AYAW SIYANG TANGGAPIN NG MANAGER DAHIL KALAHATI NG KANYANG MUKHA AY NASUNOG—PERO HINDI NIYA ALAM NA ANG BABAE PALANG IYON AY APO MISMO NG CEO

Hindi madali para kay Elena Santos na bumangon o lumabas ng bahay sa bawat umaga. Sa tuwing haharap siya sa salamin, paalala ang pulang bandanang nakatali sa ulo niya—tinatakpan ang kalahati ng kanyang mukha, ang bahaging winasak ng apoy noong nasunog ang bahay nila isang taon na ang nakalipas.

Namatay ang lola niya sa sunog, at mula noon, siya na lang ang mag-isa. Walang magulang, walang ibang kamag-anak na kilala, at walang kayamanan. Basta siya—si Elena, na may peklat na sinusukat ng mundo bago pa sukatin ang kakayahan niya.

Ngunit hindi siya titigil. Kailangan niyang mabuhay, kahit masakit. At ngayong araw, may hawak siyang envelope ng resume habang papasok sa pinakamalaking kompanya sa lungsod: Rivera International Holdings.

Hindi niya alam… nakatali ang kapalaran niya sa pangalang iyon.

—

Pagpasok niya sa lobby, sinalubong siya ng malalamig na mata—lalo na mula sa manager na naka-itim na blazer, si Ms. Delos Reyes.

“Applicant?” tanong nitong tila ayaw makipag-usap.

“Opo, Ma’am,” sagot ni Elena sabay abot ng envelope.

Tiningnan siya nito mula ulo hanggang paa. Pero huminto ang mga mata sa mukha niya. Doon kumunot ang noo. Doon nagbago ang lahat.

“Ah… I’m sorry,” sabi ng manager, halatang pinipilit magbait. “Hindi ka aabot sa standards. Baka matakot ang clients sa… ganyan.”

Ganyan.

Parang tinusok si Elena sa dibdib. Wala man lang sinabi kung anong trabaho. Diretso na agad sa mukha niya.

“Ma’am… kahit back office lang po,” mahinang sagot niya.

“Naku hindi. Wala kaming puwesto para sa ’yo. Try mo sa ibang—”

Pero naputol ang pangungusap nito nang may dumating na lalaki mula sa likuran.

Matangkad, naka-dark blue suit, may awtoridad sa bawat hakbang.

Mr. Samuel Rivera.
Ang CEO.

“May problema ba rito?” tanong niya, malamig pero malinaw.

Biglang natahimik ang manager. “Sir! Hindi po—nag-a-apply lang siya pero—”

“Narinig ko,” sabi ni Mr. Rivera, nakatitig sa kanya. “Sinabi mo raw ‘hindi siya fit’?”

“Sir, dahil po sa—”

“Sa itsura niya?” putol ng CEO. “’Yan ba ang ibig mong sabihin?”

Hindi nakasagot ang manager.

Ang mga mata ni Mr. Rivera ay dumako kay Elena. Puno ng pagtataka, saka unti-unting lumambot ang tingin. Parang may naaalala.

“Ano ang pangalan mo, hija?”

“Elena… Elena Santos po.”

Parang tinamaan ang CEO. Napakapit siya sa dibdib, hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa pagkagulat.

“S-Santos? Ang nanay mo… si Marites?”

Napalunok si Elena. “Opo… pero bata pa po ako nung—”

“At ang lola mo… si Lourdes Santos?”

Tumulo ang luha ni Elena nang marinig ang pangalang iyon. “Opo…”

Napapikit ang matanda. “Diyos ko… ikaw ang apo ko.”

Nanlamig ang manager, parang nanigas.
Si Elena—apo ng CEO?
Isang apo na hindi niya alam na buhay.

—

Niyakap siya ni Mr. Rivera, mahigpit ngunit may lungkot.

“Matagal ka naming hinanap,” mahina niyang sabi. “Iniwan sa akin ng lola mo ang address niyo… pero bago ako makarating, nasunog na ang bahay. Akala ko pati ikaw… wala na.”

Napalugmok si Elena sa bisig ng matanda. Ilang taon siyang walang pamilya. Ngayon, narito sa harap niya ang isang taong naghahanap pala sa kanya.

—

Pero isang tanong ang lumutang sa isip niya.

“Sir… Lolo…” nag-aalangan niyang tawag. “Kung apo niyo po ako… bakit niyo pa rin ako gustong magtrabaho? Hindi naman ako kailangan maghirap kung… mayaman po tayo.”

Ngumiti si Mr. Rivera, may lambing at bigat ng karanasan. Hinawakan niya ang balikat ni Elena.

“Hija… kahit mayaman ang pamilya natin, ayokong lumaki kang umaasa sa yaman ng iba. Gusto kong tumayo ka sa sarili mong paa… hindi dahil kailangan, kundi dahil karapat-dapat ka.”

Lumuhod siya nang bahagya upang mapantayan ang tingin ni Elena.

“Ang yaman, mawawala. Ang pangalan, pwedeng mantsahan. Pero ang kakayahan mo—ang lakas mo—iyan ang ayokong manakaw sa ’yo ng kahit na sino.”

At doon, tuluyang bumagsak ang mga luha ni Elena.

Hindi dahil sa awa.
Kundi dahil sa wakas, may taong naniniwala sa kanya… hindi bilang peklatang babae, kundi bilang siya.

—

Pagbalik nila sa HR office, mariing nag-utos ang CEO:

“Simula ngayon, si Elena ay trainee. Full salary, full support. At ako mismo ang magtuturo sa kanya.”

Halos mahulog ang manager sa kinatatayuan. “S-Sir, hindi ko po—Pasensya na po!”

Tiningnan siya ni Elena, kalmado.

“Huwag na po kayong mag-alala. Wala po akong galit. Pero sana… sa susunod, tingnan niyo muna ang tao, hindi ang itsura.”

Hindi makatingin sa kanya ang manager. “Opo… patawad.”

—

Lumipas ang mga araw. Unti-unti niyang naramdaman ang mundo na hindi siya tinataboy. Ngayon, sa kompanyang dati ay nagsara ng pinto sa kanya, siya pa ang pinapahalagahan.

Isang hapon, dinalhan siya ng CEO ng bagong ID.

Ngumiti si Mr. Rivera. “Ito ang opisyal mong ID, Elena.”

Sa ID picture, hindi niya tinakpan ang mukha.
Hindi niya sinubukang itago ang sugat.
At ngumiti siya—isang ngiti ng taong hindi na nahihiya sa sarili.

“Iyan ang gusto kong makita,” sabi ng CEO. “Isang batang lumalaban. Iyan ang dugo ng pamilya natin.”

At sa wakas… binigkas ni Elena ang salitang matagal niyang hindi nagamit:

“Salamat po, Lolo.”

At sa araw na iyon, hindi lang trabaho ang nakuha niya.

Nakuha niya ang pamilyang matagal niyang hinahanap.
Nakuha niya ang respeto ng mundo na minsang tumalikod sa kanya.
At nakuha niya ang lakas na patunayan…
na ang peklat ay hindi kahinaan—kundi kwento ng taong patuloy na nabubuhay.