Nagyeyelo ang hangin sa Queens, New York. Alas-onse ng gabi. Ang singaw mula sa maliit na food cart ni Mang Bernard ay ang tanging init sa madilim na kanto ng Roosevelt Avenue.

“Fishball! Kwek-kwek! Mainit pa!” sigaw niya, kahit paos na ang boses. Ang kanyang mga kamay, na balot ng makapal na gloves, ay nanginginig hindi lang sa lamig, kundi sa pagod.

Sa America, ang tawag sa kanya ay “immigrant.” “Alien.” Minsan, “basura.” Pero para sa kanyang anak na si Albert, siya ang Superhero.

Limampung dolyar. Iyon lang ang kinita niya ngayong gabi. Kulang pa sa pambayad sa police academy tuition ng anak niya.

Biglang huminto ang isang patrol car. Bumaba si Sergeant Escobar. Kilala siya sa distrito bilang “The Butcher.” Malaki, mataba, at amoy alak.

“Hey, old man,” bulyaw ni Escobar. “Expired na ang permit mo.”

“Sir, kaka-renew ko lang po last week,” magalang na sagot ni Mang Bernard, inaabot ang papel.

Tinabig ni Escobar ang kamay niya. Nalaglag ang papel sa putikan. “Wala akong pakialam sa papel. Ang kailangan ko, ‘yung tax ko. Nasaan ang $200 ko?”

“Sir, $50 lang ang benta ko…”

Isang suntok sa sikmura ang sagot ni Escobar.

Napaluhod si Mang Bernard. Tumapon ang sauce. Gumulong ang mga fishball sa maruming snow.

“Wala kang kwenta,” dura ni Escobar. Naglabas ito ng maliit na plastic sachet mula sa sariling bulsa. Puno ng puting pulbos. “Looks like you’re selling drugs, huh?”

“Hindi po! Parang awa niyo na!” sigaw ni Mang Bernard.

“You’re going down, old man.” Pinatunog ni Escobar ang posas.

Habang kinakaladkad si Mang Bernard pasakay ng mobile, tumunog ang cellphone niya sa bulsa. Si Albert. Tumatawag. Pero hindi niya ito masagot.

Dahil sa gabing iyon, ang pangarap nilang mag-ama ay tila tinapos ng isang kasinungalingan.

Bata pa lang si Albert, alam na niya ang gusto niya.

Maynila, 2005. Pitong taong gulang siya noon. Muntik na siyang dukutin ng sindikato sa Divisoria. Kung hindi dahil sa isang matapang na pulis na sumagip sa kanya, wala na siya.

“Bata, magpakabait ka. Balang araw, ikaw naman ang magliligtas ng iba,” sabi ng pulis na iyon bago nawala sa dami ng tao. Ang tanging natandaan ni Albert ay ang pangalan sa nameplate: JASON.

Dinala nila ang pangarap na iyon sa America.

Si Mang Bernard, na dating security guard sa Pinas, ay naging street vendor. Si Aling Sabel, ang nanay ni Albert, ay namasukan bilang cleaner. Lahat ng dolyar, bawat sentimo, ay inilaan para kay Albert.

“Anak,” laging sabi ni Mang Bernard habang nagtutuhog ng fishball sa madaling araw. “Huwag mong intindihin ang hirap ko. Basta maging pulis ka. Maging matino ka. Ibangon mo ang pangalan natin.”

Ngayon, nasa huling taon na si Albert sa Academy. Top of the class. Sharpshooter. Pero hindi niya alam, sa oras na ito, ang ama niya ay nakaupo sa malamig na selda, bugbog-sarado, at inaakusahan ng drug trafficking.

Kinabukasan. Downtown Manhattan.

Naka-break si Albert mula sa training. Nakasuot siya ng sibilyan, kumakain sa isang diner kasama ang kaibigan niyang si Michael.

“Pre, bakit hindi sumasagot ang Tatay mo?” tanong ni Albert, balisa. “Lagi ‘yun nagtetext ng Good Morning.”

“Baka busy lang sa cart,” sagot ni Michael.

Biglang bumukas ang pinto ng diner. Tatlong lalaki. Naka-maskara. May dalang armalite.

“Nobody move! Give me the money!” sigaw ng leader.

Nagtitilian ang mga tao. Isang bata sa kabilang table ang umiyak. Tinutukan ng baril ng holdaper ang bata.

“Shut that kid up or I’ll blow his head off!”

Hindi nag-isip si Albert. Gumalaw ang instinct niya.

Sa isang iglap, sinipa niya ang mesa palapit sa holdaper. Bang! Pumutok ang baril pero tumama sa kisame.

Mabilis pa sa alas-kwatro, dinakma ni Albert ang braso ng lalaki. Crack. Tunog ng nabaling buto. Inagaw niya ang baril at tinutukan ang dalawa pang kasama.

“NYPD Cadet! Drop it! Now!” Ang boses ni Albert ay dumagundong. Puno ng awtoridad.

Natakot ang mga holdaper. Binitawan nila ang baril.

Dumating ang mga backup. Ang buong diner ay nagpalakpakan.

Sa gitna ng kaguluhan, isang mataas na opisyal ang lumapit. Puti ang buhok, maraming medalya sa dibdib. NYPD Chief of Police.

“Good job, kid,” sabi ng Chief. Tinitigan niya si Albert. “Wait. You look familiar.”

Tumingin si Albert sa nameplate ng Chief. Nanlaki ang mata niya.

JASON.

“Sir?” nanginginig na sabi ni Albert. “Kayo po… sa Divisoria? 20 years ago?”

Natigilan si Chief Jason. Ang alaala ng isang batang paslit sa Maynila ay bumalik. “Ikaw ‘yung batang muntik nang madukot?”

“Kayo po ang dahilan kung bakit ako nandito, Sir,” sagot ni Albert. Tumulo ang luha niya.

Dapat sana ay masaya ang reunion. Dapat ay celebration. Pero biglang tumunog ang radyo ni Chief Jason.

“Chief, we have a situation at the 112th Precinct. Sergeant Escobar claims he busted a major drug pusher. An old guy. But the community is rioting outside. They say the old man is innocent.”

Kumabog ang dibdib ni Albert. “Old man? 112th Precinct? Doon po nagtitinda ang Tatay ko.”

Nagkatinginan sila ni Chief Jason.

“Sumakay ka,” utos ng Chief. “Pupunta tayo doon.”

Sa 112th Precinct, bugbog-sarado si Mang Bernard. Nakaposas sa upuan. Ang mukha niya ay puno ng pasa. Ang labi, putok.

“Umamin ka na!” sigaw ni Escobar, sabay hampas ng phonebook sa ulo ng matanda. “Pirmahan mo ‘to! Aminin mong nagtutulak ka!”

“Wala… wala akong kasalanan,” hikbi ni Mang Bernard. “Pulis ang anak ko… mabuting tao kami…”

“Pulis?” Tumawa si Escobar ng malademonyo. “Kung pulis ang anak mo, bakit hinahayaan niyang magtinda ng fishball ang tatay niya sa kalsada? Sinungaling!”

Akmang susuntukin ulit ni Escobar si Mang Bernard nang bumukas ang pinto nang malakas.

BLAG!

Pumasok si Albert. Nakasunod si Chief Jason at ang Internal Affairs Bureau.

“Tay!” sigaw ni Albert.

Nang makita ni Escobar si Chief Jason, namutla siya. Parang papel.

“C-Chief,” nauutal na sabi ni Escobar. “This man… drug lord… I caught him…”

“Shut up, Escobar,” kalmadong sabi ni Chief Jason. Pero ang mata niya ay nag-aapoy. “Matagal na kitang minamanmanan. Alam ko ang modus mo. Tanim-droga para sa promotion? Extortion sa mga vendors?”

Inilabas ni Chief Jason ang CCTV footage mula sa tindahan sa tapat ng kanto kung saan hinuli si Mang Bernard. Kitang-kita sa video kung paano binugbog ni Escobar ang matanda at kung paano niya nilagay ang sachet sa bulsa nito.

“You are a disgrace to the uniform,” dura ni Chief Jason. “Strip him of his badge. Lock him up.”

Mabilis na pinosasan si Escobar ng mga kapwa niya pulis. Ang yabang niya kanina ay naging iyak ng isang duwag. “Sir, sorry! Nagkamali lang ako! Maawa kayo!”

Walang nakinig.

Nilapitan ni Albert ang kanyang ama. Kinalagan niya ito.

“Tay…” niyakap ni Albert si Mang Bernard. Mahigpit. Ramdam niya ang panginginig ng matanda. Ang amoy ng fishball sauce ay humalo sa amoy ng dugo at pawis.

“Anak…” bulong ni Mang Bernard, hirap magsalita. “Sorry… sorry nakita mo akong ganito. Nakakahiya… hinuli ako…”

“Hindi, Tay,” umiiyak na sagot ni Albert. “Ikaw ang pinakamarangal na tao na kilala ko. Hinding-hindi ako mahihiya sa’yo.”

Lumapit si Chief Jason. Sumaludo siya kay Mang Bernard.

“Sir,” sabi ng Chief. “Pinalaki niyo ng maayos ang anak niyo. Siya ang hero ngayong araw. Iniligtas niya ang maraming tao sa banko. Utang ng NYPD sa inyo ang galing niya.”

Napangiti si Mang Bernard sa kabila ng sakit. “Talaga po? Hero ang anak ko?”

“Opo,” sagot ng Chief. “At kayo po ang hero niya.”

Anim na buwan ang lumipas. Graduation Day sa NYPD Academy.

Puno ang Madison Square Garden. Libo-libong pamilya ang naroon.

Tinawag ang pangalan. “Officer Albert Santos, Valedictorian.”

Umakyat si Albert sa stage. Makintab ang kanyang tsapa. Plantsado ang uniporme.

Sa front row, nakaupo si Chief Jason. At sa tabi niya, nakaupo si Mang Bernard.

Wala nang pasa ang mukha ng matanda. Naka-barong Tagalog siya na ipinadala pa mula sa Pilipinas. Hawak niya ang kamay ni Aling Sabel.

Nang iabot ni Chief Jason ang diploma kay Albert, yumakap ang binata.

“Salamat, Sir,” bulong ni Albert.

“No,” sagot ni Jason. “Thank him.” Tinuro niya si Mang Bernard.

Bumaba si Albert sa stage. Hindi siya dumiretso sa upuan ng mga graduate. Lumapit siya sa kanyang ama.

Tumayo ang buong audience.

Sa harap ng libo-libong tao, sumaludo si Officer Albert Santos sa kanyang amang fishball vendor.

“Tay,” sabi ni Albert nang malakas. “Mission accomplished. Pulis na ako.”

Umiyak si Mang Bernard. Niyakap niya ang anak. Ang yakap na iyon ay simbolo ng lahat ng gabing tiniis niya sa lamig, lahat ng pang-aalipusta, lahat ng sakripisyo.

“Proud na proud ako sa’yo, anak,” bulong ng ama.

Sa labas, naghihintay ang bagong kinabukasan. Wala na si Escobar. Ang hustisya ay nanaig. At si Albert? Siya na ngayon ang magbabantay sa mga tulad ng tatay niya—mga simpleng tao na may malalaking pangarap sa bansang banyaga.

Dahil ang tunay na pulis ay hindi ‘yung nananakot ng mahihirap. Ang tunay na pulis ay ‘yung handang magsilbi, galing man sa mansyon o sa kariton ng fishball.