PINALIGUAN KO ANG BIYENAN KONG PARALITIKO NANG WALA ANG ASAWA KO — NANG HUBARIN KO ANG DAMIT NIYA, NAPATIGIL AKO AT NAPALUHOD NANG MAKITA KO ANG MARKA SA KATAWAN NIYA NA NAGBUNYAG NG LIHIM NG AKING NAKARAAN

Si Elena ay isang mapagmahal na asawa kay Rolan. Kasama nila sa bahay ang ama ni Rolan na si Don Fausto, isang matandang na-stroke at paralyzed na ang buong katawan. Hindi ito nakakapagsalita at nakakagalaw.

Bago pa man sila ikasal, may isang mahigpit na bilin si Rolan kay Elena.

“Elena, mahal na mahal kita. Pero may isa akong pakiusap. Huwag na huwag kang papasok sa kwarto ni Papa kapag wala ako. At huwag na huwag mong tatangkain na bihisan o paliguan siya. May private nurse siya para dyan. Ayaw ni Papa na nakikita siyang mahina ng ibang tao.”

Nagtaka si Elena. “Bakit naman? Manugang niya ako. Gusto ko ring makatulong.”

“Basta,” seryosong sagot ni Rolan. “Nahihiya siya. Respetuhin na lang natin. Kapag sinuway mo ako, mag-aaway tayo.”

Dahil mahal niya ang asawa, sumunod si Elena. Sa loob ng dalawang taon, hindi niya nakita ang katawan ng biyenan niya. Ang nurse na si Kuya Mario ang laging nag-aasikaso dito.

Pero isang araw, kinailangang umalis ni Rolan para sa isang business trip sa Singapore ng tatlong araw.

Sa ikalawang araw, biglang nag-text si Kuya Mario.

“Ma’am Elena, pasensya na po. Na-aksidente po ako sa motor. Nasa ospital po ako. Hindi po ako makakapunta dyan para paliguan at pakainin si Don Fausto.”

Natubol si Elena. Wala siyang mahanap na kapalit na nurse agad-agad.

Pumasok siya sa kwarto ni Don Fausto. Naabutan niya ang matanda na nakadumi sa diaper. Mabaho na ang kwarto at halatang hindi komportable ang matanda. Umuungol ito.

“Diyos ko,” bulong ni Elena. “Hindi ko pwedeng hayaan na ganito si Papa hanggang makauwi si Rolan. Bahala na kung magalit siya. Kailangan kong linisin ang Tatay niya.”

Kumuha si Elena ng palanggana, mainit na tubig, at bimpo.

“Pa, ako po muna ang maglilinis sa inyo ha? Pasensya na po,” malambing na sabi ni Elena.

Hindi makasagot si Don Fausto, pero nakatitig ito kay Elena. May takot sa mga mata ng matanda. Parang sinasabi niyang ‘Huwag, anak. Huwag.’

“Huwag po kayong matakot, Pa. Dahan-dahan lang ako.”

Sinimulan ni Elena ang pagpupunas. Inalis niya ang maruming diaper. Nilinis ang binti.

Pagkatapos, kailangan niyang hubarin ang pajama top o damit pang-itaas ng matanda para mapunasan ang likod at dibdib nito.

Dahan-dahang tinanggal ni Elena ang butones.

Hinubad niya ang damit.

At nang tumambad ang katawan ni Don Fausto, nabitawan ni Elena ang bimpo.

Nanlamig ang buong katawan ni Elena. Napatakip siya ng bibig.

Ang katawan ni Don Fausto… ang kanyang dibdib, tiyan, at buong likod… ay puno ng peklat ng sunog.

Hindi ito simpleng peklat. Ito ay Third-Degree Burns. Kulubot ang balat. Wasak ang laman. Halatang galing sa isang napakatinding trahedya ang sinapit ng matanda.

Pero hindi iyon ang nagpaiyak kay Elena.

Sa gitna ng mga peklat sa kanang balikat ni Don Fausto, may isang Tattoo na hindi nasunog nang tuluyan.

Isang tattoo ng Agila na may hawak na Rosas.

Bumalik ang alaala ni Elena noong siya ay pitong taong gulang pa lamang.

Flashback: 20 Years Ago

Nasunog ang bahay ampunan na tinitirhan ni Elena. Apoy sa paligid. Sigawan. Iyak. Nakulong ang batang Elena sa kwarto.

“Tulong! Tulong!” sigaw ng batang Elena.

Biglang may pumasok na isang lalaki. Hindi niya kilala. Binuhat siya nito at binalot sa basang kumot. Niyakap siya ng lalaki nang mahigpit para protektahan siya mula sa bumabagsak na kisame na may apoy.

“Huwag kang bibitaw, bata!” sigaw ng lalaki.

Naramdaman ni Elena ang init. Narinig niya ang daing ng lalaki habang nasusunog ang likod nito dahil sinalo nito ang lahat ng apoy para hindi masaktan si Elena.

Bago siya nawalan ng malay, ang huling nakita ni Elena ay ang tattoo sa balikat ng lalaki—isang Agila na may hawak na Rosas.

Pagkagising niya sa ospital, sabi ng mga bumbero, iniligtas siya ng isang “Good Samaritan” na umalis din agad matapos siyang ibigay sa mga medic. Hindi na niya nakita ang lalaking iyon. Ang bayaning nagligtas sa buhay niya.

Bumalik si Elena sa kasalukuyan.

Nanginginig ang mga kamay niyang hinaplos ang peklat ni Don Fausto.

“Pa…” hagulgol ni Elena. “Kayo? Kayo ‘yung lalaki sa sunog?”

Tumulo ang luha sa mata ni Don Fausto. Pumikit ito bilang pagsagot ng “Oo.”

Biglang tumunog ang telepono ni Elena. Si Rolan.

Sinagot ni Elena ang tawag habang umiiyak.

“Elena? Napatawag ka? Okay lang ba si Papa?” tanong ni Rolan.

“Rolan…” iyak ni Elena. “Bakit hindi mo sinabi? Bakit mo tinago sa akin?”

Natigilan si Rolan sa kabilang linya. “Pinasok mo ang kwarto…”

“Nakita ko ang mga peklat, Rolan! Nakita ko ang tattoo! Ang tatay mo ang nagligtas sa akin noong bata ako! Siya ang dahilan kung bakit ako buhay! Bakit niyo inilihim ito?!”

Bumuntong-hininga si Rolan.

“Elena, makinig ka. ‘Yan ang dahilan kung bakit ayaw ni Papa na makita mo siya. Nahihiya siya sa itsura niya. Pero higit sa lahat… ayaw niyang pakasalan mo ako dahil lang sa utang na loob.“

Napaupo si Elena sa sahig.

“Noong una kitang ipakilala kay Papa,” paliwanag ni Rolan. “Nakilala ka niya agad. Alam niyang ikaw ‘yung batang niligtas niya. Pero pinigilan niya ako. Sabi niya: ‘Rolan, huwag mong sasabihin sa kanya. Gusto kong mahalin ka niya dahil ikaw si Rolan, hindi dahil anak ka ng nagligtas sa kanya. At ayokong isipin niya na may utang siya sa pamilya natin.’“

“Kaya tinago niya ang mga peklat niya. Kaya ayaw niyang magpabihis sa’yo. Gusto niyang maging malaya ka sa nakaraan.”

Napahagulgol si Elena. Ang lalakeng inakala niyang masungit at mailap… ang lalakeng akala niya ay ayaw sa kanya… ay siya palang nagbayad ng kalayaan at buhay niya gamit ang sariling balat.

Ibinaba ni Elena ang telepono.

Lumuhod siya sa tabi ng kama ni Don Fausto. Niyakap niya ang matanda—ang kanyang Biyenan, ang kanyang Tagapagligtas.

“Tay…” bulong ni Elena, hinalikan ang peklat sa balikat nito. “Mahal na mahal ko po si Rolan. At mahal na mahal ko po kayo. Hindi dahil sa utang na loob. Kundi dahil kayo ang pinakamabuting tao na nakilala ko.”

Dumilat si Don Fausto. Sa unang pagkakataon matapos ang stroke, ngumiti siya nang bahagya.

Nang umuwi si Rolan, naabutan niya si Elena na nagbabasa ng dyaryo sa tabi ng ama niya. Malinis na ito, mabango, at maaliwalas ang mukha.

Hindi na naging hadlang ang “babala.” Ang katotohanan ang nagpatibay sa kanilang pamilya. Inalagaan ni Elena si Don Fausto hanggang sa huling hininga nito, hindi bilang isang tungkulin, kundi bilang isang pagpupugay sa bayaning nagbigay sa kanya ng ikalawang buhay.