ang mga biyenan ko, halos araw-araw nandito.

Mayaman man sila sa lupa at ari-arian, pero ang totoong yaman nila ay ang kabutihan nila sa akin. At ang yaman namin ay ang pamilya na binuo namin dito sa lugar na dati ay lupa lang—ngayon ay tahanan na.

At minsan pag tinitingnan ko ang mga anak ko na tumatakbo sa palibot ng taniman, napapangiti ako. Kasi kahit hindi ako nakapagtapos, kahit simple lang pinanggalingan ko, pinagkatiwalaan ako ng buhay ng isang magandang oportunidad—at sinikap kong hindi sayangin.

Hindi lahat ng mayamang pamilya ay mapangmata. Hindi lahat ng mahirap ay walang pag-asa.
At minsan, ang tadhana may kakaibang humor—yung tipo bang ipapamukha sa’yo na kahit hindi ka perpekto, meron at merong magtitiwala sa’yo… kaya wag mong sayangin.

Ako si Wilbert, at ito ang kwento ng isang magsasakang minahal, tinanggap, at pinagkatiwalaan ng pamilyang hindi ko inaakalang magiging pamilya ko rin.
At sa dulo, iisa lang ang masasabi ko:
Hindi mahalaga kung gaano kaliit ang sinimulan mo—ang mahalaga ay kung paano mo minahal ang prosesong bumubuo sa’yo.