HINILA NG BIYENAN ANG UPUAN NG BUNTIS NA MANUGANG SA GITNA NG PARTY DAHIL “JOKE” LANG DAW — NATUMBA ANG BUNTIS AT NAPASIGAW SA SAKIT, AT ANG SUMUNOD NA NANGYARI AY DUMUROG SA PAMILYA NILA

Ang ika-60 kaarawan ni Donya Celia ay ginanap sa kanilang malawak na garden. Engrande ang handaan. Lahat ng kamag-anak at mayayamang kaibigan ay naroon.

Pero para kay Jenny, ang manugang ni Celia, ang gabing iyon ay isang pagsubok. Si Jenny ay walong buwang buntis. Manas na ang kanyang mga paa, sumasakit ang likod, at hirap na hirap nang kumilos.

Ayaw ni Donya Celia kay Jenny. Ang gusto niya para sa anak niyang si Dave ay isang anak-mayaman din. Para kay Celia, si Jenny ay isang “gold digger” na gumamit lang ng pagbubuntis para makapasok sa pamilya nila.

“Tignan mo ‘yang babaeng ‘yan,” bulong ni Celia sa mga amiga niya habang nakatingin kay Jenny na hirap na naglalakad. “Ang taba-taba. Parang balyena. At ang arte-arte, akala mo naman siya lang ang nabuntis sa mundo.”

Nagtawanan ang mga amiga niya. “Hayaan mo na, Mare. Pagbigyan mo na.”

“Hindi,” ngisi ni Celia. “Bibigyan ko lang ng leksyon. Masyadong feeling prinsesa eh.”

Sa kabilang banda, pagod na pagod na si Jenny.

“Hon, kukuha lang ako ng water at food ha? Dito ka lang,” sabi ni Dave kay Jenny.

“Sige hon, uupo muna ako. Ang sakit na ng balakang ko,” sagot ni Jenny.

Naghintay si Jenny sa tabi ng isang round table. Nakita niya ang isang bakanteng upuan. Dahan-dahan siyang lumapit para umupo. Hawak-hawak niya ang kanyang malaking tiyan.

Nang akmang uupo na si Jenny, dumaan si Donya Celia sa likod niya.

Kumindat si Celia sa mga kaibigan niya.

Sa sandaling ibababa na ni Jenny ang katawan niya, mabilis na hinila ni Celia ang upuan palayo.

BLAG!

Isang malakas na kalabog ang narinig.

Bumagsak si Jenny sa matigas na semento. Una ang pwetan, pero dahil sa bigat ng tiyan at kawalan ng balanse, tumama nang malakas ang likod niya at naalog ang buong katawan niya.

“Hahaha!” tumawa nang malakas si Celia. “Ang lampa naman! Tignan niyo, parang nagnakaw ng upuan!”

Tumawa rin ang ilang amiga niya, inaakalang simpleng prank lang ito.

Pero hindi tumayo si Jenny.

Sa halip na tumayo o mahiya, humawak si Jenny sa tiyan niya. Nanlaki ang kanyang mga mata.

“AAAAAHHHHHHHHH!!!”

Isang napakalakas at nakakapanindig-balahibong sigaw ang umalingawngaw sa buong garden. Tumigil ang musika. Tumigil ang tawanan. Nabitawan ng mga bisita ang hawak nilang baso.

Hindi ito sigaw ng gulat. Ito ay sigaw ng matinding sakit.

“A-ang anak ko!!! Dave!!! Ang anak ko!!!” sigaw ni Jenny habang namimilipit sa sahig.

Namutla si Donya Celia. “Hoy, tumayo ka dyan! Ang arte mo! Joke lang ‘yun!”

Pero may nakita ang isang bisita.

“DUGO! MAY DUGO!” sigaw ng isang babae.

Sa ilalim ng bestida ni Jenny, may umaagos na pulang likido. Dumadaloy ito sa kanyang binti papunta sa puting tiles ng garden.

Tumakbo si Dave pabalik, bitawan ang hawak na plato.

“JENNY!” sigaw ni Dave. Lumuhod siya sa tabi ng asawa. “Anong nangyari?! Bakit may dugo?!”

“D-Dave… masakit… yung baby… hindi gumagalaw…” iyak ni Jenny, halos mawalan na ng malay sa sakit.

Tumingin si Dave sa nanay niya na nakatayo sa gilid, hawak pa rin ang upuan na hinila nito.

“Ma? Anong ginawa mo?” nanginginig na tanong ni Dave.

“H-hinila ko lang naman ‘yung upuan… biro lang naman…” nauutal na sagot ni Celia. “Nag-iinarte lang ‘yan!”

“BIRO?!” sigaw ni Dave. Ang mukha niya ay puno ng galit na hindi pa nakikita ni Celia kailanman. “Walong buwang buntis ang asawa ko! Dinudugo siya! Kapag may nangyaring masama sa anak ko, hinding-hindi kita mapapatawad!”

Binuhat ni Dave si Jenny at isinakay sa kotse para isugod sa ospital. Naiwan ang buong party na tahimik, nakatingin kay Donya Celia nang may pandidiri. Ang birthday celebration ay naging krimen.

Sa ospital, dinala agad si Jenny sa Emergency Room. Placental Abruption—humito ang inunan mula sa matris dahil sa lakas ng pagbagsak. Delikado ang buhay ng bata at ng ina.

Kailangang i-Cesarean agad.

Naghintay si Dave sa labas ng operating room, umiiyak, puno ng dugo ang damit.

Dumating si Donya Celia, kasama ang abogado niya.

“Dave,” sabi ni Celia. “Huwag kang mag-alala, sagot ko ang bill. At saka, kinausap ko na ang lawyer, accident lang ang nangyari. Hindi niya ako pwedeng kasuhan.”

Tumayo si Dave. Hinarap niya ang ina.

“Bill? Kasuhan?” iling ni Dave. “Nasa loob ang asawa ko at anak ko, nag-aagaw buhay, tapos ang iniisip mo pa rin ay ang sarili mo?”

“Anak, nagpapatawa lang naman ako…”

“Hindi nakakatawa ang saktan ang tao, Ma! Lalo na ang buntis! Cruelty ang tawag dun! Kasamaan!”

Bumukas ang pinto ng OR. Lumabas ang doktor.

“Mr. Dave?”

“Dok? Kamusta po?”

“Nailigtas namin si Misis. Ligtas na siya,” sabi ng doktor.

Nakahinga ng maluwag si Dave. “Salamat sa Diyos. At ang baby?”

Yumuko ang doktor.

“Pasensya na… Masyadong malakas ang impact. At dahil sa dami ng nawalang dugo at oxygen… stillborn ang baby. Patay na noong nilabas namin.”

Bumagsak si Dave sa sahig. Humagulgol siya ng iyak.

“Hindi!!! Ang anak ko!!!”

Si Donya Celia ay napatakip ng bibig. “P-patay?”

Tumayo si Dave. Ang mata niya ay parang apoy. Sinugod niya ang nanay niya. Pinigilan lang siya ng mga guard.

“Pinatay mo ang apo mo!” sigaw ni Dave sa mukha ng ina niya. “Pinatay mo ang anak ko dahil sa walang kwenta mong joke! Umalis ka dito! Ayoko nang makita ang pagmumukha mo!”

Pagkatapos ng libing ng sanggol, nagbago ang lahat.

Si Jenny ay naging tulala ng ilang buwan dahil sa depression. Si Dave naman ay naging bato ang puso.

Sinampahan nila ng kasong Reckless Imprudence resulting in Homicide si Donya Celia. Kahit nanay pa niya ito, desidido si Dave na panagutin ito.

Dahil sa impluwensya at pera ni Celia, hindi siya nakulong, pero probation ang nakuha niya at nagbayad ng danyos. Pero mas malaki ang nawala sa kanya kaysa sa pera.

Sa araw ng huling hearing, lumapit si Celia kay Dave.

“Anak… patawarin mo na ako. Miss na miss na kita. Ikaw na lang ang meron ako.”

Tumingin si Dave sa kanya nang malamig.

“Wala ka nang anak,” sabi ni Dave. “Namatay ang pagmamahal ko sa’yo noong araw na namatay ang anak ko.”

Umalis sina Dave at Jenny papuntang ibang bansa para magsimula muli at makalimot. Pinutol nila ang lahat ng komunikasyon kay Celia.

Naiwan si Donya Celia sa kanyang malaking mansyon. Mag-isa. Walang dumadalaw. Walang tumatawag. Tuwing birthday niya, walang bumabati.

Araw-araw, nakikita niya ang bakanteng silya sa garden—ang silyang hinila niya. Ang silyang naging dahilan kung bakit siya namatayan ng apo at nawalan ng anak. Ang kanyang “biro” ang naging habambuhay niyang parusa.