Para bang laro lang. Para bang nakakatawa. Tinawag nila itong “tagu-taguan,” at sinadya nilang iwanan siya—lumakad palayo na parang ang pagkawala ng isang bata sa mataong mall ay isa lang “aral sa buhay.”

“Sus, lalabas din ’yan,” tawa ng kapatid ko habang nagkibit-balikat, na parang walang mahalaga.

Pagkatapos sinabi ng nanay ko ang mga salitang hanggang ngayon ay bumabagabag pa rin sa akin:
“Kung naligaw siya, kasalanan niya ’yon.”

Hindi nagtagal, nilamon ng takot ang lahat.
Tumawag sila ng pulis.
Naglabas ng mga asong panghanap.
Nagsimula ang malawakang paghahanap—sinuyod ang buong mall at bawat kalyeng nakapaligid, paulit-ulit, habang ang mga oras ay naging mga araw.

At matapos ang tatlong araw na puno ng paghihirap, wala silang nahanap—walang bakas, walang senyales, walang sagot—kundi ang kanyang mga damit.

Ako si Lauren Hayes, at hinding-hindi ko malilimutan ang araw na nagpasya ang sarili kong pamilya na “turuan ng leksyon” ang anak ko.

Anim na taong gulang pa lang si Emily. Tahimik. Magalang. Iyong tipong bata na humahawak sa kamay mo kapag tatawid sa parking lot.
Hindi pa siya kailanman lumalayo sa isang tindahan. Hindi nagwawala.

Pero ang nanay ko na si Diane at ang bunso kong kapatid na si Kendra, laging may puna sa pagpapalaki ko sa kanya.

“Masiyado mo siyang kinukulong,” ngiting sabi ni Kendra.
“Sobra kang malambing.”

Noong Sabado na iyon, inalok nilang dalhin si Emily sa Riverside Mall habang nasa trabaho ako sa klinika. Nag-alinlangan ako, pero pinilit ni Diane.

“Hayaan mo kaming mag-enjoy bilang lola,” sabi niya. “Ayos lang siya.”

Iniwan ko si Emily sa bahay ng nanay ko alas-diyes ng umaga. Kumaway siya sa akin mula sa balkonahe, hawak ang maliit niyang rosas na bag na lagi niyang dala. Naalala kong naisip kung gaano siya ka-komportable sa kanila—sarili kong dugo, sarili kong pamilya.

Alas-3:42 ng hapon, tumawag si Kendra.

Magaan ang boses niya, halos mapaglaro.
“Uy,” sabi niya, “’wag kang mag-alala ha, pero si Emily ay… nasa isang uri ng learning experience.”

“Anong sinasabi mo?” tanong ko, nakatayo na.

“Pinadama namin sa kanya ang mawala,” tawa ni Kendra. “Parang tagu-taguan. Kailangan niya ’yon.”

Nanlamig ang sikmura ko.
“Nawala mo ang anak ko?”

“Nasa mall lang ’yan,” sabi ni Diane nang walang pakialam. “Sus, lalabas din.”

Hindi na ako nag-clock out. Tumakbo ako. Nagmaneho na parang wala akong pakialam kung mahuli ako.

Pagdating ko, nakaupo sila sa labas ng isang café malapit sa entrance—umiinom na parang simpleng hapon lang ang pinunta nila roon.

Sinigawan ko sila. Napatingin ang mga tao. Umirap si Diane.

“Kung naligaw siya, kasalanan niya,” sabi niya. “Kailangang matutunan ng mga bata ang konsekwensya.”

Tinulak ko sila at tumakbo papasok ng mall, sinisigaw ang pangalan ni Emily hanggang sa mangalay ang lalamunan ko. Sumama ang mga empleyado. Dumating ang seguridad. Sinuri ang CCTV. Bawat pasilyo, banyo, likod ng tindahan—wala.

Sa wakas, umamin si Kendra:
“Sinabi naming manatili siya sa tabi ng fountain, tapos nagtago kami para tingnan kung anong gagawin niya.”

Tumakbo ako sa fountain. Puro estranghero. Wala si Emily.

Wala pang isang oras, dumating ang pulis. Sunod-sunod. Mga K-9 unit. Isinara ang ilang bahagi ng mall. Humihila ang mga aso sa tali na parang may nasagap na bakas.

Isinabi ako ng isang detective. Mabigat ang mukha niya.
“Ma’am,” mahinahon niyang sabi, “tinuturing na namin itong kidnapping.”

At doon bumigay ang mga tuhod ko.

Dahil nakita ko si Diane at si Kendra—at sa unang pagkakataon, hindi na sila mukhang mayabang.
Mukha silang takot na takot.

Dahil si Emily ay hindi lang basta “nawala.”
Wala na siya.

Bago lumubog ang araw, crime scene na ang buong mall.
Kinordon ang fountain. Ininterbyu ang mga empleyado. Pinanood ang lahat ng kuha ng CCTV. Nakaupo ako sa bangkong bakal, nanginginig, hindi mahawakan ang basong tubig.

Nagpakilala ang detective bilang Mark Dalton. Dahan-dahan siyang nagsalita.
“Kailangan namin ng malinaw na timeline,” sabi niya. “Eksakto, hakbang-hakbang.”

Nawala ang tapang ni Kendra sa ilalim ng ilaw.
“Hindi namin siya sinaktan,” bulong niya.

“Iniwan n’yo siya mag-isa,” sagot ni Dalton. “Isang anim na taong gulang. Sa mataong mall.”

“Tagu-taguan lang,” depensa ni Diane. “Dapat nanatili siya sa sinabi namin.”

Tahimik lang si Dalton.
“Kailan n’yo siya huling nakita?”

“Mga 1:15… siguro 1:20,” sagot ni Kendra.

“Bakit 3:42 pa kayo tumawag sa nanay niya?” tanong ni Dalton, mas matalim na ang boses.

“Akala namin babalik siya,” sagot ni Diane. “Ayaw naming mag-overreact si Lauren.”

Nawalan ako ng malay sa galit at sakit.

Lumawak ang paghahanap. Parking lot. Basurahan. Loading dock. Maintenance room. Sinundan ng mga aso ang amoy na biglang nawawala. May isang aso na tumakbo patungo sa employee exit—at doon nawala ang bakas.

“May bumuhat sa kanya,” bulong ng isang pulis. “O isinakay sa sasakyan.”

Parang gumuho ang mundo ko.

Sa ikatlong araw, tinawag ako ni Dalton sa istasyon. Maputla siya.

“Lauren… may nahanap kami.”

Nanlamig ang buong katawan ko.

“Ang… damit niya.”

Nasa plastic evidence bag ang mga ito.
Ang dilaw niyang bestidang may maliliit na daisy.
Ang puti niyang sapatos na may pink na guhit.
At ang maliit niyang rosas na bag.

Natagpuan iyon malapit sa service road, tatlong kilometro mula sa mall. Walang dugo. Walang senyales ng pakikipaglaban. Maayos ang pagkakalagay—parang sinadya.

“Pinalalawak namin ang paghahanap,” sabi ni Dalton. “Tinuturing namin itong sinadya.”

Hindi ako makahinga.

Sinabi pa ni Diane:
“Kita mo? Baka siya mismo ang naghubad. Ganyan ang mga bata.”

Humarap si Dalton sa kanya, galit na kontrolado.
“Ma’am, hindi nagtatanggal ng damit ang mga bata at iniiwan ito nang maayos sa tabi ng kalsada.”

Bumagsak si Kendra sa upuan. Nanginginig.
“Kasalanan ko,” paulit-ulit niyang bulong.

Ang sumunod na mga linggo ay puno ng kandila, press conference, at flyers. Natulog ako sa sofa, hawak ang telepono.

Pero ang pinakamasakit ay sa bahay.

Hindi kailanman inamin nina Diane at Kendra ang ginawa nila.
“Leksiyon lang sana,” sabi ni Diane. “Walang makakapag-isip na mangyayari ito.”

Pero alam ko.
Alam ng kahit sinong ina.

Hindi laro ang kaligtasan ng bata.
Hindi ginagamit ang takot bilang paraan ng pagpapalaki.
At hindi iniiwan ang anim na taong gulang mag-isa sa mataong lugar.

Tatlong araw.
Iyon lang ang kailangan para mawala si Emily.

Bukas pa rin ang kaso.
Ang kwarto niya ay hindi ko ginagalaw.
Minsan, akala ko naririnig ko ang mga yapak niya—hanggang sa bumalik ang katahimikan.

Ikinukuwento ko ito dahil iniisip pa rin ng iba na hindi ito mangyayari sa kanila.

Kaya tanong ko sa’yo—
kung ikaw ang nasa lugar ko, ano ang gagawin mo sa mga taong ginawang biro ang pagkawala ng bata?

At kung sakaling makakita ka ng batang nag-iisa sa publiko…
makikialam ka ba—o lalakad palayo?