NATIGILAN ANG BILYONARYO NANG MAKITA ANG KANYANG “FAMILY HEIRLOOM” SA LEEG NG ISANG BAGONG KATULONG — NANG BUKSAN NIYA ANG PENDANT, NAPALUHOD SIYA SA IYAK DAHIL ANG INAALILA NG KANYANG PANGALAWANG ASAWA AY ANG SARILI NIYANG ANAK NA 15 TAONG NAWALA!

Si Don Roberto ay isang tanyag na business tycoon. Sa kabila ng yaman, may butas sa kanyang puso. 15 taon na ang nakakaraan, nawala ang kanyang kaisa-isang anak na babae na si Angelica habang namimili sila sa mall. Ang sabi ng kanyang pangalawang asawa na si Madam Stella, ay “lumayas” daw ito o kaya ay nadukot na ng sindikato.

Mula noon, naging malupit si Madam Stella sa mga katulong sa mansyon, lalo na sa bagong pasok na si Mia. Si Mia ay isang dalagang lumaki sa ampunan, masipag pero laging inaapi ni Stella.

Ang Hapunan. Isang gabi, may dinner party sa mansyon. Inutusan ni Stella si Mia na magsilbi ng wine sa mga bisita. Dahil sa pagod at gutom (dahil hindi pinakain ni Stella), nahilo si Mia at natapunan ng konting wine ang gown ni Stella.

“Tanga!” sigaw ni Stella sabay sampal kay Mia. “Wala kang kwenta! Hampaslupa!”

Sa lakas ng sampal, napatid ang butones ng uniporme ni Mia. Bumagsak siya sa sahig at lumawit mula sa kanyang damit ang isang lumang kwintas na ginto.

Napahinto si Don Roberto. Kilalang-kilala niya ang kwintas na iyon. Iyon ay isang custom-made locket na ipinagawa niya mismo para sa ika-7 kaarawan ng anak niyang si Angelica.

Nanginig ang kamay ni Don Roberto. Nilapitan niya si Mia. “Saan… saan mo nakuha ang kwintas na ‘yan?”

Sumingit si Stella, namumutla sa takot. “Roberto! Huwag mong pansinin ‘yan! Sigurado ako ninakaw niya ‘yan sa kwarto ko! Guard! Palayasin ang babaeng ‘to!”

“TUMAHIMIK KA!” sigaw ni Don Roberto na ikinagulat ng lahat.

Lumuhod ang Don sa harap ni Mia. Dahan-dahan niyang binuksan ang locket (pendant) ng kwintas. Sa loob, may maliit na litrato ni Don Roberto at ng yumaong una niyang asawa. At may nakaukit na pangalan: “My Little Angel”.

Napahagulgol si Don Roberto. Tinignan niya si Mia—ang mga mata nito, ang nunal sa leeg… kamukhang-kamukha ng kanyang nawawalang anak.

“Angelica? Ikaw ba ‘yan?”

Umiyak si Mia. “Hindi ko po alam ang tunay kong pangalan, Sir. Pero ang kwintas na ‘to… suot ko na ‘to simula nang iwan ako ng isang babae sa palengke 15 taon na ang nakakaraan. Sabi niya, maglaro lang daw ako at babalikan niya ako, pero hindi na siya bumalik.”

Tumingin si Don Roberto kay Mia. “Sinong babae? Naalala mo ba ang mukha?”

Dahan-dahang itinaas ni Mia ang kanyang daliri at itinuro si Madam Stella. “Siya po. Tandang-tanda ko po ang mukha niya at ang boses niya noong sinabi niyang ‘Diyan ka lang, huwag kang susunod sa akin’.”

Bumagsak ang katahimikan sa buong mansyon. Humarap si Don Roberto kay Stella, na ngayo’y nanginginig na sa takot.

“Stella…” galit na bulong ng Don. “Niloko mo ako. Sabi mo nawala siya! ‘Yun pala ay itinapon mo ang anak ko para solohin ang yaman ko?!”

“Roberto, magpapaliwanag ako!” makaawa ni Stella.

“Wala ka nang ipapaliwanag! Pulis!”

Nang gabing iyon, kinaladkad ng mga pulis si Stella palabas ng mansyon. Si Mia—o si Angelica—ay hindi na muling naging katulong. Niyakap siya nang mahigpit ng kanyang ama. Ang dalagang dating inaapi at inaalila sa sarili niyang pamamahay, ngayon ay nakaupo na sa kabisera bilang tunay na tagapagmana ng pamilya.