Alas-kwatro na ng hapon. Ang Garden Wedding ni Jasmine ay dapat nagsimula ng alas-dos, ngunit hanggang ngayon, walang Dave na dumadating.

Ang magandang hardin na puno ng mga white roses at crystal chandeliers ay unti-unti nang nababalot ng tensyon. Ang mga bisita ay hindi na mapakali. Rinig na rinig na ang mga bulungan na parang mga bubuyog sa paligid.

“Wala na ’yan. Runaway Groom ang drama nito,” bulong ng isang ninang sa kabilang table.

“Kawawa naman si Jasmine. Imagine, ginastusan lahat tapos iiwan lang sa ere?” sagot ng isa pa.

Sa loob ng holding room, hindi na maipinta ang mukha ni Jasmine. Basag na ang kanyang makeup kakaiyak. Tinatawagan niya si Dave—isang daang beses na yata—pero cannot be reached ang cellphone nito.

“Ma’am Jas,” kabadong sabi ng Coordinator. “Kailangan na po nating mag-desisyon. Aalis na po ang ibang guests. I-cancel na po ba natin?”

Parang gumuho ang mundo ni Jasmine. Ang lalaking pinagkatiwalaan niya ng sampung taon. Ang lalaking nangako sa kanya kagabi lang na siya ang pinakamagandang mangyayari sa buhay nito. Bakit? Bakit siya nito nagawang iwan?

“Sige…” humahagulgol na sagot ni Jasmine. “Sabihin niyo sa lahat… wala nang kasal. Umuwi na sila.”

Lalabas sana ang coordinator para i-announce ang masakit na balita, nang biglang magkagulo sa labas.

Bzzt! Bzzt!

Ang malaking LED Screen sa stage, na dapat ay magpapakita ng kanilang Same Day Edit video, ay biglang nag-static. Umugong ang malakas na feedback ng sound system.

Tumahimik ang mga nagbubulong-bulungan.

Biglang lumiwanag ang screen. Hindi ito wedding video. Ito ay isang Live Video Call.

Ang background ay puti at amoy gamot. Tunog ng heart monitor ang naririnig.

Beep… Beep… Beep…

At doon, tumambad ang mukha ni Dave.

Napasinghap ang lahat. Si Jasmine ay napatakbo palabas ng holding room at napaluhod sa damuhan nang makita ang screen.

Si Dave ay nakahiga sa kama ng ospital. Ang kanyang tuxedo ay punit-punit at sunog. Ang kanyang mukha ay puno ng uling at dugo. Ang kanyang kaliwang mata ay maga at may benda ang kanyang ulo. Maraming tubo ang nakakabit sa kanya.

“D-Dave?!” sigaw ni Jasmine habang nakatingin sa screen. “Anong nangyari sa’yo?!”

Sa video, pilit iminulat ni Dave ang isa niyang mata. Hirap na hirap siyang huminga, pero nang makita niya si Jasmine sa screen ng cellphone na hawak ng nurse, ngumiti siya. Isang ngiting puno ng sakit pero puno rin ng pagmamahal.

“Hi… M-Mahal…” paos at mahinang boses ni Dave. “Happy… Happy Wedding Day.”

“Dave! Nasaan ka?! Bakit ka ganyan?!” iyak ni Jasmine.

“Sorry…” ubo ni Dave. “Sorry na-late ako… Hindi ako… hindi ako runaway groom ha? Huwag kang maniniwala sa kanila.”

Kinuha ng nurse ang telepono para magpaliwanag.

“Ma’am, pasensya na po. Dinala po siya dito sa St. Luke’s dalawang oras na ang nakaraan. Nasunog po ang bahay niyo. Total fire po.”

Nanlaki ang mata ni Jasmine. Ang bahay na ipinundar nila.

“Nasunog? Dave, bakit ka nandoon? Dapat nasa simbahan ka na!”

Ibinalik ng nurse ang phone kay Dave.

Dahan-dahang itinaas ni Dave ang kanyang kanang kamay. Ang kamay na ito ay nakabenda rin dahil sa 3rd degree burns. Nanginginig ito.

Pero sa kanyang palad, mahigpit niyang hawak ang isang bagay na kumikinang.

Ang Wedding Rings.

Pero hindi lang ito basta singsing. Ang singsing ni Jasmine ay isang antique na singsing na may maliit na ruby—ang pamana ng yumaong Lola ni Jasmine na namatay noong nakaraang taon.

“Naiwan ko…” bulong ni Dave, tumutulo ang luha sa pisngi niyang may uling. “Naiwan natin sa kwarto. Tumawag ang kapitbahay… may sunog daw. Sabi ng bumbero… huwag na akong pumasok. Delikado daw. Mawawala na daw ang lahat.”

Humigpit ang hawak ni Dave sa singsing.

“Pero sabi ko… hindi pwede. Kahit masunog na ang TV, ang ref, ang mga damit… huwag lang ’to. Kasi alam ko… ito lang ang alaala ng Lola mo. Ito ang pinaka-importante sa’yo. Hindi ako papayag na mawala ’to sa araw ng kasal natin.”

Natahimik ang buong garden. Ang mga bisitang kanina ay nanghuhusga at tumatawag sa kanya ng “manloloko” ay sabay-sabay na napaluha.

Sumugod si Dave sa nasusunog nilang bahay. Sinagupa niya ang usok at bumabagsak na kisame para lang makuha ang singsing sa nightstand. Nabagsakan siya ng kahoy, nalapnos ang balat, pero hindi niya binitiwan ang singsing.

“Mahal…” iyak ni Jasmine. “Buhay mo ang kapalit niyan! Ang tanga mo! Bakit mo ginawa ’yun?!”

“Kasi…” ngiti ni Dave habang nauubusan ng lakas. “Handa akong mawala ang lahat… huwag lang ang ngiti mo. Handa akong masaktan… huwag ka lang umiyak.”

Itinaas ni Dave ang singsing sa harap ng camera, tila isinusuot ito kay Jasmine mula sa malayo.

“Jasmine… kahit sunog na ako… kahit wala na tayong bahay… pakakasalan mo pa rin ba ako?”

Sa gitna ng hardin, lumuhod si Jasmine habang nakatingin sa screen, na parang nasa harap niya mismo si Dave.

“Oo, Dave! Oo! Kahit walang bahay! Kahit sa ospital! Pakakasalan kita ngayon din!”

Ang Pari, na nakatayo sa gilid at lumuluha na rin, ay lumapit sa screen.

“Sa bisa ng kapangyarihan ng simbahan at ng pagmamahal na mas matindi pa sa apoy,” sabi ng Pari sa mikropono. “Binibentahan ko kayo. Dave at Jasmine… kayo ay ganap nang mag-asawa.”

Nagpalakpakan ang mga tao habang nag-iiyakan. Sa screen, makikita ang pagtulo ng luha ni Dave bago siya muling nawalan ng malay dahil sa pagod at gamot.

Hindi man natuloy ang marangyang lakad sa altar, nasaksihan naman ng lahat ang isang pag-ibig na hindi kayang tupukin ng kahit anong trahedya. Ang “Runaway Groom” ay hindi tumakbo palayo sa responsibilidad—tumakbo siya papasok sa impyerno para lang iligtas ang kaisa-isang bagay na magpapasaya sa babaeng mahal niya.