Mula pagkabata, pangarap ko na talagang magkaroon ng sariling bahay. Lumaki kasi ako sa isang masikip na entresuelo sa Tondo, kung saan ang bawat ulan ay nangangahulugan ng pagbaha at ang bawat gabi ay dinig mo ang hilik ng kapitbahay. Kaya naman nang makapangasawa ako, ipinangako ko sa sarili ko na iaahon ko ang pamilya ko. Ako si Elena, isang simpleng online seller na nagsimula sa pagbebenta ng mga ukay-ukay hanggang sa magkaroon ng sariling brand ng skin care products. Ang asawa ko naman, si Rico, ay isang dating empleyado sa munisipyo na tumigil sa pagtatrabaho tatlong taon na ang nakararaan dahil daw “na-burnout” siya. Simula noon, ako na ang bumuhay sa amin. Ako ang nagbabayad ng renta, kuryente, tubig, at pati ang pang-inom niya at ng mga barkada niya tuwing Biyernes.

Hindi naman ako nagrereklamo noong una. Mahal ko si Rico. Siya ang first love ko. At sabi nga nila, sa hirap at ginhawa, dapat magkasama. Pero habang tumatagal, parang ako na lang ang nasa hirap, at siya lang ang nasa ginhawa. Idagdag pa ang biyenan kong si Donya Ising—isang matandang walang ginawa kundi laitin ako. Tuwing bibisita siya sa inuupahan naming apartment, lagi niyang pinupuna ang ayos ng bahay. “Ano ba naman ito, Elena? Ang sikip-sikip! Amoy kulob! Paano makakahinga ang anak ko dito? Sanay sa maluwag si Rico!” Sasabihin niya ito habang nakataas ang kilay at pinapagpag ang alikabok sa sofa na ako naman ang bumili. Gusto kong isagot na “Kung sanay po pala sa maluwag ang anak niyo, bakit hindi siya magtrabaho para bumili ng mansyon?” Pero tumatahimik na lang ako bilang respeto.

Ang hindi nila alam, sa loob ng limang taon, nag-iipon ako nang palihim. Bawat piso na kinikita ko sa negosyo, itinatabi ko. Hindi ako bumibili ng bagong damit, hindi ako naglalagay ng makeup, at luma ang cellphone ko. Tiniis ko ang mga parinig ni Rico na “losyang” na daw ako. Tiniis ko ang tawag ni Donya Ising na “mukhang katulong.” Ang lahat ng sakripisyo ko ay para sa isang goal: Ang Villa Elena. Isang modernong bahay sa isang exclusive subdivision sa Laguna. Apat na kwarto, may garden, may high-tech security system, at higit sa lahat, nakapangalan sa akin. Ito ang magiging santuwaryo namin. Akala ko, kapag nakita na nila ang bahay, ma-a-appreciate na nila ako. Akala ko, magbabago si Rico at magiging sweet ulit siya gaya noong ligawan stage.

Dumating ang araw ng turnover. Biyernes iyon. Naka-leave si Rico sa “pagtambay” niya, o ang sabi niya ay may lakad daw sila ng mga tropa. Sinabi ko sa kanya, “Mahal, huwag ka munang umalis. May surpresa ako sa’yo.” Nakasimangot siya. “Ano na naman ‘yan? Baka magpapatulong ka na naman magbalot ng parcel? Pagod ako, Elena.” Pinigilan ko ang inis ko. “Basta, sumama ka sa akin. Magbihis ka ng maayos.” Kahit labag sa loob, sumama siya. Sumakay kami sa luma kong AUV na ginagamit ko sa delivery. Habang bumabagtas kami sa South Luzon Expressway, panay ang reklamo niya sa traffic at init. Pero nang pumasok kami sa gate ng Grand Tierra Estates, tumahimik siya. Nakita ko ang paglaki ng mga mata niya habang nadaanan namin ang malalaking bahay, ang clubhouse na may swimming pool, at ang mga security guard na nagpupugay.

Huminto kami sa tapat ng isang kulay puti at gray na bahay. Moderno ang disenyo, may malalaking bintana, at dalawang palapag. “Nandito na tayo,” sabi ko nang may ngiti. “Kaninong bahay ‘to? Magdedeliver ba tayo dito?” tanong ni Rico. Inilabas ko ang isang set ng susi—apat na susi na may gintong keychain. “Sa atin ‘to, Rico. Binili ko. Cash. Wala nang utang. Ito na ang bago nating bahay.”

Nalaglag ang panga ni Rico. Tinitigan niya ako, tapos ang bahay. “Seryoso ka? Sa atin ‘to?” Tumango ako, umiiyak sa tuwa. Akala ko yayakapin niya ako. Akala ko sasabihin niyang “Proud ako sa’yo, Mahal.” Pero ang unang lumabas sa bibig niya ay, “Yes! Sa wakas! Makakaalis na rin ako sa lungga natin! Kasya dito sila Mama! Pwede dito mag-party ang barkada!” Medyo nadismaya ako. Wala man lang “Thank you”? Pero inisip ko na lang na baka nabigla lang siya sa saya. Pumasok kami sa loob. Namangha siya sa lawak ng sala, sa ganda ng kusina na may island counter, at sa master’s bedroom na may walk-in closet.

“Ang ganda, Mahal! Ang ganda!” Sigaw niya habang tumatalon sa kama. “Dito tayo matutulog! Teka, tawagan ko si Mama, papapuntahin ko dito bukas na bukas din!” Agad akong kumontra. “Rico, teka lang. Tayo munang dalawa. Gusto ko, namnamin muna natin ang bunga ng paghihirap ko. Saka na sila Mama.” Sumimangot siya. “Ang damot mo naman! Bahay ko rin naman ‘to ah!” Sasagot sana ako na “Pera ko ang ginamit dito,” pero pinili ko na lang manahimik para hindi masira ang araw. Iniwan ko ang set ng susi sa ibabaw ng kitchen counter para kumuha ng tubig sa sasakyan. Iyon ang naging pinakamalaki kong pagkakamali.

(Part 2: Ang Pagnanakaw at Ang Tawa)

Kinabukasan, Sabado, nagising ako nang maaga sa luma naming apartment. Balak kong simulan ang pag-iimpake. Pero pagbangon ko, wala si Rico sa tabi ko. Wala rin ang mga gamit niya sa cabinet. Kinabahan ako. Tinawagan ko siya pero cannot be reached. Pumunta ako sa sala at nakita ko ang isang pirasong papel sa mesa. Sulat kamay niya. Binasa ko ito at parang piniga ang puso ko sa bawat salita.

“Elena,

Nauna na ako sa bagong bahay. Dinala ko na ang mga gamit ko. Kinuha ko na rin ang apat na susi na iniwan mo sa counter kahapon. Huwag ka munang sumunod. Kinausap ko si Mama, at sabi niya, hindi ka bagay dun. Ang bahay na ‘yun ay para sa mga disente. Masyado kang palengkera. At isa pa, isasama ko si Vanessa. Siya ang babaeng mas bagay maging ‘Lady of the House.’ Salamat sa regalo mo. Ang galing mo talagang mag-ipon. Huwag kang mag-alala, pwede ka namang bumisita kapag wala kami… para maglinis. – Rico”

Vanessa? Sinong Vanessa? At nakuha niya ang susi? Dali-dali kong kinapa ang bag ko. Wala. Wala ang set ng susi na may remote control para sa gate. Nanlamig ako. Ninakaw ng sarili kong asawa ang bahay na pinaghirapan ko para ibigay sa kabit niya at sa nanay niya! Tumakbo ako palabas, sasakay sana ako sa sasakyan ko, pero wala rin ang susi ng kotse! Pati sasakyan, tinangay niya! Napaupo ako sa bangketa, humahagulgol. Ang kapitbahay naming si Aling Marites ay lumabas. “Elena, anong nangyari? Nakita ko si Rico kaninang madaling araw, may kasamang babaeng maputi, sumakay sa kotse mo, puno ng maleta.”

Parang gumuho ang mundo ko. Limang taon. Limang taong paghihirap. Limang taong pagtitipid. At sa isang iglap, inagaw ng taong pinakamamahal ko. Tinawagan ko ulit si Rico. Sa pagkakataong ito, sumagot siya.

“Hello? Ano ba, Elena? Ang kulit mo!” bulyaw niya sa kabilang linya. Rinig ko ang tawanan sa background. Rinig ko ang boses ni Donya Ising. “Rico, ang ganda ng tiles! Bagay na bagay sa mga furniture na bibilhin ko!” Rinig ko rin ang isang malambing na boses ng babae. “Babe, this is perfect! Ang laki ng closet!”

“Rico!” sigaw ko. “Ibalik mo ang susi! Bahay ko ‘yan! Pera ko ‘yan!”

Tumawa siya nang nakakainsulto. “Bahay MO? Kasal tayo, Elena. Conjugal property ito. Ibig sabihin, kung ano ang sa’yo, sa akin din. At dahil hawak ko ang susi at ako ang nakatira dito, ako ang masusunod. Huwag ka nang magpumilit. Stay ka na lang diyan sa apartment. Tutal, bagay ka naman diyan sa squatter area.”

“Walang hiya ka! May kabit ka?!”

“Si Vanessa? Oo. Matagal na. Magdadalawang taon na. Siya ang nagpapasaya sa akin, hindi katulad mo na puro trabaho at pera lang ang alam. Si Vanessa, classy. Maganda. Hindi amoy pawis. Deserve niya ang bahay na ‘to.”

Pinatayan niya ako ng telepono.

Nakatulala ako sa kawalan. Ang sakit-sakit. Pakiramdam ko, sinaksak ako sa likod at pinaikot ang patalim. Naisip ko ang lahat ng araw na nagutom ako para makaipon. Naisip ko ang lahat ng gabi na minasahe ko ang likod ni Rico dahil pagod daw siya kakalaro ng Mobile Legends. Lahat pala ‘yun, lolokohin lang ako. Gusto kong sumugod. Gusto kong magwala. Gusto kong sunugin ang bahay na ‘yun kasama sila.

Pero habang umiiyak ako, bigla kong naalala ang isang detalye. Isang napakahalagang detalye tungkol sa “Smart House” na binili ko.

Ang bahay na iyon ay hindi ordinaryong bahay. Ito ay ang pinakabagong modelo ng Future Homes. Lahat—mula sa ilaw, tubig, gate, at pati ang door locks—ay konektado sa isang central system. At ang system na iyon… ay kontrolado ng isang Main Admin Account sa cellphone ko.

Naalala ko rin ang mga susing ninakaw niya. Apat na susi. Isang susi para sa main door, isa para sa back door, isa para sa master’s bedroom, at isa para sa gate. Tama, kinuha niya ang mga pisikal na susi. Pero hindi alam ni Rico na ang mga susing iyon ay manual override lamang. Ang primary lock ng bahay ay digital. Biometric at App-controlled.

At higit sa lahat, naalala ko ang sinabi ng developer sa akin noong turnover: “Ma’am Elena, since fully paid na kayo, activated na ang ‘Lockdown Mode’ feature ng bahay. Kapag na-detect ng system na may unauthorized entry o kaya gusto niyong i-secure ang property, one click lang sa phone niyo, magsasara ang lahat ng steel shutters sa bintana at pinto, at mamamatay ang kuryente at tubig. Walang makakalabas, walang makakapasok. Parang panic room ang buong bahay.”

Dahan-dahan kong kinuha ang cellphone ko. Binuksan ko ang Smart Home App. Nakita ko sa screen ang status: Active. Nakita ko sa CCTV feed sa cellphone ko ang nangyayari sa loob.

Nandoon sila. Nasa sala. Si Rico, nakataas ang paa sa center table. Si Donya Ising, kumakain ng prutas na dala ko kahapon. At si Vanessa—ang kabit—nagsusukat ng mga damit na iniwan ko sa closet. Tuwang-tuwa sila. Nagbubukas ng champagne. “Cheers para sa bagong buhay!” sigaw ni Rico.

Tinitigan ko sila sa screen. Ang galit ko ay unti-unting napalitan ng isang kakaibang pakiramdam. Isang malamig na satisfaction.

Tumigil ako sa pag-iyak. Pinahid ko ang luha ko. At bigla na lang akong napatawa.

“Hahahaha!”

Tumingin sa akin si Aling Marites na parang nababaliw na ako. “Elena? Okay ka lang?”

“Okay lang ako, Mare,” sagot ko habang nakangiti nang nakakatakot. “Akala kasi ng asawa ko, nanalo na siya dahil nasa kanya ang susi. Pero hindi niya alam, hawak ko ang remote control ng impyerno niya.”

Tinignan ko ang app. May button na kulay pula na may nakasulat na SECURITY LOCKDOWN.

“Sige, Rico. Enjoyin niyo ang party,” bulong ko sa hangin. “Dahil ‘yan na ang huling party niyo.”

Pinindot ko ang button.

PART 3: ANG MGA DAGA SA LOOB NG BITAG

Sa loob ng Villa Elena, kasalukuyang nagtatawanan sina Rico, Vanessa, at Donya Ising. Hawak ni Rico ang isang baso ng champagne habang nakaupo sa mamahaling sofa. “Sabi ko sa inyo eh, tanga ‘yang si Elena. Nagpakahirap siya, tayo ang makikinabang,” pagyayabang ni Rico.

Biglang namatay ang ilaw. Click.

Kasunod nito, narinig nila ang sunod-sunod na malalakas na kalabog mula sa lahat ng bintana at pinto. BLAG! BLAG! BLAG!

“Anong nangyari? Brownout ba?” tanong ni Donya Ising, natataranta. “Rico, buksan mo ang bintana, ang dilim!”

Tumayo si Rico at kinapa ang bintana sa sala. Pero sa halip na salamin at kurtina ang mahawakan niya, ang nahawakan niya ay malamig at matigas na bakal. “Bakal? Bakit may bakal?” Sinubukan niyang buksan ang main door gamit ang ninakaw niyang susi. Pinihit niya ang door knob. Bumukas ang kahoy na pinto, pero sa likod nito ay may bumagsak ding heavy-duty steel shutter.

“Rico! Anong nangyayari?!” tili ni Vanessa. “Bakit parang nakulong tayo?”

Biglang namatay ang aircon. Ang exhaust fans ay tumigil. Sa loob lang ng ilang minuto, dahil selyado ang buong bahay at walang ventilation, nagsimulang uminit ang paligid. Ang “Smart House” ay naging isang oven.

Doon na nagsalita ang isang boses. Isang boses na nanggagaling sa mga hidden speakers sa kisame. Ang boses na iyon ay pamilyar, pero parang galing sa langit—malakas, malinaw, at puno ng kapangyarihan.

“Welcome to Villa Elena via Security Lockdown Mode.”

Napatalon si Donya Ising. “Multo! May multo!”

“Hindi ako multo, Donya Ising,” sagot ng boses sa speaker. “Ako ito, ang may-ari ng bahay na pinasok niyo.”

“Elena?!” sigaw ni Rico, nakatingala sa kisame. “Anong ginawa mo? Buksan mo ‘to! Walang hiya ka!”

Sa kabilang linya (sa cellphone ko), nakikita ko sila sa CCTV. Kitang-kita ko ang takot sa mga mata nila. Pindot ako nang pindot sa app.

“Rico, Rico, Rico,” sabi ko sa microphone ng cellphone ko. “Akala mo ba talaga maiisahan mo ako? Ang bahay na ‘yan ay konektado sa akin. Ang bawat ilaw, bawat gripo, at bawat pinto. Ngayon, dahil intruder kayo, naka-activate ang Lockdown. Walang makakalabas. Walang makakapasok. At dahil ‘special guests’ kayo, pinatay ko na rin ang tubig at kuryente.”

“Elena! Parang awa mo na!” sigaw ni Vanessa, tumutulo na ang pawis dahil sa init. “Buntis ako! Baka mapano ang bata!”

Natigilan ako. Buntis? Lalo akong nagalit. “Buntis ka? At sa bahay ko pa talaga kayo nagbalak bumuo ng pamilya? Pwes, magtiis kayo. Walang tubig diyan. Walang kuryente. At sinigurado kong naka-lock din ang pantry kaya wala kayong makakain.”

Nagsimula ang impyerno nila sa loob. Sa unang oras, galit pa sila. Sinubukan nilang sirain ang mga bakal gamit ang mga upuan, pero bullet-proof at heavy duty ang mga iyon. Habang tumatagal, ang init ay nagiging unbearable. Nagsimulan silang mag-away.

“Kasalanan mo ‘to Rico!” sigaw ni Donya Ising. “Sabi mo ayos na ang lahat! Sabi mo sa atin na ‘to! Eh bakit nakakulong tayo?!”

“Ma, tumahimik ka! Ang init-init na nga eh!” bulyaw ni Rico.

Pinapanood ko lang sila habang kumakain ako ng popcorn sa apartment. Ang sarap sa pakiramdam. Ang mga taong nagpahirap sa akin, ngayon ay nagmamakaawa sa boses ko.

PART 4: ANG PAGTATANGHAL SA HARAP NG BATAS

Kinabukasan, Linggo ng umaga. Halos 24 oras na silang nakakulong sa loob. Wala silang tubig, walang pagkain, at walang ligo. Ang amoy sa loob, sigurado ako, ay hindi na amoy-mayaman. Amoy pawis at amoy dumi na ng tao (dahil hindi rin gumagana ang flush ng smart toilet kapag walang kuryente).

Nagbihis ako ng pinakamaganda kong damit. Pulang dress, high heels, at shades. Sumakay ako ng Grab papunta sa Grand Tierra Estates. Bago ako pumunta sa bahay, dumaan muna ako sa police station. May dala akong kopya ng titulo ng lupa, marriage contract, at ang video footage ng CCTV na nagpapakita ng illegal entry nila.

“Chief, gusto ko pong mag-file ng trespassing, theft, at adultery. Huli po sila sa akto. Nakakulong sila sa loob ng bahay ko ngayon,” sabi ko sa pulis.

Sumama ang mga pulis sa akin. Pagdating namin sa subdivision, nagtataka ang mga kapitbahay kung bakit may police mobile. At bakit ang “Villa Elena” ay mukhang bunker na bakal.

Tumayo ako sa tapat ng gate. Hawak ko ang cellphone ko.

“Good morning, sleepy heads!” bati ko sa speaker. “Handa na ba kayong lumabas?”

“Elena! Jusko! Buksan mo na! Mamamatay na kami dito!” paos na sigaw ni Rico.

Pinindot ko ang Deactivate Lockdown.

Dahan-dahang umangat ang mga steel shutters. Bumukas ang pinto.

Ang tumambad sa amin ay nakakadiri at nakakaawa. Lumabas si Rico na nakahubad na ng pang-itaas, basang-basa ng pawis. Si Donya Ising ay nakaupo sa sahig, halos himatayin. At si Vanessa ay gulo-gulo ang buhok, umiiyak. Ang bahay na amoy bago kahapon, ngayon ay amoy kulob at pawis.

Paglabas nila, sasalubungin sana ako ni Rico ng yakap (o baka suntok), pero agad siyang dinamba ng mga pulis.

“Rico Dalisay, inaaresto ka namin sa kasong Carnapping (dahil tinangay mo ang kotse), Theft, at Violence Against Women and Children,” sabi ng pulis habang pinoposasan siya.

“Teka! Asawa ko ‘yan! Bahay ko ‘to!” sigaw ni Rico.

Lumapit ako sa kanya at sinampal siya nang napakalakas. Pak!

“Asawa? Ang asawa, hindi nagnanakaw. Ang asawa, hindi nagdadala ng kabit sa bahay na pinaghirapan ng misis niya. At correction, Rico… Bahay KO ‘to. Nakapangalan sa akin. Binili ko gamit ang pera ko habang ikaw, nagpapakasarap sa buhay.”

Dinakip din si Vanessa dahil sa Adultery (dahil may ebidensya ako ng relasyon nila at nahuli sila sa akto sa loob ng bahay ko).

Si Donya Ising naman ay nagmakaawa. “Elena, anak! Napilitan lang ako! Si Rico ang may pakana nito! Huwag mo akong ipakulong!”

Tinitigan ko ang biyenan ko. Ang babaeng walang ginawa kundi laitin ako. “Huwag po kayong mag-alala, Donya Ising. Hindi ko kayo ipakukulong. Pero banished na kayo dito. At huwag na huwag kayong lalapit sa akin dahil kakasuhan ko rin kayo ng accomplice.”

Hiyang-hiya sila habang isinasakay sa police mobile. Ang mga kapitbahay sa subdivision ay nakatingin, nagbubulungan. Ang plano nilang maging “sosyal” ay nauwi sa pagiging iskandalo ng taon.

PART 5: ANG PAGLILINIS AT ANG BAGONG SIMULA

Matapos ang insidente, hindi ko na tinirhan ang bahay na iyon. Masyado nang madumi ang alaala. Ibinenta ko ito (sa mas mataas na halaga dahil tumaas ang value ng lupa) at bumili ako ng bago—mas malaki, mas maganda, at sa ibang lugar kung saan walang nakakakilala sa akin.

Ginamit ko ang pera at impluwensya ko para siguraduhing mabubulok si Rico at Vanessa sa kulungan. Dahil sa dami ng kaso (Carnapping ang pinakabigat dahil non-bailable ito kapag napatunayang may intent to gain at ninakaw ang susi), hindi sila makakalaya agad. Nalaman ko rin na hindi pala buntis si Vanessa; ginamit lang niya iyon para maawa ako. Sinungaling talaga hanggang buto.

Si Donya Ising? Balita ko ay nakitira sa kamag-anak sa probinsya at ginawang katulong doon. Wala na siyang Rico na uuto-uto. Wala na siyang Elena na lalaitin at huhuthutan.

Ako? Masaya na ako ngayon. Masaya hindi dahil mayaman ako, kundi dahil malaya ako. Malaya sa asawang manloloko, malaya sa biyenang mapanghusga, at malaya sa bigat na dinala ko ng limang taon.

Natutunan ko na ang pagtitiwala ay ibinibigay lang sa mga taong deserving. At ang paghihiganti? Hindi kailangang maging marahas. Minsan, kailangan mo lang ng Smart Home App, popcorn, at ang tamang timing para hayaan silang sirain ang sarili nila.

Sa huli, ako pa rin ang tumawa. At ang tawang iyon ay ang pinakamasarap na tunog sa buong mundo.

Kayo, mga Ka-Facebook? Naranasan niyo na bang lokohin at nakawan ng sariling asawa? Ano ang gagawin niyo kung kayo ang nasa sitwasyon ko? I-kukulong niyo rin ba sila sa loob ng bahay o mas malala pa ang gagawin niyo? I-share ang kwentong ito at i-tag ang mga “Rico” at “Vanessa” sa buhay niyo para kabahan naman sila! Tandaan: Ang babaeng marunong mag-ipon, marunong ding maningil