NAGKITA MULI ANG DALAWANG MAGKALARO NOON MATAPOS ANG 5 TAON—PERO ANG DALAWANG BATA AY MAGKAIBA NA NG ANTAS NG BUHAY, ISANG NAKA-AMERIKANA AT ISANG GULAGULANIT ANG SUOT

Sa isang maliit na barangay sa Bulacan, may dalawang batang halos hindi mapaghiwalay noon: si Elian, anak ng isang simpleng mekaniko, at si Matteo, anak naman ng isang OFW. Araw-araw silang naglalaro mula edad lima hanggang walo—habulan, patintero, tagu-taguan, kahit simpleng paghahabol sa mga tutubi sa bukid. Para silang magkapatid.

Pero isang araw, may dumating na balita: kailangan nang isama si Matteo ng kanyang ina papunta sa Amerika. Umiiyak itong nagpaalam kay Elian, at huling yakap nila ay puno ng pangakong, “Babalik ako, bro. Promise.”

Tinupad iyon ng panahon, pero hindi kung paano inaasahan ni Elian.

—

Pagkaraan ng limang taon, bumalik si Matteo sa Pilipinas. Labing-tatlong taong gulang na siya—matangkad, maayos ang postura, naka-amerikana at mukhang galing sa isang malaking event. Galing sila sa airport, at dumiretso sila ng nanay niya sa lumang barangay upang dalawin ang lolo’t lola.

Habang bumababa siya ng sasakyan, may nakita siyang batang halos kaedad niya, nakaupo sa gilid ng sari-sari store, gusgusin ang damit at putik-putikan ang tsinelas. Payat, maputla, tila pagod sa buhay.

Nang magtama ang kanilang mga mata, napahawak si Matteo sa dibdib.
“…Elian?” mahina niyang sabi.

Dahan-dahang tumayo si Elian, parang di makapaniwala.
“Matteo?” nanginginig ang boses niya.

Hindi makapag-react si Matteo. Hindi ito ang Elian na kilala niya noon—iyong batang laging masigla, maingay, at puno ng ngiti. Ngayon, may lungkot sa likod ng mga mata nito, parang may pasan-pasang bigat.

Lumapit si Matteo, pero napaatras si Elian na tila nahihiya.
“Uy, bro, ako ito… bakit ka parang—”
Naputol ang salita ni Matteo nang mapansin niyang nakabuhol ng plastic band ang sinturon ni Elian dahil sira na ito.

Napayuko si Elian.
“Pasensya na. Ganito na buhay namin ngayon.”

—

Dinala ni Elian si Matteo sa lumang puno malapit sa bukid—ang dati nilang tagpuan. Habang naglalakad, naramdaman ni Matteo ang mga mata ng tao sa paligid, at ang ilan ay nagbubulungan. Ngunit wala siyang pakialam. Ang tanging gusto niya ay maintindihan kung bakit nag-iba ang kaibigan niya.

“Anong nangyari?” mahinahong tanong ni Matteo habang nakaupo sila sa ugat ng puno.

Huminga nang malalim si Elian.
“Nagkasakit si Papa nang dalawang taon na ang nakalipas. Hindi na siya makapagtrabaho bilang mekaniko. Ako ngayon tumutulong kay Mama—nagtitinda, nag-aalaga ng manok, minsan nangangalakal. Mahirap, bro. Pero… kinakaya.”

Nalusaw ang puso ni Matteo.
Sa Amerika, iniisip niya noon na siguro masaya pa rin si Elian—naglalakad, naglalaro, tumatawa. Hindi niya inakalang ganito pala ang inabot ng kaibigan.

Bigla na lang tumulo ang luha ni Matteo.
“Bakit hindi niyo sinabi? Bakit hindi kayo humingi ng tulong sa amin?”

Napangiti nang mahina si Elian, puno ng hiya at katatagan.
“Hindi naman kita kasama sa hirap, bro. Ayokong maging pabigat. Hindi ikaw ang may kasalanan.”

Pero lalo lang nalunod sa guilt si Matteo.

—

Habang nag-uusap, dumating ang nanay ni Matteo. Laking gulat niya nang makita ang dalawang batang magkahawak-kamay, at narinig niya ang huling sinabi ni Elian. Napaluha siya, at lumapit.

“Elian,” sabi ng nanay ni Matteo, pigil ang boses, “anak, sana noon pa sinabi mo. Kaibigan ka namin.”

Nang gabing iyon, hindi na pinauwi si Elian. Pinakain nila ito ng masarap na hapunan, at unang beses matapos ang matagal na panahon, busog si Elian at masaya.

Pero doon nagsimula ang tunay na pagbabago.

—

Kinabukasan, nagpunta sila sa bahay nina Elian. Tahimik si Matteo habang tinitingnan ang maliit na bahay na halos mabagsak, may butas ang bubong, at may lumang electric fan na paandaran lamang kung may swerte sa kuryente.

Lumapit si Mama ni Elian, halatang nahihiya.
“Matteo, pasensya ka na sa itsura. Mahirap lang—”

Pero hindi na nakapagpigil si Matteo.
“Tita, hindi po ako nandito para husgahan. Nandito po ako kasi mahal ko ang kaibigan ko.”

Iyon ang unang beses na napaiyak nang todo ang mama ni Elian sa harap nila.

—

Sa mga sumunod na araw, gumawa ng paraan si Matteo. Hindi niya pinagyabang, hindi niya ipinakita sa iba. Kung magbibigay siya ng tulong, palaging may respeto at pag-iingat.

Nagpatayo ang pamilya ni Matteo ng bagong bubong, inayos ang pader, at bumili ng lumang motorsiklo para magamit ng tatay ni Elian kapag gumaling ito. Tinulungan din nila ang mama ni Elian magtayo ng maliit na tindahan.

At si Matteo, sa kabila ng pagkakaiba nila ng buhay, ay hindi lumayo kay Elian. Mas lalo pa siyang naging kaibigan.

Isang hapon, habang nakaupo sila sa dati nilang puno, sinabi ni Elian,
“Bro… bakit mo ginagawa lahat ng ’to?”

Ngumiti si Matteo, tumingin sa langit, at sinabing dahan-dahan:
“Kasi noong araw na umalis ako, ikaw ang nag-iisang taong nagparamdam sa akin na may bahay ako dito. Ngayon, ako naman ang gusto kong gumawa noon para sa’yo.”

Tumulo muli ang luha ni Elian—hindi dahil sa awa, kundi dahil sa pagmamahal ng isang tunay na kaibigan.

—

Lumipas ang ilang buwan, unti-unting bumalik ang sigla ni Elian. Naging mas malusog, mas masaya, at nakabalik sa pag-aaral. At sa unang pagkakataon sa mahabang panahon, nakita ni Matteo ang lumang ngiti ng kaibigan niya—ang ngiting na-miss niya ng limang taon.

Habang naglalakad sila pauwi, sinabi ni Elian:
“Bro, kahit anong mangyari, kahit gaano tayo mag-iba… hindi kita iiwan.”

Tinapik siya ni Matteo sa balikat.
“Hindi na ako mawawala ulit.”

At doon, sa ilalim ng parehong araw na tumingin sa kanila noong sila’y bata pa—nagkita muli ang dalawang magkaibigan. Hindi na sila mga batang tumatakbo sa bukid, ngunit mas matibay sila ngayon—mas totoo, mas malalim.

Magkaiba man ang antas ng buhay nila… iisa pa rin ang puso nilang pinagtagpo ng panahon.

At iyon ang araw na napatunayan nilang ang tunay na pagkakaibigan, hindi kailanman natatalo ng oras o kayamanan—kundi mas lalo pang pinagtitibay nito.