Alas-dos ng madaling araw sa Navotas Fish Port Complex. Ito ang oras na gising na gising ang bagsakan ng isda. Maingay ang paligid. Ang sigaw ng mga batilyo, ang ugong ng mga trak, at ang kalansing ng mga banyera ay naghahalo-halo sa hangin na amoy dagat at yelo.

Para kay Rico, 32-anyos na warehouse checker, ito na ang huling task niya bago umuwi. Kailangan niyang i-double check ang inventory ng mga High-Grade Tuna sa loob ng isang malaking Freezer Van bago ito ibiyahe pa-Manila.

“Last na ’to. Uuwi na ako kay Misis,” bulong ni Rico sa sarili habang humihikab.

Pumasok si Rico sa loob ng van. Ang lamig ay agad na sumalubong sa kanya—negative 20 degrees Celsius. Sanay na siya dito, pero naka-jacket lang siya nang manipis dahil mabilis lang naman dapat ang gagawin niya.

Habang binibilang niya ang mga kahon sa dulo ng van, biglang humangin nang malakas sa labas.

BLAG!

Ang mabigat na bakal na pinto ng van ay bumagsak at sumara.

Napalingon si Rico. Kinabahan siya. Mabilis siyang tumakbo papunta sa pinto. Hinawakan niya ang release lever sa loob.

Click. Click.

Ayaw gumana. Sira ang safety latch sa loob!

“Tulong! Tulong!” sigaw ni Rico habang kinakalampag ang pinto gamit ang kanyang kamao.

Pero ang freezer van ay insulated. Ang dingding nito ay makapal para hindi lumabas ang lamig, kaya naman hindi rin lumalabas ang tunog. Sa labas, nilulunod ng ingay ng mga makina ng trak at sigawan ng mga tao ang anumang kaluskos mula sa loob.

Lumipas ang sampung minuto. Nagsimulang manuot ang lamig sa buto ni Rico. Ang kanyang hininga ay nagiging makapal na usok. Ang kanyang mga daliri ay nagsisimula nang manigas.

Sinubukan niyang hanapin ang kanyang cellphone.

No Signal. Ang kapal ng bakal ng van ay humaharang sa signal.

“Diyos ko… tulungan niyo po ako…” dasal ni Rico. Sinubukan niyang sipain ang pinto, pero nanghihina na siya. Ang hangin sa loob ay unti-unti na ring numinipis. Carbon dioxide na ang naiipon.

Dalawampung minuto.

Hindi na maramdaman ni Rico ang kanyang mga paa. Ang kanyang pilik-mata ay may yelo na. Hypothermia is setting in. Ang utak niya ay nagsisimula nang maging groggy. Gusto na niyang matulog. Alam niyang kapag pumikit siya, hindi na siya magigising.

Dahil alam niyang wala nang pag-asa, kinuha ni Rico ang pentel pen sa kanyang bulsa.

Sa nagyeyelong pader ng van, sa gitna ng kadiliman at lamig, nagsulat siya ng pamamaalam. Ang kanyang kamay ay nanginginig at hirap na hirap sumulat.

“MAHAL KO KAYO LISA AT BUNSO. PATAWAD. DI NA AKO MAKAKA-UWI.”

Bumagsak si Rico sa sahig. Niyakap niya ang sarili. Ang luha niya ay nagyelo sa kanyang pisngi. Ipinikit niya ang kanyang mga mata, hinihintay ang kamatayan. Ang huling imahe sa isip niya ay ang ngiti ng kanyang anak.

Page: SAY – Story Around You | Original story.

Sa labas, nag-iikot si Mang Carding, ang 55-anyos na Security Guard ng warehouse. Oras na ng roving niya.

Napadaan siya sa tapat ng opisina. Nakita niya ang motorsiklo ni Rico na nakaparada pa rin. Nakita rin niya ang bag ni Rico na nasa ibabaw ng mesa sa labas.

“Bakit nandito pa si Rico?” takang tanong ni Mang Carding. “Sabi niya kanina excited siyang umuwi dahil birthday ng anak niya.”

Tumingin si Mang Carding sa paligid. Wala si Rico sa CR. Wala sa canteen.

Napatingin siya sa Freezer Van na nakaparada sa dulo. Umaandar ang cooling system nito. Pero kakaiba ang lock sa labas. Hindi ito naka-padlock, pero nakasara ang latch.

Kinutuban si Mang Carding. Mabilis siyang lumapit sa van. Kumatok siya nang malakas.

TOK! TOK! TOK!

“Rico! Nandyan ka ba?!” sigaw ng guard.

Walang sumasagot. Pero napansin ni Mang Carding na may mahinang kalabog sa loob kanina, parang may bumagsak na kahon, pero ngayon ay tahimik na.

Hindi na nagdalawang-isip si Mang Carding. Binuksan niya ang heavy-duty latch ng pinto.

CREAAAK!

Bumukas ang pinto. Bumuga ang makapal na usok ng lamig palabas.

Pagkahawi ng usok, nakita ni Mang Carding si Rico. Nakahandusay sa sahig, kulay asul na ang labi, at halos hindi na humihinga. Sa itaas nito, nakasulat ang mensahe sa pader.

“RICO!” sigaw ni Mang Carding.

Mabilis na binuhat ng matandang guard si Rico palabas ng van. Inilatag niya ito sa semento kung saan mainit ang hangin.

“Gising! Rico, gising!” tapik ni Mang Carding sa mukha nito habang minamasahe ang dibdib at kamay ng binata para bumalik ang daloy ng dugo.

Isang minuto ng matinding kaba.

Biglang… GASP!

Huminga nang malalim si Rico! Umubo siya nang malakas. Ang mainit na hangin ng Navotas ay pumasok sa kanyang baga.

Dahan-dahang iminulat ni Rico ang kanyang mga mata. Malabo ang paningin niya, pero naaninag niya ang mukha ni Mang Carding na puno ng pag-aalala.

“Buhay ka… buhay ka bata…” naiiyak na sabi ng guard.

Nang marealize ni Rico na nakalabas na siya, na hindi siya namatay sa loob ng nagyeyelong kabaong na iyon, bigla siyang napaupo.

Sa sobrang emosyon, niyakap niya nang mahigpit si Mang Carding.

“Salamat Tay… Salamat!” hagulgol ni Rico sa balikat ng guard. Ang luha ng takot ay naging luha ng pasasalamat. “Akala ko hindi ko na makikita ang pamilya ko… Salamat sa pangalawang buhay!”

Nagyakapan ang dalawang lalaki sa gitna ng maingay na Fish Port. Ang mga kargador na nakakita ay lumapit at tumulong na bigyan ng mainit na kape at kumot si Rico.

Nang gabing iyon, umuwi si Rico sa kanyang pamilya. Hindi niya sinabi agad ang nangyari. Basta na lang niyang niyakap ang asawa at anak niya nang napakahigpit, dinadama ang init ng kanilang pagmamahal—ang init na nagligtas sa kanya mula sa lamig ng kamatayan.

At mula noon, si Mang Carding ay hindi na lang basta guard para sa kanya; isa na itong anghel na nagbantay nung ang mundo niya ay muntik nang magyelo.