BINIGYAN NG DIVORCE PAPERS ANG BAGONG PANGANAK NA MISIS DAHIL “MAHIRAP” DAW — PERO NAMUTLA ANG BIYENAN AT KABIT NANG SUMALUDO SA KANYA ANG MAY-ARI NG OSPITAL AT TINAWAG SIYANG “MADAM CHAIRMAN”

Kakatapos lang manganak ni Mira sa isang Public Ward ng ospital. Pagod na pagod siya, maputla, at halos walang lakas. Yakap-yakap niya ang kanyang sanggol na lalaki.

Wala siyang kasama. Ang asawa niyang si Jason ay hindi sumipot sa panganganak niya.

Habang pinapatahan ni Mira ang umiiyak na sanggol, biglang bumukas ang pinto ng ward nang padabog.

Pumasok si Donya Pacita (ang biyenan niyang matapobre) at si Jason. Pero hindi lang sila. Nakakapit sa braso ni Jason ang isang babaeng puno ng alahas at makapal ang makeup—si Tiffany, ang kababata ni Jason na galing sa isang mayamang pamilya.

“Jason…” mahinang tawag ni Mira. “Andito ka na. Tignan mo ang anak natin…”

Hindi tinignan ni Jason ang bata. Yumuko lang ito.

Lumapit si Donya Pacita at naglapag ng isang makapal na dokumento sa kama ni Mira.

“Huwag kang mag-inarte dyan, Mira,” mataray na sabi ni Pacita. “Hindi kami pumunta dito para tignan ang batang ‘yan. Pumunta kami para ibigay ito.”

Tinignan ni Mira ang papel. ANNULMENT PAPERS (at waiver of custody).

“Ma… Jason… anong ibig sabihin nito?” nanginginig na tanong ni Mira. “Kapapanganak ko lang…”

“Alam namin,” sabat ni Tiffany, na nakataas ang kilay. “Kaya nga ngayon namin binibigay para malinaw na agad. Mira, look at you. You are poor. Wala kang pera. Wala kang trabaho. Pabigat ka lang kay Jason.”

“Hihiwalayan na kita, Mira,” sabi ni Jason, hindi makatingin ng diretso. “Buntis din si Tiffany. At… mas makakatulong siya sa negosyo ni Mama. Ikaw? Wala kang maitutulong.”

“Jason, nangako ka!” iyak ni Mira. “Sabi mo, sa hirap at ginhawa! Nagpanggap akong okay lang kahit wala tayong pera, tinanggap ko ang pang-aapi ng Nanay mo!”

“Wala kaming pakialam sa drama mo!” sigaw ni Pacita. “Pirmahan mo ‘yan! Ibigay mo sa amin ang bata dahil hindi mo ‘yan kayang buhayin. Pagkatapos, lumayas ka na sa buhay namin! Wala kang kwentang manugang! Hampaslupa!”

“Pirmahan mo na, Mira,” dagdag ni Tiffany, sabay abot ng ballpen. “Tanggapin mo na lang na talo ka. Ako ang mayaman. Ako ang panalo. Balik ka na sa pagiging basurera mo.”

Tumigil sa pag-iyak si Mira.

Pinunasan niya ang luha niya. Tinitigan niya ang natutulog na sanggol. Pagkatapos, tumingin siya kay Jason, kay Tiffany, at kay Donya Pacita.

“Sigurado ba kayo dito?” tanong ni Mira. Ang boses niya ay biglang naging kalmado at malamig.

“Oo! Bilisan mo!” sigaw ni Pacita.

Kinuha ni Mira ang ballpen. Pinirmahan niya ang papel.

ADZILLA: Trade it on any Solana DEX!

“Sige,” sabi ni Mira. “Pero ang bata… sa akin sasama. Hindi ko iiwan ang anak ko sa mga taong mukhang pera.”

“Aba’t—” akmang sasampalin ni Pacita si Mira.

Biglang bumukas ang pinto ng ward.

Hindi lang basta bumukas. Pumasok ang Hospital Director at apat na lalaking naka-itim na suit at may earpiece (Bodyguards).

Nagulat si Pacita. “Director Tan? Anong ginagawa niyo dito sa ward ng mahihirap?”

Hindi pinansin ni Director Tan si Pacita. Dumiretso siya kay Mira.

Yumuko nang malalim ang Director.

“Good morning, Madam Chairman,” bati ng Director nang may takot at respeto. “Pasensya na po kung ngayon lang kami dumating. Na-traffic po ang convoy ng Daddy niyo.”

Natigilan si Jason. Chairman? Daddy?

“Anong nangyayari dito?” tanong ni Tiffany. “Sino ang tinatawag niyong Chairman? Ang babaeng ‘yan?”

Humarap ang isa sa mga bodyguard kay Tiffany. “Watch your mouth. You are speaking to Ms. Mirasol Villareal. The sole heiress of the Villareal Conglomerate.”

Nalaglag ang panga ni Donya Pacita.

Villareal?! Ang pamilyang nagmamay-ari ng pinakamalaking bangko, malls, at airlines sa bansa?! Ang pamilyang mas mayaman pa sa gobyerno?!

“M-Mira?” nauutal na si Jason. “V-Villareal ka?”

Dahan-dahang bumangon si Mira. Inalalayan siya ng mga nurse.

“Oo, Jason,” sabi ni Mira. “Naglayas ako sa amin dahil gusto kong makahanap ng lalaking mamahalin ako hindi dahil sa pera ko, kundi dahil sa kung sino ako. Akala ko ikaw na ‘yun. Pero napatunayan ko ngayon… na isa ka lang palang basura na naghahanap ng ginto.”

Humarap si Mira kay Tiffany.

“Sabi mo mayaman ka, Tiffany? Ang kumpanya ng tatay mo… diba may utang kayo na 500 Million sa bangko?”

Namutla si Tiffany. “P-Paano mo nalaman?”

“Dahil bangko ko ang inutangan niyo,” ngiti ni Mira. “At dahil sa ginawa mo ngayon… tatawagan ko ang Board. I will call the loan immediately. Maghanda ka nang maghirap.”

Baling kay Donya Pacita na halos himatayin na.

“At ikaw, Donya Pacita. Tinawag mo akong hampaslupa? Ang ospital na tinatayuan mo ngayon… binili ko ito kahapon lang. So technically, ako ang may-ari ng lupang tinatapakan mo.“

“Guard!” tawag ni Mira.

“Yes, Madam!”

“Palabasin ang tatlong ito. I-ban sila sa lahat ng properties ng Villareal. Sa malls, sa hotels, sa ospital. Wala silang makukuhang tulong kahit saan.”

“Mira! Asawa mo ako! Mahal kita! Nagkamali lang ako!” lumuhod si Jason, humahawak sa paa ni Mira. “Patawarin mo ako! Para sa anak natin!”

Sinipa ni Mira ang kamay ni Jason.

“Pinirmahan ko na ang Annulment, Jason. Wala na akong asawa. At ang anak ko? Hindi niya kailangan ng amang duwag at mukhang pera.”

Pumasok ang mga security at kinaladkad palabas sina Jason, Pacita, at Tiffany. Rinig ang sigaw at iyak nila sa buong hallway habang pinagtitinginan ng mga tao.

Sumakay si Mira at ang kanyang baby sa naghihintay na limousine sa labas, sinalubong ng kanyang ama na si Don Fernando.

Naiwan ang tatlo sa labas ng ospital—ulan, walang payong, at alam nilang katapusan na ng marangya nilang buhay. Napatunayan nila sa huli: Huwag mong apihin ang taong tahimik, dahil baka ang taong tinatawag mong “walang kwenta” ay siya palang may hawak ng iyong kinabukasan.