Tanghaling tapat sa kahabaan ng C-5 Road. Mabilis ang takbo ng tatlong itim na Land Cruiser. Ito ang convoy ni Mayor Alejandro, isang matapang na pulitiko na kilala sa paglaban sa mga sindikato ng droga.

Sa gitna ng convoy, sakay ng kanyang motorsiklo si Kiko, isang delivery rider na nagmamadaling ihatid ang order na milk tea. Sanay na si Kiko sa singitan sa kalsada. Nang mapadaan siya sa gilid ng backup vehicle ni Mayor, napansin niya ang isang kakaibang bagay sa ilalim ng pangunahing sasakyan kung saan nakasakay ang alkalde.

Dahil sa taas ng araw, kumintab ang isang bagay na metal na nakadikit sa chassis malapit sa tangke ng gasolina. At mas nakakabahala—may maliit na ilaw na kulay pula na pikit-sindi.

“Teka… parang IED ’yun ah,” bulong ni Kiko sa sarili. Mahilig siya sa mga action movies at dati siyang mechanic, kaya alam niya ang itsura ng mga improvised explosive device.

Binilisan ni Kiko ang takbo. Kinawayan niya ang mga bodyguard sa bintana.

“SIR! TABI! TABI KAYO!” sigaw ni Kiko habang tinuturo ang ilalim ng kotse.

Pero hindi siya pinansin. Akala ng mga security, isa lang siyang pasaway na rider na gustong magpa-picture o manggulo.

“Lumayo ka!” sigaw ng bodyguard sabay labas ng nguso ng baril sa bintana.

Alam ni Kiko na wala nang oras. Nakita niya ang timer sa gilid ng bomba nung lumapit siya nang kaunti: 00:45 seconds na lang.

Kapag hindi huminto ang sasakyan, sasabog ito habang umaandar at siguradong patay lahat ng sakay.

Nagdesisyon si Kiko. Buhay o kamatayan.

Piniga niya ang silinyador ng kanyang motor. VROOOOM!

Nag-overtake siya sa lead car ng convoy. At sa gitna ng mabilis na highway, bigla siyang bumalandra at huminto sa harap mismo ng sasakyan ni Mayor!

SCREEEEEEECH!

Usok ang gulong ng Land Cruiser sa biglaang preno. Muntik nang tumilapon si Kiko. Ang likod ng motor niya ay sumayad sa bumper ng SUV.

Sa loob ng ilang segundo, bumukas ang mga pinto ng convoy. Naglabasan ang anim na bodyguard na armado ng M16 rifles at 9mm pistols.

“DAPA! DAPA KUNG AYAW MONG MAMATAY!” sigaw ng Head Security na si Chief Roldan.

Nakatutok ang limang baril sa ulo ni Kiko. Nanginginig ang buong katawan ng rider. Itinaas niya ang kanyang mga kamay.

“Sir! Huwag kayong puputok!” sigaw ni Kiko, halos maiyak sa takot. “May bomba! May bomba sa ilalim ng sasakyan ni Mayor!”

“Anong bomba?! Pinagloloko mo ba kami?!” galit na sigaw ni Chief Roldan, akmang kakaladkarin si Kiko palayo.

“Sir, tignan niyo! Sa ilalim ng tangke! Pula ang ilaw! Sasabog na!” desperadong sigaw ni Kiko.

Page: SAY – Story Around You | Original story.

Dahil sa urgency sa boses ng rider, sumilip si Chief Roldan sa ilalim ng Land Cruiser.

Nanlaki ang mga mata ng beteranong security.

Nakita niya ang C-4 explosive na nakadikit sa bakal.

Ang timer: 00:10 seconds.

“BOMBAAA! LABAS SI MAYOR! TAKBOOOO!” sigaw ni Chief Roldan na halos pumiyok ang boses.

Nagkagulo.

Hinablot ng mga bodyguard si Mayor Alejandro palabas ng kotse.

“Takbo Sir! Dapa!”

Si Kiko ay mabilis na tumalon palayo sa kanyang motor at tumakbo papunta sa likod ng concrete barrier ng highway. Tumalon din ang mga security at si Mayor sa kanal sa gilid ng kalsada.

5… 4… 3… 2… 1…

BOOOOOOOOM!

Yumanig ang lupa. Isang napakalakas na pagsabog ang bumasag sa katahimikan ng C-5. Ang mamahaling Land Cruiser ni Mayor ay tumalsik sa ere at naging bolang apoy. Ang init ng pagsabog ay naramdaman nila kahit nasa malayo na sila. Ang motor ni Kiko? Wasak at sunog na rin.

Kung nasa loob pa si Mayor ng sasakyan, abo na sana siya ngayon.

Ilang minuto ang lumipas bago humupa ang usok. Dahan-dahang tumayo si Mayor Alejandro, puno ng alikabok ang Barong Tagalog, pero buhay. Buhay na buhay.

Hinanap ng mata niya ang rider.

Nakita nila si Kiko na nakaupo sa aspalto, tulala, hawak ang helmet, at nanginginig pa rin.

Lumapit si Mayor Alejandro. Ang mga bodyguard na kanina ay nakatutok ang baril kay Kiko ay ibinaba na ang kanilang mga armas, bakas ang hiya at paghanga sa mukha.

“Iho…” tawag ni Mayor.

Tumingin si Kiko.

Biglang niyakap ni Mayor ang pawisang rider. Isang mahigpit na yakap ng pasasalamat.

“Iniligtas mo ang buhay ko,” sabi ni Mayor, naluluha. “Kung hindi mo kami hinarang, patay kaming lahat ngayon. Pasensya ka na kung tinutukan ka namin. Isa kang bayani.”

“Trabaho lang po, Mayor… sayang lang po yung motor ko, hulugan pa naman,” biro ni Kiko kahit nanginginig pa.

Nagtawanan sila sa gitna ng chaos.

Kinabukasan, laman ng lahat ng balita si Kiko. Hindi lang pinalitan ni Mayor ang motor niya, binigyan pa siya ng bagong bahay at pabuya para sa kanyang kabayanihan. Napatunayan ng araw na iyon na ang tunay na security ay wala sa dami ng baril, kundi sa malasakit ng isang simpleng mamamayan na handang isugal ang lahat para sa kapwa. 
Ẩn bớt