PINAGKAISAHAN AT GINAWANG WAITER NG MGA DATI NIYANG KAKLASE ANG ISANG BABAENG DUMATING NA NAKA-TSINELAS SA GRAND REUNION — HINDI NILA ALAM, SIYA PALA ANG BILYONARYONG MAY-ARI NG RESORT NA PINAGDARAUSAN NILA!

Sampung taon na ang nakalilipas mula nang magtapos si Teresa sa high school. Noong nag-aaral pa siya, siya ang laging tampulan ng tukso. Tinatawag siyang “Teresa Basahan” dahil laging luma ang uniporme niya at minsan ay pumapasok siya nang walang baon. Ang bully ng klase na si Veronica, isang anak ng politiko, ang laging nangunguna sa pang-aalipusta sa kanya.

Ngayon, nakatanggap si Teresa ng imbitasyon para sa Grand Alumni Homecoming. Gaganapin ito sa Villa Del Sol, ang pinakasikat at pinakamahal na private resort sa Tagaytay.

“Pupunta ka ba, Ma’am?” tanong ng kanyang secretary habang inaayos ang schedule niya sa London via Zoom.

Ngumiti si Teresa. “Oo. Gusto kong makita kung nagbago na sila.”

Sa araw ng reunion, hindi dumating si Teresa sakay ng kanyang Rolls Royce Phantom. Hindi rin siya nagsuot ng Gucci o Prada. Sa halip, nagsuot siya ng simpleng puting bestida na nabibili sa tiangge, walang make-up, at nakasuot lang ng simpleng sandalyas. Nagpahatid siya sa isang tricycle hanggang sa gate ng resort.

Gusto niyang makita kung sino ang totoo sa kanya.

Pagpasok niya sa Grand Ballroom, namangha ang lahat sa ganda ng dekorasyon. Nandoon ang mga dati niyang kaklase, naka-gown at naka-tuxedo, nagpapagandahan ng suot at nagpapalakihan ng kwento tungkol sa kanilang mga trabaho.

Nang makita nila si Teresa sa pintuan, biglang tumahimik ang musika.

“Oh my God,” basag ni Veronica sa katahimikan. Lumapit ito kay Teresa habang hawak ang isang baso ng wine. “Teresa? Buhay ka pa pala? Akala namin namatay ka na sa gutom.”

Nagtawanan ang buong klase.

“Hello, Veronica,” mahinahong bati ni Teresa. “Kumusta kayo?”

“Kami? Eto, successful!” pagmamayabang ni Veronica. Inikot niya ang kanyang sarili para ipakita ang suot na gown. “Ako ang VP ng Marketing sa kumpanya ni Daddy. Si Jason, engineer na. Si Bea, nasa abroad. Ikaw? Base sa suot mo… mukhang Teresa Basahan ka pa rin hanggang ngayon.”

“Sayang naman ang entrance fee,” hirit ng alalay ni Veronica na si Bea. “May pambayad ka ba? O baka naman nandito ka para magbalot ng shanghai?”

“Actually,” sabad ng isa pang kaklase na lalaki. “Kulang yata ng waiter ang catering. Baka pwede siyang mag-apply? Bagay naman sa kanya maghugas ng plato eh.”

Mas lalong lumakas ang tawanan. Hindi lumaban si Teresa. Nakatingin lang siya sa kanila, binabasa ang ugali ng bawat isa. Wala ni isa man lang ang nagtanggol sa kanya. Lahat sila ay nakatingin sa kanya nang may pandidiri.

Kumuha si Veronica ng isang apron mula sa isang dumaang waiter at ibinato ito sa mukha ni Teresa.

“Oh, ayan. Suotin mo ‘yan,” utos ni Veronica. “Since nandito ka na rin lang at mukhang gutom ka, pagsilbihan mo kami. Kapag magaling kang mag-refill ng wine ko, baka bigyan kita ng tip. Pwede na ‘yun pambili ng bigas, ‘di ba?”

Pinulot ni Teresa ang apron. Tinitigan niya ito. Ang bigat ng loob niya ay hindi dahil sa hiya, kundi dahil sa awa sa mga taong ito. Ang akala niya, paglipas ng sampung taon ay magmamature na sila. Pero nanatili pa rin silang mababa ang tingin sa kapwa.

“Hindi ko susuotin ito, Veronica,” matatag na sabi ni Teresa. “Bisita ako dito, tulad niyo.”

“Bisita?!” sigaw ni Veronica. “Wala kang karapatang maging bisita dito! Ang Villa Del Sol ay para sa mga elite! Exclusive ito! Ang kapal ng mukha mong humalo sa amin!”

Biglang tinawag ni Veronica ang Security Guard at ang Hotel Manager.

“Manager! Manager!” sigaw ni Veronica.

Lumapit ang Manager na si Mr. Cruz, balisa at nagmamadali.

“Yes po, Ma’am Veronica?” tanong ni Mr. Cruz.

“Pakilabas nga ang babaeng ito!” turo ni Veronica kay Teresa. “Gatecrasher siya! Nakakasira siya ng mood ng event namin. Look at her! Mukha siyang basahan! Paano niyo pinapasok ang mga squatter dito?!”

Tumingin si Mr. Cruz sa direksyon na tinuturo ni Veronica. Nang makita niya kung sino ang nakatayo, namutla siya. Nanlaki ang kanyang mga mata at halos mabitawan niya ang hawak niyang folder.

Hindi pinansin ni Mr. Cruz si Veronica. Sa halip, mabilis siyang lumakad palapit kay Teresa, yumuko nang napakababa (90 degrees bow), at nagsalita sa boses na puno ng paggalang at takot.

“G-Good evening po, Madam President! Nandito na po pala kayo! Pasensya na po, hindi namin nalaman na darating kayo agad!”

Katahimikan.

Nakakabinging katahimikan ang bumalot sa buong ballroom.

Nalaglag ang panga ni Veronica. Napatigil sa pag-inom si Jason. Ang mga nakatawang mukha kanina ay napalitan ng gulat at takot.

“M-Madam President?” nauutal na tanong ni Veronica. “Manager, nagkakamali ka yata! Si Teresa ‘yan! Kaklase naming mahirap!”

Humarap si Mr. Cruz kay Veronica nang may talim sa mata. “Huwag mong tinataas ang boses mo sa kanya! Siya si Ms. Teresa Villa-Real. Siya ang may-ari ng buong Villa Del Sol Chain of Resorts sa buong Asya! Siya ang bumili sa kumpanyang ito last month lang!”

Parang binagsakan ng langit at lupa si Veronica. Ang resort na ipinagmamalaki niya… ay pag-aari ng babaeng binato niya ng apron.

Dahan-dahang naglakad si Teresa papunta sa stage. Kinuha niya ang microphone. Ang aura niya ay nagbago—mula sa simpleng babae, lumabas ang tindig ng isang makapangyarihang business tycoon na kinatatakutan sa Europe.

“Noong high school tayo,” panimula ni Teresa, malamig at seryoso ang boses. “Tinawag niyo akong basahan. Tiniis ko ‘yun dahil mahirap lang ako noon. Akala ko, ngayong may mga trabaho na kayo, nagbago na ang ugali niyo. Pero mali ako. Ang yaman niyo lang pala ang nagbago, pero ang ugali niyo, bulok pa rin.”

Tinignan niya si Veronica nang diretso sa mata.

“Veronica, ipinagmamalaki mo ang kumpanya ng Daddy mo, tama? Ang Silver Horizon Constructions?”

“P-Paano mo nalaman…” nanginginig na tanong ni Veronica.

“Dahil kaninang umaga lang, pinirmahan ko ang termination letter ng partnership namin sa kumpanya ng tatay mo,” sabi ni Teresa. “Dahil sa ugali mong ‘yan, tinatanggalan ko ng kontrata ang pamilya niyo sa lahat ng hotels ko. Good luck kung hindi malugi ang Daddy mo bukas.”

Napaluhod si Veronica. “Teresa… huwag! Parang awa mo na! Malulugi kami! Sorry na! Nagbibiro lang naman ako kanina eh!”

“Ang gutom, Veronica, hindi biro. Ang kahirapan, hindi biro,” mariing sabi ni Teresa. “Naranasan kong mawalan ng makakain, kaya hinding-hindi ko pagtatawanan ang mga taong nagsisikap.”

Bumaling si Teresa sa Manager.

“Mr. Cruz.”

“Yes, Madam?”

“I want everyone out. Cancel the event,” utos ni Teresa. “Ayokong madumihan ang resort ko ng mga taong marurumi ang ugali. I-refund mo ang bayad nila, pero i-blacklist mo silang lahat. Hindi na sila makakatapak sa kahit saang property ng Villa Del Sol.”

“Masusunod po, Madam.”

Nagsimulang magkagulo ang mga bisita.

“Teresa, naman! Kaklase mo kami!” sigaw ng iba. “Sorry na Teresa! Si Veronica lang naman ang may pakana nito eh!”

Pero tinalikuran na sila ni Teresa.

Habang naglalakad siya palabas ng ballroom, napadaan siya sa apron na nasa sahig. Pinulot niya ito at inabot kay Veronica na nakaluhod at umiiyak.

“Sa susunod, Veronica,” bulong ni Teresa. “Bago mo husgahan ang ‘basahan’, siguraduhin mo munang malinis ka. Dahil baka ‘yung basahan na tinatapakan mo, siya palang may-ari ng lupang tinatayuan mo.”

Iniwan ni Teresa ang bulwagan nang nakataas ang noo, habang ang mga dating nang-aapi sa kanya ay naiwang luhaan, hiyang-hiya, at nagsisisi sa kanilang ginawa.