Hindi ko talaga inaasahan na mauuwi sa ganito ang simpleng gabi ng Oktubre. Akala ko, tahimik lang akong uuwi galing trabaho, magpapahinga, at manonood ng pelikula kasama ang aking anak. Pero pagdating ko sa harap ng bahay, natigilan ako.

Ang kotse kong kulay pilak — punong-puno ng itlog. Tumutulo ang malagkit na puti at dilaw sa windshield, at amoy bulok na itlog ang paligid.

“Anong…?” napabulalas ako. Lumapit si Mang Tony, kapitbahay kong nasa mid-50s, may malaking tiyan at palaging may hawak na bote ng beer. Nakangisi pa siya.

“Yan kasi, Ben! Sinakop mo na naman ang harap ng bahay ko. Hindi tuloy nakikita ng mga bata ang mga dekorasyon ko!” sabi niya sabay turo sa mga nakasabit niyang kalansay, bampira, at kumikislap na ilaw.

“Ha? Mang Tony, sa kalsada po ako nag-park. Public area ‘to,” sagot kong pinipigilan ang inis.

“Public, oo. Pero tradisyon ko ‘to! Bawat taon, ako ang pinaka-nakakatakot na bahay dito!” taas-noo niyang wika. “Ngayon, wala nang pumapansin kasi tinabunan mo!”

Gusto kong sumigaw, pero pinili kong huminga nang malalim. “Ayos lang, Mang Tony. Aayusin ko ‘to.”

Pagpasok ko sa bahay, nakita ako ng anak kong si Lara, sampung taong gulang, na may dalang basahan. “Papa, ano ‘yung amoy?” tanong niya.

“Wala, anak. May… maliit lang na problema sa kotse.” Ngumiti ako kahit gusto ko nang mabalikwas sa galit.

Habang nililinis ko ang kotse, naisip kong gumanti. Hindi sa paraang marahas, kundi sa paraang hindi niya makakalimutan — at baka matauhan pa siya.

Kinabukasan, pumunta ako sa hardware store. Bumili ako ng mga kahoy, pintura, at ilang ilaw. Ginabi ako sa paggawa. Pininturahan ko ang malaking kahon na parang kabaong, nilagyan ng speaker sa loob na naglalabas ng mga iyak at halakhak, at isinulat ko sa harap ng kabaong:

“A Gift for the Scariest Neighbor in Town”

Halloween night. Maaga akong bumangon, dinala ko ang kabaong sa harap ng bahay ni Mang Tony. Nilagyan ko ng note sa ibabaw:

> “Dear Mang Tony, dahil ikaw ang hari ng Halloween dito, heto po ang regalo ko. Salamat sa mga itlog.”

Lumabas siya mga bandang 6 ng gabi, hawak ang beer, sabay tawa nang makita ang kabaong. “Aba! Alam mong may sense of humor ka rin pala, Ben!”

Bumalik siya sa loob ng bahay, siguro para ipagmalaki sa mga bisita ang “regalo” ko. Pero pagbalik niya, dala-dala na niya ang mga kaibigan at ilang bata. Binuksan nila ang kabaong sabay-sabay.

Biglang may malakas na tunog ng iyak, sigaw, at kumikislap na pulang ilaw sa loob. Napasigaw si Mang Tony, “Put— ano ‘to?!?”

Tumakbo ang mga bata, tawa nang tawa ang mga bisita, at si Mang Tony — napaupo, hawak ang dibdib. Pero pagkatapos ng ilang segundo, natawa rin siya nang malakas.

“Ang galing mo, Ben!” sabi niya habang humahagikhik. “Akala ko may multo!”

Lumapit ako at inabot ko sa kanya ang maliit na bag. “Peace offering po. Totoong regalo.”

Binuksan niya iyon — laman ay isang maliit na basket ng itlog, may kasamang note:

> “Para sa susunod mong Halloween — pang-adobo, hindi pang-kotse.”

Tumawa siya ulit, halos maiyak sa tuwa. “Grabe ka! Hindi ko ‘to malilimutan. Sorry ha, nasobrahan lang ako. Nainis kasi ako wala nang dumadaan sa bahay ko. Pero mali ako. Hindi ko dapat ginawa ‘yon.”

Ngumiti ako. “Ayos lang po, Mang Tony. Halloween lang naman, diba? Pero sana sa susunod, wag itlog, candy na lang.”

Lumapit si Lara, dala ang pumpkin bucket. “Mang Tony, trick or treat!”

Inabot ni Mang Tony ang malaking supot ng tsokolate. “Para sa pinakamabait na batang hindi nagmana ng pikon na tatay!” sabay kindat.

Nagtawanan kami, at mula noon, naging magkaibigan na kami.

Tuwing Halloween, magkatabi na ang aming dekorasyon — bahay niya ang “Haunted House,” bahay ko naman ang “Friendly Ghost Zone.” At tuwing may dadaan, sabay naming maririnig ang mga batang humihiyaw ng “Happy Halloween!”

Minsan, ang pinakamatinding ganti ay ‘yung may halong kabaitan — kasi ‘yon ang tunay na nakakatakot para sa mga taong sanay lang sa galit.

At sa dulo ng gabi, habang pinapanood kong kumikislap ang mga ilaw, napangiti ako.

Hindi lang ako nakabawi — nakabuo rin ako ng bagong pagkakaibigan.