Alas-kwatro ng hapon at kasagsagan ng rush hour. Puno ang pampasaherong jeep na bumabagtas sa kahabaan ng highway. Siksikan ang mga pasahero, mainit, at amoy pawis, pero tiis-tiis lang ang lahat makauwi lang. Mabilis magpatakbo ang driver na si Mang Carding, kilala sa ruta bilang “Hari ng Kalsada.” Humaharurot ang jeep, nakikipagpatentero sa mga bus at truck.

Sa likod mismo ng driver nakaupo si Kiko, isang 19-anyos na Nursing student. Pagod siya galing sa duty sa ospital, pero hindi siya makatulog dahil sa bilis ng takbo ng jeep. Mahigpit ang hawak niya sa bakal na handrail.

Habang papalapit sila sa isang mataong intersection, napansin ni Kiko ang isang kakaibang pangyayari. Sa rearview mirror, nakita niyang biglang nanlaki ang mga mata ni Mang Carding. Ang mga kamay nito sa manibela ay namuti sa higpit ng hawak, at ang ulo nito ay biglang bumagsak paitaas na parang nakatingin sa kisame.

Ang jeep ay tumatakbo ng 80 kph.

Biglang binitawan ni Mang Carding ang manibela at nanigas ang kanyang buong katawan. Ang paa nito ay naka-diin pa rin sa silinyador.

Ang jeep ay nagsimulang kumabig pakanan—diretso sa isang waiting shed na puno ng mga estudyanteng nag-aabang ng masasakyan!

“Manong! Yung manibela!” sigaw ni Kiko.

Pero hindi gumagalaw ang driver. Tuloy-tuloy ang jeep papunta sa bangketa. Sa loob ng isang segundo, nakita ni Kiko ang mangyayari: babangga sila, dadagan ang jeep, at maraming mamamatay sa sidewalk.

Hindi na nag-isip si Kiko. Mula sa pagkakaupo, tumalon siya papunta sa front seat.

“TABI!” sigaw ni Kiko.

Hinablot ni Kiko ang manibela mula sa naninigas na kamay ni Mang Carding. Buong pwersa niyang kinabig pakaliwa ang jeep para iwasan ang waiting shed.

SCREEEEEEEEECH!

Umalingawngaw ang tunog ng gulong sa aspalto. Dahil sa biglaang liko, muntik nang tumagilid ang jeep. Nagtalsikan ang mga gamit ng mga pasahero. May mga nauntog sa kisame. Naghiyawan ang lahat sa takot.

“AAAAAAH! ANO BA YAN?!”
“MAMAMATAY TAYO!”
“GAGO KA BA?!”

Nag-zigzag ang jeep sa gitna ng highway habang pilit itong kinokontrol ni Kiko. Gamit ang kaliwang kamay, pilit niyang inaabot ang susi para patayin ang makina habang ang kanang kamay ay nasa manibela.

Sa wakas, napatay niya ang makina. Dahan-dahang huminto ang jeep sa gilid ng island, malayo sa mga tao, pero gasgas ang gilid dahil sa gutter.

Page: SAY – Story Around You | Original story.

Katahimikan muna ng ilang segundo. Tapos, sumabog ang galit ng mga pasahero.

“Hoy! Adik ka ba?!” sigaw ng isang malaking lalaki na pasahero, susugurin sana si Kiko. “Bakit mo inagaw ang manibela?! Muntik na tayong mamatay dahil sa’yo!”

“Baliw yata ’to eh! Tumawag kayo ng pulis! Bugbugin niyo!” sigaw ng isang ale na nahulog ang mga pinamili.

Akmang hahawakan na ng lalaki ang kwelyo ni Kiko para sapakin ito. Galit na galit ang lahat. Ang akala nila, isang tripping lang o masamang biro ang ginawa ng binata.

“SANDALI LANG!” sigaw ni Kiko na hinihingal, nakaharang ang katawan sa driver. “Tignan niyo si Manong!”

Natigilan ang lalaking susuntok sana. Napatingin ang lahat sa driver seat.

Doon, nakita nila si Mang Carding. Nakasandal sa upuan, bumubula ang bibig, at nangingisay ang buong katawan. Ang mga mata nito ay puti na lang ang nakikita.

“Diyos ko po! Anong nangyayari sa kanya?!” sigaw ng ale.

“May Grand Mal Seizure siya! Inaatake siya ng Epilepsy!” mabilis na paliwanag ni Kiko habang inaalis ang seatbelt ng driver. “Kaya ko inagaw ang manibela kasi naka-apak pa siya sa gas pero wala na siyang malay! Kung hindi ko kinabig, araro na tayo sa sidewalk!”

Natahimik ang buong jeep.

Lumingon sila sa bintana sa kanan. Nakita nila kung saan sana sila dumeretso.

Wala pang limang metro ang layo nila sa waiting shed. Doon, nakatayo ang mahigit dalawampung estudyante ng elementarya na gulat na gulat na nakatingin sa jeep. Kung hindi kumabig si Kiko, pisa ang mga batang iyon. Wasak ang waiting shed. At siguradong patay din silang mga pasahero sa lakas ng bangga.

Namutla ang lalaking susuntok sana kay Kiko. Ang galit sa kanyang mukha ay napalitan ng matinding hiya at takot.

“Hawakan niyo ang ulo ni Manong, huwag niyong hayaang mauntog!” utos ni Kiko, lumabas na ang pagiging nursing student niya. “Pakibuksan ang bintana para makahinga siya! Tumawag kayo ng ambulansya, bilis!”

Agad na kumilos ang mga pasahero. Nawala ang gulo, napalitan ng pagtutulungan. Ang iba ay nagpaypay, ang iba ay tumawag sa 911.

Ilang minuto pa, humupa ang pangingisay ni Mang Carding. Tuliro ito at hindi alam ang nangyari.

Dumating ang ambulansya at mga pulis. Nang malaman ng mga otoridad ang nangyari, gulat na gulat sila. Tinignan nila ang skid marks sa kalsada.

“Iho,” sabi ng Pulis kay Kiko. “Alam mo bang hero ka ngayon? Kung nahuli ka ng isang segundo sa pagkabig, mass casualty incident ito.”

Lumapit ang lalaking pasahero kay Kiko. Nakayuko ito, hindi makatingin ng diretso.

“Brod… pasensya ka na ha,” nanginginig na sabi ng lalaki. “Akala ko kasi loko-loko ka. Muntik na kitang masaktan. Sorry talaga. Salamat… iniligtas mo kami. Iniligtas mo yung mga bata.”

Tinapik lang ni Kiko ang balikat ng lalaki. “Ayos lang po ’yun, Sir. Nabigla lang din po kayo. Ang mahalaga, walang nasaktan nang malubha at buhay si Manong.”

Nang hapong iyon, imbes na bugbog ang inabot ni Kiko, puro pasasalamat at papuri ang natanggap niya. Ang kanyang mabilis na pag-iisip at tapang ay hindi lang nagligtas sa mga pasahero ng jeep, kundi pati na rin sa mga inosenteng buhay sa bangketa na walang kamalay-malay na muntik na silang bawian ng buhay.