Sabado ng umaga.
Araw ng singilan.

Hindi mapakali si Aling Marites sa loob ng bahay niya.
Rinig na rinig niya ang kalabog sa gate.

BLAG! BLAG! BLAG!

“Marites! Lumabas ka d’yan!” sigaw ni Aling Susan, ang masungit na loan shark ng barangay.
“TATLONG BUWAN KA NANG DUE! Sabi mo nung isang linggo patay ang lolo mo! Eh nakita ko nag-zu-zumba kanina! Magbayad ka!”

Walang pambayad si Marites.
Naipatalo niya sa tong-its kagabi.

“Naku, papasukin ako niyan!” panic ni Marites.

Biglang nakaisip ng bright idea si Marites.
Napanood niya ito sa horror movie kagabi.

Binuksan niya ang pinto nang dahan-dahan.
Gulo-gulo ang buhok.
Naka-irik ang mata (puro puti lang ang kita).
At bumubula ang bibig (gamit ang toothpaste).

“H-hoy Marites! Anong arte ’yan?” tanong ni Susan, medyo umatras.

Biglang…

“GRRRRRRRRRR…”

Umungol si Marites.
Boses lalaki (pilit na pilit).

“WALA DITO SI MARITES…” garalgal na sabi niya habang nanginginig ang buong katawan na parang nangingisay.
“AKO SI… SI… VALAK! GUSTO KO NG DUGOOOO!”

Nanlaki ang mata ni Susan.
“Hala! Sinapian! Tulong! Mga kapitbahay!”

Naglabasan ang mga chismosa.
Dumami ang tao.

Si Marites naman, career na career ang acting.
Gumagapang siya sa sahig, tinutukod ang leeg, at nagsasalita ng Latin na imbento lang.

“Ekspektra Patronum! Wingardium Leviosa! Lorem Ipsum Dolor!” sigaw ni Marites habang dinuduro si Susan.

“Jusko! Latin! Demonyo nga!” sigaw ng mga kapitbahay.
“Tumawag kayo ng pari!”

Takot na takot si Aling Susan.
Nakalimutan na niya ang utang.

“Marites! Lumaban ka! Huwag kang papayag!”

Sa gitna ng kaguluhan, dumating si Kapitan Tiyago.
Kilala si Kapitan sa pagiging matalino at hindi naloloko ng mga drama sa barangay.

“Anong gulo ’to?” tanong ni Kapitan.

“Kap! Si Marites sinapian!” sumbong ni Susan.
“Nagsasalita ng Latin! Galit na galit ang demonyo!”

Tiningnan ni Kapitan si Marites na nangingisay sa sahig.
Napansin niya na nakadilat ang isang mata ni Marites, tinitingnan kung effective ang acting niya.

Napangisi si Kapitan.
Alam na niya ang script.

“Hmm,” sabi ni Kapitan habang hinihimas ang baba.
“Mukhang malalang kaso ito. Level 5 Demonic Possession. Delikado.”

“Ano pong gagawin natin, Kap? Tatawag ba ng albularyo?” tanong ng Tanod.

“Hindi na tatalab ang albularyo diyan,” seryosong sabi ni Kapitan, sabay kindat sa mga Tanod.
“Masyadong malakas ang kapit ng masamang espiritu sa bahay na ’to. Iisa lang ang solusyon para hindi na makahawa sa iba.”

“Ano po, Kap?”

Sumigaw si Kapitan nang malakas:

“TANOD! KUNIN ANG DALAWANG GALON NG GASOLINA AT POSPORO! SUSUNUGIN NATIN ANG BAHAY!”

Natigilan si Marites sa pangingisay.

“S-sunugin?” bulong ni Aling Susan.

“Oo!” sigaw ni Kapitan.
“Kailangang tupukin ng apoy ang bahay para lumayas ang demonyo! Wala tayong choice! Sunugin pati ang sinapian para sure ball! Tanod, sindihan na!”

Naglabas ng lighter ang Tanod (kahit wala namang dalang gasolina).

CLICK!

Nang marinig ni Marites ang tunog ng lighter…

Biglang nawala ang Latin.
Nawala ang nginig.
Nawala ang irik ng mata.

Mabilis pa sa alas-kuwatro na tumayo si Marites.

“AY JOKE LANG, KAP! WALA NA! UMALIS NA SIYA! GUMALING NA AKO! HETOOOO NA! OKAY NA!”

Tumakbo si Marites palabas ng bahay na parang Olympic sprinter.
Nilampasan niya si Kapitan.
Nilampasan si Aling Susan.
At mabilis na tumakas papunta sa kabilang kanto.

Nagtawanan ang buong barangay.

“Hahaha! Galing mo, Kap! Mabilis pa sa Exorcist ang solusyon mo!” hagalpak ng mga tambay.

Napakamot ng ulo si Aling Susan.

“Leket na babaeng ’yun! Gumaling nga, tinakbuhan naman ulit ang utang ko!
Hoy Marites! Bumalik ka dito! Mas demonyo ka pa sa sinasabi mo!”

At doon nagtapos ang horror special ni Marites—
ligtas ang bahay, pero sunog ang pangalan niya sa buong barangay.