Ako si Joy. Bukas na sana ang kasal namin ni Marco. Nakaayos na ang lahat, ang simbahan, ang gown ko, pati ang singsing na buong yabang niyang isinukat sa daliri ko ilang buwan na ang nakalipas.
Isang araw bago ang kasal, ngumiti pa siya sa akin.
“Magmo-mall lang ako saglit,” sabi niya. “Bibili lang ako ng kulang.”
Tumango ako. Wala akong hinala.
Pero lumipas ang umaga. Tanghali at hapon, hindi na siya umuwi.
Paulit-ulit kong tinatawagan ang cellphone niya, walang sagot. Ang kaba sa dibdib ko ay unti-unting napalitan ng takot. Pumunta ako sa mall. Wala siya roon, tinawagan ko ang mga kaibigan niya. Wala ring nakakita. Kinagabihan, nag-umpisa na ang bulungan.
“Baka umatras?” “Baka may iba?” “Baka may nangyaring masama?”
Araw ng kasal namin, wala si Marco. Ako ang babaeng naka-gown pero walang lalaking hihintayin sa altar. Nag-file kami ng missing person report. Sinuyod ang ospital, presinto, at mga lugar na madalas niyang puntahan. Walang bakas at parang nilamon siya ng lupa.
Sa bawat gabing lumilipas, ako ang umiiyak. Ako ang naaawa sa sarili. Ako ang kawawang iniwan sa araw ng kasal. Hanggang sa dumating ang pulis isang gabi.
May nakita raw silang CCTV footage sa likod ng bahay namin, isang camera na nakalimutang sirain. Doon nagsimulang mabasag ang katahimikan. At ako biglang hindi mapakali, pinagpawisan habang nauutal. Sa video, kitang-kita si Marco at ako.
Isang gabi bago ang kasal, nahuli ko siyang may kasamang ibang babae sa loob ng bahay namin. Hinintay ko lang na umalis ang babae. Narinig ang sigawan at ang iyak ko. Ang pagtanggi niya. At sa gitna ng galit at sakit, natulak ko siya. Bumagsak siya mula sa ikatlong palapag.
Tahimik ang sumunod na eksena. Walang sigaw at walang galaw.
Sa takot, hindi ako humingi ng tulong. Sa halip, hinila ko ang katawan niya papunta sa likod ng bahay. Inilibing ko siya roon, sa lupang dati naming tinataniman ng halaman.
Sinira ko ang lahat ng CCTV sa loob at harap ng bahay. Sinigurado kong walang makakakita.
Pero nakalimutan ko ang isa. Ang CCTV mismo sa likod-bahay. Ngayon, hindi na ako ang babaeng iniwan sa altar. Ako na ang babaeng nagkubli sa likod ng lungkot para takasan ang kasalanan.
At sa araw na dapat sana’y nagsimula ang habang-buhay namin, Doon pala nagsimula ang kulungan ko.
News
PINALAKI KO ANG AKING ANAK-ANAKAN MULA NOONG 3 TAONG GULANG PA LAMANG SIYA. SA KANYANG KASAL, DINIS-INVITE NIYA AKO PARA IBIGAY ANG PWESTO KO SA KANYANG ‘BIOLOGICAL MOTHER’ NA NAG-ABANDONA SA KANYA. KINUHA KO ANG REGALO KO SA KANYA: ANG SUSI NG KANYANG BAHAY/th
Ang Presyo ng Dugo: Isang Aral ng Dignidad Sinasabi sa ating kultura na “ang dugo ay laging tumatawag.” Pinanghawakan ko…
Isang bilyonaryo ang umuwi at natagpuan ang kanyang itim na katulong na natutulog sa sahig kasama ang kanyang 1-taong-gulang na kambal na anak — at ang nakakagulat na katapusan…/th
Si Ethan Blackwood ay dating may kontrol. Sa edad na tatlumpu’t walo, siya ay isang bilyonaryong mamumuhunan na kilala sa…
Ang hardin ng hotel ay nagbago mula sa pagiging “mala-engkanto” tungo sa isang “crime scene” sa mabagal na paraan…/th
Ang mga puting rosas ay gumagapang sa arko na tila ba sinusubukang magtago. Ang mga kristal na baso ay nagtatagisan…
Dinala niya ang kanyang kalaguyo sa isang 5-star hotel — ngunit nabigla siya nang pumasok ang kanyang asawa bilang BAGONG may-ari./th
Kumikinang ang marmol na sahig ng Belmont Reforma Hotel sa ilalim ng mga kristal na chandelier habang iniabot ni Tomás Briones ang kanyang…
“Habang sinusubukan akong wasakin ng asawa ko at ipinagdiriwang iyon ng kanyang kerida, dumating ang aking ama. At iyon ay hindi isang pagsagip—iyon ang simula ng kanyang paghuhukom.”/th
Ako si Claire Whitman, at ang gabing tuluyang nagwakas ang aking kasal ay nagsimula sa mga sigawan at nagtapos sa isang…
Pagkatapos ng pagkahulog sa hagdan, nagpanggap na walang malay ang amo—ang ginawa ng yaya pagkatapos ay nagpaiyak sa kanya/th
Noong gabing bumagsak si Víctor Almeida sa marmol na hagdan, naniniwala pa rin siyang kontrolado niya ang lahat. Ilang minuto bago iyon,…
End of content
No more pages to load
