Napakaganda ng sikat ng araw sa Isla Verde Resort. Ang dagat ay kalmado, kulay asul, at parang salamin sa linaw. Puno ang beach ng mga turista—mga pamilyang nagpi-picnic, magbabarkadang nagtatampisaw, at mga dayuhang nagpapa-tan.

Sa mataas na upuan sa dalampasarigan, nakabantay si Mang Badong, ang 55-anyos na Chief Lifeguard. Ipinanganak at lumaki siya sa dagat. Kabisado niya ang bawat alon, bawat hangin, at bawat galaw ng tubig.

Alas-dos ng hapon nang makaramdam si Mang Badong ng kakaibang kaba. Napansin niya ang biglaang pagtaimtim ng paligid. Tumigil ang huni ng mga ibon. Ang mga aso sa resort ay nagsimulang mag-alulong at tumakbo papunta sa mataas na bahagi ng isla. At higit sa lahat, naramdaman niya ang isang subtle na pagyanig sa kanyang upuan—isang lindol na sobrang hina na halos hindi maramdaman ng mga taong abala sa kasiyahan, pero sapat na para sa isang beterano.

Kinuha ni Mang Badong ang kanyang megaphone at whistle.

PRRRRT! PRRRRT! PRRRRT!

“AHON! LAHAT MAGSI-AHON!” sigaw ni Mang Badong. “Bawal lumangoy! Clear the beach! Ngayon din!”

Nagtaka ang mga turista. Tumingala sila sa langit. Walang ulap. Walang ulan. Napakainit.

Isang grupo ng mga mayayamang turista mula sa Maynila ang naistorbo. Ang lider nila ay si Denver, isang lalaking naka-shades at may hawak na beer.

“Hoy Manong!” sigaw ni Denver habang umaahon, galit na galit. “Anong problema mo? Ang ganda ng panahon oh! KJ ka ba?!”

“Sir, kailangan po nating umakyat sa mataas na lugar. Delikado,” paliwanag ni Mang Badong habang tinutulak ang mga bata palayo sa tubig.

“Delikado?! Eh ang kalmado nga ng dagat!” bulyaw ni Denver. “Alam mo ba kung magkano ang binayad namin sa resort na ’to? Sinisira mo ang bakasyon namin! Nasaan ang Manager?! Ipapatanggal kita!”

Nag-init ang ulo ng ibang turista. Sumang-ayon sila kay Denver. Pinalibutan nila si Mang Badong.

“Oo nga! Walang bagyo! Gawa-gawa mo lang ’yan para makauwi ka nang maaga!” sigaw ng isang ale.

Dumating ang Manager ng resort. “Mang Badong, anong nangyayari? Nagwawala ang mga guests.”

“Sir, may naramdaman akong yanig kanina. At tignan niyo ang dagat… masyadong tahimik,” sagot ni Mang Badong, hindi natitinag kahit dinuduro siya ni Denver.

“You’re fired!” sigaw ni Denver. “I want him gone now or I will sue this resort!”

Akmang sasagot pa sana ang Manager nang biglang may sumigaw na bata.

“Mommy! Tignan mo yung dagat! Nawawala!”

Page: SAY – Story Around You | Original story.

Natahimik ang lahat. Lumingon sila sa dalampasigan.

Nanlaki ang kanilang mga mata sa gulat at takot. Ang tubig-dagat na kanina ay nasa bewang nila… ay biglang umatras.

Mabilis na hinigop ng karagatan ang tubig palayo sa pampang. Sa loob ng ilang segundo, lumitaw ang sea floor. Nakita nila ang mga corals, mga bato, at daan-daang isda na nagpapalag-palag sa tuyong buhangin. Ang dagat ay umatras ng halos isang kilometro ang layo.

“Wow! Ang galing!” sigaw ni Denver, kinuha ang cellphone para mag-video. “Guys, tignan niyo! Tara, pulutin natin yung mga isda!”

Tumakbo si Denver at ang ibang turista papunta sa tuyong dagat.

“HUWAG!” sigaw ni Mang Badong. Ang boses niya ay puno ng takot na ngayon lang narinig ng lahat. “HINDI ’YAN PALABAS! SENYALES ’YAN NG TSUNAMI! TAKBOOOOO!”

Dahil sa lakas ng sigaw ni Mang Badong, natigilan sila. Tumingin si Mang Badong sa horizon.

Doon, sa malayo, nakita nila ang isang puting linya na mabilis na lumalaki. Habang lumalapit, lumalakas ang tunog—parang ugong ng isang dambuhalang eroplano.

RROOOOOAAAARRRR!

Ang tubig na umatras ay bumabalik na… at galit ito. Isang pader ng tubig na kasing-taas ng niyog ang humaharurot papunta sa kanila!

“TSUNAMI! UMAKYAT KAYO SA BUNDOK! BILIS!”

Nataranta si Denver. Nabitawan niya ang kanyang beer. Ang yabang niya kanina ay napalitan ng purong takot. “Tulong! Tulong!”

Hindi sila iniwan ni Mang Badong. Kahit pwede na siyang tumakbo mag-isa, hinablot niya si Denver na natulala sa takot at tinulak ito.

“Tumakbo ka Sir! Sundan niyo ako sa Emergency Trail!”

Nagkandarapa ang lahat. Ang mga batang umiiyak, ang mga matatanda, lahat ay sumunod sa Lifeguard na kanina lang ay gusto nilang ipatanggal. Dinala sila ni Mang Badong sa pinakamataas na burol sa likod ng resort.

Pagka-apak na pagka-apak nila sa tuktok…

BOOOOOM!

Bumangga ang higanteng alon sa resort.

Kinain ng dagat ang beach cottages. Ang lugar kung saan nakatayo si Denver kanina para makipag-away ay nilamon ng tubig. Ang mga puno ng niyog ay nabali na parang toothpick. Kung nanatili sila doon para mamulot ng isda, patay na silang lahat.

Pinanood nila ang pagragasa ng tubig mula sa itaas. Nanginginig ang lahat. Yakap-yakap ng mga ina ang kanilang mga anak.

Si Denver, na basang-basa ng pawis at maputla, ay dahan-dahang lumapit kay Mang Badong. Si Mang Badong ay nakatayo lang, hinihingal, habang tinitignan ang dagat na naging tahanan at kalaban niya.

Lumuhod si Denver sa harap ng Lifeguard. Umiiyak ito.

“Sorry…” hagulgol ni Denver. “Sorry, Manong… kung hindi dahil sa’yo… patay na kami. Patay na ako.”

Lumapit din ang ibang turista. Nagpasalamat sila nang paulit-ulit. Ang iba ay hinalikan pa ang kamay ni Mang Badong.

Tinapik lang ni Mang Badong ang balikat ni Denver. “Sir, sa dagat, walang mayaman, walang mahirap. Lahat tayo pantay-pantay kapag nagalit ang kalikasan. Ang trabaho ko ay siguraduhing makakauwi kayo nang buhay, kahit magalit pa kayo sa akin.”

Nang araw na iyon, nawasak ang resort, pero nabuo ang isang malalim na respeto. Napatunayan ni Mang Badong na ang tunay na bayani ay hindi yung sikat o mayaman, kundi yung may paninindigan na gawin ang tama kahit na ang buong mundo ay kumokontra sa kanya. Ang pito ng kanyang whistle ay hindi lang basta tunog—ito ay tunog ng pangalawang buhay para sa kanilang lahat.