Tahimik ang umaga sa malaking bahay ng pamilya Montenegro. Malawak ang bakuran, mataas ang bakod, at bawat sulok ng bahay ay nagpapakita ng yaman at kapangyarihan. Pero sa loob ng bahay na iyon may isang babae na mabigat ang dibdib at puno ng lungkot ang puso. Siya si Alessandra Montenegro, 23 taong gulang, maganda, edukada at nag-iisang anak ng isang kilalang negosyante.

Lumaki siya sa marangyang buhay pero hindi kailan man naging madali ang kanyang naramdaman. Simula ng pumanaw ang kanyang ina, tila nagbago ang lahat. Ang kanyang ama na si Don Ricardo Montenegro ay naging malamig, istrikto at puro negosyo na lamang ang iniisip. Isang umaga, ipinatawag siya ng kanyang ama sa malawak na sala.

Alessandra, malamig na sabi ni Don Ricardo habang nakaupo sa malaking sofa. May desisyon na ako tungkol sa kinabukasan mo. Napahigpit ang hawak ni Alessandra sa kanyang bag. Alam niyang hindi maganda ang ibig sabihin nito. Ano po iyon, papa? mahinahon niyang tanong. Magpapakasal ka! Diretsong sagot ng kanyang ama.

” Parang tinamaan ng kidlat si Alessandra. “Pe papa! Kasal! Pero hindi pa po ako handa nanginginig ang kanyang boses.” Hindi nagbago ang ekspresyon ni Don Ricardo. “Hindi ito usapan ng handa o hindi. Ito ay desisyon.” Huminga ng malalim si Alessandra. Sino po ang lalaki? Sandaling tumahimik ang kanyang ama bago muling nagsalita. Isang lalaki mula sa probinsya. Mahirap.

Walang pangalan, walang yaman. Nanlaki ang mga mata ni Alessandra. Mah mahirap po. Malamig na sagot ng ama. Utang na loob ko ang buhay niya. Hindi maintindihan ni Alessandra ang naririnig niya. Papa, bakit po ako? Halos pabulong niyang tanong. Marami namang ibang paraan para bayaran ang utang.

Biglang tumayo si Don Ricardo. Ito ang paraan ko at bilang anak, susundin mo ako. Nanahimik si Alessandra. Gusto niyang umiyak. Gusto niyang sumigaw pero wala siyang magawa. Lumaki siyang sunod-sunuran sa ama. Isang linggo dagdag pa ni Don Ricardo. Isang linggo mula ngayon ikakasal ka. Umalis ang kanyang ama na parang walang nangyari.

Naiwan si Alessandra sa sala. Nanginginig ang kamay at bumabagsak ang luha. Kinabukasan, dinala siya ng kanilang driver sa isang maliit na baryo sa labas ng lungsod. Doon daw niya makikilala ang lalaking magiging asawa niya. Habang bumibiyahe, tahimik lang si Alessandra. Ang gulong ng sasakyan ang tanging tunog sa loob.

Pagdating nila sa baryo, bumungad sa kanya ang mga simpleng bahay, putikang daan at mga batang naglalaro sa gilid ng kalsada. Malayo ito sa mundong nakasanayan niya. Dito po,” sabi ng driver habang humihinto sa harap ng isang maliit na kubo. Bumaba si Alessandra kinakabahan. Lumapit siya sa pintuan at kumato. Ilang sandali pa, bumukas ang pinto.

Isang lalaki ang bumungad. Matangkad, simple ang suot, may bahagyang gasgas sa kamay pero maayos ang tindi. Tahimik ang mga mata ngunit may kakaibang lalim. Ako po si Alessandra, mahinang sabi niya. Ikaw po ba si si Daniel? Sagot ng lalaki. Ikaw ang babaeng ipapakasal sa akin. Diretso ang tono nito.

Walang galit, walang tuwa. Tumango si Alessandra. Hindi niya alam kung ano ang sasabihin. Tahimik silang dalawa. Pasok ka. Sabi ni Daniel at binuksan ang pinto ng mas maluwag. Sa loob ng kubo, simple lang ang lahat. isang lamesa, dalawang upuan at maliit na kusina. Walang luho pero malinis. “Pasensya ka na,” sabi ni Daniel. “Ito lang ang meron ako.

” Ngumiti si Alessandra, pilit. Ayos lang. Pero sa loob niya, takot at pangamba ang nangingibabaw. Habang nag-uusap sila, napansin ni Alessandra na maayos magsalita si Daniel. Hindi bastos, hindi arogante. Tahimik lang pero malinaw ang bawat salita. Ayaw mo ba sa kasal na ito?” biglang tanong ni Daniel. Nagulat si Alessandra.

Hindi po sa ayaw pero wala po akong choice. Tumango si Daniel. Ganoon din ako. Napatingin siya rito. Pinilit ka rin po. May utang ang pamilya ko sa ama mo. Sagot niya. At ito ang hinihing kapalit. Tahimik na naman sila. Hindi kita sasaktan. Biglang sabi ni Daniel. Hindi kita pipilitin sa anumang ayaw mo.

” Napatingin si Alessandra sa kanyang mga mata. “Totoo ang sinasabi nito.” “Salamat!” mahina niyang sagot. “Dumating ang araw ng kasal.” Simple lang ang seremonya. Walang media, walang enggandeng handaan. Ilang saksi lang at ang pamilya ni Alessandra. Habang naglalakad siya papunta sa altar, mabigat ang bawat hakbang. Pakiramdam niya ay inaalis sa kanya ang sariling buhay.

Pagkatapos ng kasal, agad silang tumira sa isang maliit na bahay na ibinigay ng ama ni Alessandra malayo sa lungsod. Mag-asawa na sila sa papel pero parang dalawang estranghero sa isang bubong. Sa unang gabi, magkalayo silang natulog. Sa sofa na lang ako, sabi ni Daniel. Hindi ayos lang. Sagot ni Alessandra. Pwede kang sa kama. Ako na lang sa sofa.

Mumiti si Daniel ng bahagya. Salamat. Lumipas ang mga araw. Tahimik si Daniel pero responsable. Gumigising siya ng maaga. Naghahanap ng trabaho at inaalagaan ang bahay. Si Alessandra naman ay nananatiling malamig. Hindi niya alam kung paano makikitungo sa lalaking hindi niya pinili.

Pero may mga pagkakataong napapansin niya ang kakaibang ugali nito. Parang sanay sa disiplina. Parang may tinatagong kaalaman. Isang gabi habang naglilinis siya, may narinig siyang tawag sa telepono. Mamayang gabi na lang, ayokong malaman nila. Mahinang sabi ni Daniel sa kabilang kwarto. Napatigil si Alessandra. Sino ang kausap niya? Bulong niya sa sarili.

Hindi niya alam na ang lalaking pinilit niyang pakasalan. Ang tinatawag nilang mahirap ay may lihim na pagkatao na magbabago ng kanyang buong mundo. Lumipas ang ilang linggo mula ng ikasa sina Alessandra at Daniel ngunit parang walang nagbago. Tahimik pa rin ang kanilang bahay. May mga araw na halos hindi sila nagkakausap at kung mag-usap man puro maikling salita lang.

Tuwing umaga, maagang gumigising si Daniel. Tahimik siyang naghahanda ng almusal, naglilinis ng bahay at pagkatapos ay umaalis para maghanap ng trabaho. Hindi siya nagrereklamo. Hindi rin siya humihingi ng tulong. Si Alessandra naman ay madalas manatili sa loob ng bahay. Hindi pa rin siya sanay sa simpleng buhay. Sanay siya sa kasamay sa driver at sa marang kwarto.

Ngayon siya na mismo ang naglalaba at nagluluto. Sa una pakiramdam niya ay parusa ang lahat ng ito. Isang umaga, nadatnan niya si Daniel sa kusina. Nagluluto ng lugaw. “Maaga ka ulit?” sabi ni Alessandra. Hindi niya alam kung bakit siya nagsalita. Tumango si Daniel. May interview ako mamaya. Anong trabaho? Tanong niya.

Kahit ano, sagot ni Daniel. Basta marangal. Tahimik na naman sila. Pero habang kumakain sila, napansin ni Alessandra ang galaw ni Daniel. Maayos, disiplinado at parang sanay sa mahigpit na schedule. Parang hindi ka lumaki sa hirap,” bigla niyang nasabi.” Napatingin si Daniel sa kanya. Sandaling tumahimik bago sumagot.

Marami kang hindi alam tungkol sa akin. Mahinahon niyang sabi. Napatigil si Alessandra. Gusto niyang magtanong pero pinili niyang manahimik. Isang hapon, nagdesisyon si Alessandra na lumabas at mamili sa palengke. Habang naglalakad siya, napansin niyang maraming tao ang tumitingin sa kanya. Hindi dahil sa kanyang kasuotan kundi dahil bago siya sa lugar.

Habang papauwi na siya, may dalawang lalaki ang nag-uusap sa gilid ng daan. Iyan ba ang asawa ni Daniel? Bulong ng isa. Sagot ng isa. Pero parang hindi siya bagay sa buhay na ito. Narinig ni Alessandra ang usapan. Masakit pero wala siyang magawa. Pagdating niya sa bahay, nadatnan niya si Daniel na nag-aayos ng sirang upuan.

Daniel, bigla niyang sabi. Sagot nito. Pinag-uusapan ako ng mga tao. Diretsong sabi niya. Tumigil si Daniel sa ginagawa. Pasensya ka na. Hindi mo kasalanan. Sagot ni Alessandra. Gusto ko lang malaman hanggang kailan ganito ang buhay natin. Tumingin si Daniel sa kanya. Seryoso ang mga mata. Hindi magtatagal sabi niya.

May tamang oras ang lahat. Hindi niya maintindihan ang ibig sabihin nito. Kinagabihan, muling narinig ni Alessandra ang lihim na tawag ni Daniel. Siguraduhin ninyong walang makakaalam. Mahina nitong sabi. Hindi pa panahon. Napatigil si Alessandra sa likod ng pinto. Kumabog ang kanyang dibdib. Sino ang kausap niya? tanong niya sa sarili.

Gusto niyang harapin si Daniel pero natakot siya. Baka masira ang tahimik nilang samahan. Isang araw, dumating ang ama ni Alessandra, si Don Ricardo. Biglaan ang pagbisita nito. Kamusta ang buhay ninyo? Malamig nitong tanong. Maayos po, sagot ni Alessandra, kahit hindi siya sigurado.

Tiningnan ni Don Ricardo si Daniel mula ulo hanggang paa. Huwag mong kalilimutan ang utang mo, marieng sabi nito. Tumango si Daniel. Hindi ko po nakakalimutan. Napansin ni Alessandra ang kakaibang titig ng ama niya. Parang may takot pero pilit tinatago. Pag-alis ni Don Ricardo, tahimik ang bahay. Hindi ka ba galit sa kanya? Tanong ni Alessandra.

Umiling si Daniel. May mga bagay na mas mahalaga kaysa galit. Lalong naintriga si Alessandra. Makalipas ang ilang araw, may nangyaring hindi inaasahan. Habang pauwi si Alessandra mula sa tindahan, may isang batang muntik ng masagasaan ng motorsiklo. Napasigaw siya. Biglang may humawak sa kanya at mabilis siyang hinila palayo.

Si Daniel, sa bilis ng kilos nito, parang sanay sa ganitong sitwasyon. Okay ka lang? Tanong ni Daniel. Tumango si Alessandra nanginginig. Salamat, mahina niyang sabi. Mula noon, may kakaibang pagbabago sa pakikitungo ni Alessandra kay Daniel. Unti-unti nababawasan ang lamig sa kanyang puso. Isang gabi, naglakas loob si Alessandra.

Daniel, sabi niya habang nagkakape sila. May tinatago ka ba sa akin? Hindi agad sumagot si Daniel. Tumitig siya sa tasa ng kape. Meron tapat niyang sagot pero hindi pa ngayon. Nasaktan si Alessandra pero naramdaman niyang hindi kasinungalingan ang sinasabi nito. Kailan? Tanong niya. Kapag handa ka na. Sagot ni Daniel.

Lumipas pa ang mga araw. Isang umaga may dumating na mamahaling sasakyan sa tapat ng kanilang bahay. Bumaba ang isang lalaking nakasuot ng pormal. “Hinahanap ko po si Daniel.” Sabi nito, magalang. Nanlaki ang mata ni Alessandra. Hindi siya sanay makakita ng ganitong sasakyan sa kanilang lugar. Lumabas si Daniel.

Nang makita ang lalaki, agad nag-iba ang tindig niya. Mas tuwid, mas dominante. Ano ang pakay mo? Malamig na tanong ni Daniel. Handa na po ang lahat, sagot ng lalaki. Naghihintay na sila. Saglit na tumingin si Daniel kay Alessandra. Hindi pa, sagot niya. Umalis ka muna. Tumango ang lalaki at umalis. Tahimik ang paligid.

Daniel nanginginig ang boses ni Alessandra. Sino iyon? Huminga ng malalim si Daniel. Darating din ang araw na malalaman mo, sabi niya. Pero kapag dumating ang araw na iyon, magbabago ang buhay mo. Hindi niya alam kung matatakot siya o aasa. Hindi niya alam na ang lalaking minamaliit ng lahat. Ang tinatawag na mahirap ay unti-unti ng nilalapitan ang kanyang tunay na tadhana.

Hindi mapakali si Alessandra buong magdamag matapos ang pagdating ng mamahaling sasakyan. Paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang itsura ng lalaking nakasuot ng pormal, ang magalang nitong tono at ang kakaibang pagbabago sa tindig ni Daniel. Hindi iyon ang kilos ng isang karaniwang lalaki.

Kinabukasan, maagang nagising si Alessandra. Tahimik ang bahay. Akala niya ay umalis na si Daniel pero nadatnan niya ito sa likod bahay. Tahimik na nag-ehersisyo. Maayos ang galaw, kontrolado ang bawat kilos. Parang sanay sa matinding disiplina. “Hindi ka pa rin umaalis,” tanong niya. Tumigil si Daniel at tumingin sa kanya. Mamaya pa. Saglit silang nagkatitigan.

Daniel, naglakas loob si Alessandra. Hindi na ako mapakali. Pakiramdam ko may malaking bahagi ng buhay mo na hindi ko alam. Huminga ng malalim si Daniel. Alessandra, hindi kita niloloko. Pinoprotektahan lang kita. Sa ano? Tanong niya. Sa mundong hindi ka handa. Sagot nito. Mas lalo siyang naintriga. Sa paglipas ng mga araw, mas naging malapit sila sa isa’t isa.

Unti-unti natutunan ni Alessandra ang simpleng pamumuhay, pamamalengke, pagluluto at pakikipag-usap sa mga kapitbahay. At sa bawat araw na lumilipas, mas nakikilala niya si Daniel bilang isang mabait, responsable at tahimik na lalaki. Pero hindi nawala ang mga palatandaan ng kanyang lihim. Isang hapon, may dalawang lalaking nakasuot ng maayos ang biglang lumapit sa bahay.

“Hinahanap po namin si Daniel,” sabi ng isa. Bago pa makasagot si Alessandra, lumabas si Daniel. “Ano ang kailangan ninyo?” tanong nito. Malamig ang boses. “May emergency po,” sagot ng lalaki. “Kailangan po kayo?” Sandaling nag-isip si Daniel. Pagkatapos ay tumingin kay Alessandra. “Babalik ako agad,” sabi niya.

Umalis silang tatlo sakay ng itim na sasakyan. Nanatiling nakatayo si Alessandra sa harap ng bahay. Puno ng tanong at takot. Kinagabihan na bumalik si Daniel. May bahagyang gasgas sa kamay at pagod ang itsura. Anong nangyari? Agad natanong ni Alessandra. May tinulungan lang sagot nito. Hindi lang yan mariin niyang sabi.

Nakikita ko sa’yo. Tahimik si Danielle. Maya-maya naupo siya sa harap ni Alessandra. Alessandra, mahinahon niyang sabi. Kung may isang bagay kang dapat malaman, ito ay hindi ko pinili ang buhay na ito. Anong buhay? Tanong niya. Ang magtago, sagot ni Daniel. Naramdaman ni Alessandra ang bigat ng kanyang mga salita.

Samantala, sa kabilang panig ng lungsod, galit na galit si Don Ricardo. Nakatayo siya sa loob ng kanyang opisina, hawak ang isang makapal na folder. “Sigurado ka ba?” tanong niya sa kanyang tauhan. Opo, sagot ng lalaki. Si Daniel po ay konektado sa isang makapangyarihang pamilya. Nanlamig ang mukha ni Don Ricardo. Imposible bulong niya.

Hindi dapat siya bumalik. Bigla niyang naalala ang pangako niya noon. Isang lihim na kasunduan na pilit niyang tinatago. Isang gabi, nagising si Alessandra sa tunog ng telepono. Narinig niyang may kausap na naman si Daniel. Handa na ang lahat. Sabi ng boses sa kabilang linya. Hindi na natin pwedeng ipagpaliban. Hindi pa, sagot ni Daniel.

May dapat muna akong ayusin. Ang asawa mo, tanong ng boses. Sagot niya. Napatigil si Alessandra sa paghinga. Ngayon lang niya naramdaman na mahalaga pala siya sa buhay ni Daniel. Kinabukasan, nagkasakit si Alessandra. Nilagnat siya at nahilo. Agad siyang inalagaan ni Daniel. Nagluto ng lugaw, nagpunas ng noo at hindi siya iniwan magdamag.

Bakit mo ginagawa ito? Mahina niyang tanong. Kasi asawa kita, sagot ni Daniel. At mahalaga ka. Napaluha si Alessandra. Sa sandaling iyon, unti-unti niyang naramdaman ang pagtitiwala. Pagkaraan ng ilang araw, dumating ang isang liham. Walang pangalan ang nagpadala. Panahon na para bumalik. Nabasa iyon ni Daniel at matagal na natigilan. Daniel, tawag ni Alessandra.

Ano yan? Tinupi ni Daniel ang liham. Isang paalala. Sa ano? Sa kung sino talaga ako. Sagot niya. Dumating ang araw na hindi na kayang pigilan ni Daniel ang katotohanan. Isang gabi naupo sila sa sala. Alessandra, seryoso niyang sabi. May mundo akong pinanggalingan na hindi mo pa nakikita. Kahit ano pa yan sagot niya.

Handa akong makinig. Mumiti si Daniel, isang iting puno ng lungkot at lakas. Kapag nalaman mo ang lahat, sabi niya, maaaring magbago ang tingin mo sa akin. Umiling si Alessandra. Ang mahalaga, kilala kita bilang asawa ko. Tahimik si Daniel. Sa kauna-unahang pagkakataon, may taong tumanggap sa kanya bilang tao, hindi bilang titulo.

Sa malayo, isang palasyo ang naghahanda. Mga bantay, mga tagapayo at mga opisyal ay nagbubulungan. Babalik na ang prinsipe. Sabi ng isa. Handa na ba siya? Tanong ng isa pa. At ang asawa niya, usisa ng isa. Mumiti ang matandang tagapayo. Malalaman niya ang katotohanan sa tamang oras. Samantala, walang kaalam-alam si Alessandra na ang tahimik niyang asawa.

Ang lalaking tinawag ng lahat na mahirap ay hindi pala basta lalaki lamang kundi ang tagapagmana ng isang corona na matagal ng nawawala sa mata ng mundo. Mabigat ang hangin noong gabing iyon. Tahimik ang paligid pero sa loob ng bahay nina Alessandra at Daniel parang may paparating na bagyo. Matagal na nakaupo si Daniel sa sala.

Tahimik, malalim ang iniisip. Hawak niya ang liham na ilang beses na niyang binasa. Alam niyang hindi na niya kayang takasan ang nakaraan. Lumapit si Alessandra at naupo sa tapat niya. Daniel, mahinahon niyang sabi. Simula ng dumating ang liham na iyan, parang ibang-iba ka na. Huminga ng malalim si Daniel.

May mga bagay na kahit gustuhin mong itago kusa talagang lumalabas. Tungkol ba ito sa mga lalaking pumupunta rito? Tanong niya. Tumango si Daniel. Sabihin mo na sa akin, marieng sabi ni Alessandra. Ayokong mabuhay sa dilim. Matagal na tumahimik si Daniel. Pagkatapos dahan-dahan siyang tumayo. Kung sasabihin ko ang totoo, sabi niya, “maaaring mapahamak ka.

” “Mas mapapahamak ako kung hindi mo sasabihin.” Sagot niya. Napatingin si Daniel sa kanyang asawa. Sa unang pagkakataon, nakita niya ang tapang sa mga mata nito. May isang kaharian panimula ni Daniel na matagal ng nagtatago sa likod ng katahimikan. Isang pamilya ang may kapangyarihan pero piniling umiwas sa mata ng mundo.

Nanlaki ang mata ni Alessandra. Akala niya ay biro pero seryoso ang mukha ni Daniel. Ako ay bahagi ng pamilyang iyon. Dagdag niya. Tumahimik si Alessandra. Ramdam niyang may lalabas na katotohanang magbabago ng lahat. Samantala, sa malayong lugar, isang palasyo ang punong-puno ng tensyon. Nakatayo ang mga opisyal at tagapayo sa isang malawak na bulwagan.

Hindi na natin pwedeng ipagpaliban, sabi ng isang matandang tagapayo. Kailangan ng bumalik ng prinsipe. May asawa na siya, sabi ng isa. Mas lalong kailangan sagot ng matanda. Kailangan niyang humarap bilang ganap na tagapagmana. Kinabukasan, dumating ang balita kay Don Ricardo. Hawak niya ang dokumentong nagkukumpirma sa kinatatakutan niya.

Totoo pala, bulong niya. Si Daniel ang prinsipe. Naupo siya sa kanyang upuan. Nanginginig ang kamay. Naalala niya ang ginawa niya noon, ang kasunduang ginamit niya upang ilayo ang batang tagapagmana. Kung malaman ito ni Alessandra, bulong niya. Takot ang unang beses niyang naramdaman matapos ang maraming taon. sa bahay.

Nagpatuloy si Daniel sa pagkukwento. “Hindi ako lumaki sa kahirapan,” sabi niya. Pinili kong mamuhay ng simple para mailigtas ang sarili ko. Sa ano? Tanong ni Alessandra. Sa mga taong gustong gamitin ang corona, sagot niya. Tahimik si Alessandra. Unti-unti nabubuo sa isip niya ang kabuuan ng kwento. Kaya ka disiplinado, sabi niya. Kaya iba ang kilos mo.

Tumango si Daniel. Pero sa kabila ng lahat, ang tanging desisyon na hindi ako pinilit ay ang manatili sa tabi mo. Napaluha si Alessandra. Ilang araw ang lumipas, dumating ang opisyal na paanyaya. Isang imbitasyon na may selo ng kaharian. Kailangan mong pumunta! Sabi ni Alessandra habang hawak ang sulat. Hindi ko alam kung handa ka. Sagot ni Daniel.

Kasama mo ako,” mariin niyang sabi. Asawa mo ako.” Sa unang pagkakataon, umiti si Daniel ng buo. Dumating sila sa palasyo makalipas ang ilang oras na biyahe. Pagbaba pa lang nila ng sasakyan, sinalubong na sila ng mga gwardya at opisyal. “Tumigil ang lahat ng makita si Daniel.” “Maligayang pagbabalik, mahal na prinsipe.

” Sabay-sabay nilang sabi. “Nanigas si Alessandra.” “Hindi na ito haka-haka. Totoo ang lahat. Tinignan siya ni Daniel. Pasensya ka na kung ngayon mo lang nalaman. Hindi siya makapagsalita. Nangingilid ang luha niya. Sa loob ng palasyo, sinalubong si Daniel ng matandang Reyna ang kanyang ina. Anak, nanginginig na sabi nito.

Sa wakas bumalik ka na. Yumuko si Daniel at hinalikan ang kamay ng ina. Ito ang asawa ko, sabi niya habang hinahawakan ang kamay ni Alessandra. Tiningnan ng Reyna si Alessandra mula ulo hanggang paa. Walang galit, walang pangmamaliit. Maligayang pagdating, sabi ng Reyna. Malaki ang papel mo sa kapalaran ng anak ko. Ngunit hindi lahat ay masaya.

May mga taong lihim na nagbubulungan. May mga mata na puno ng inggit at galit. Isang babaeng galing sa simpleng pamilya. Bulong ng isa. Hindi siya bagay. Sabi ng isa pa. Naririnig iyon ni Alessandra. Muling bumalik ang takot sa kanyang puso. Kinagabihan, kinausap siya ni Daniel sa balkonahe. “Kung gusto mong umalis,” sabi ni Daniel, hindi kita pipigilan.

Tumingin si Alessandra sa kanya. “Hindi ako nandito para sa corona.” sagot niya. “Nandito ako para sa’yo.” Mahigpit siyang niyakap ni Daniel. Sa kabilang panig ng palasyo, may lihim na pagpupulong. “Hindi natin pwedeng payagang manatili ang babaeng iyon.” sabi ng isang opisyal.

Kung gusto nating kontrolin ang prinsipe, kailangan siyang ihiwalay. Mumiti ang isa. May paraan. Hindi alam ni Alessandra na ang pinakamalaking pagsubok ng kanyang buhay ay magsisimula pa lamang. At ang pagmamahal na ngayon lang niya natagpuan ay haharap sa panganib na hindi niya inaasahan. Tahimik ang palasyo noong gabing iyon. Ngunit sa katahimikang iyon ay nagkukubli ang panganib.

Habang natutulog si Alessandra sa silid na ibinigay sa kaniya, hindi niya alam na may mga matang nagbabantay at mga planong lihim na binubuo. Sa kabilang wing ng palasyo, nagtipon ang ilang opisyal at mga taong may mataas na posisyon. Kung mananatili ang babaeng iyon, malamig na sabi ng isang lalaki, hindi natin makokontrol ang prinsipe.

Kailangan nating iparamdam sa kanya na hindi siya kabilang dito, sagot ng isa. Nagkasundo sila sa isang plano hindi marahas ngunit mas masakit ang pagpapahiya at paghiwalay. Kinabukasan, ipinatawag si Alessandra sa bulwagan. Nandoon ang reyna, ilang opisyal at mga babaeng may mataas na katayuan sa kaharian. Bilang asawa ng prinsipe sabi ng isang babae, kailangan mong patunayan ang iyong halaga.

Ipinakita nila kay Alessandra ang mahahabang listahan ng alituntunin kung paano magsalita, kumilos, ngumiti at manahimik. Lahat ay may puna. Masyado kang tahimik, masyado kang simple. Hindi ka bagay sa palasyo. Tahimik lang si Alessandra. Pilit niyang pinipigilan ang luha. Nalaman ito ni Daniel. Agad siyang dumating sa bulwagan.

Sapat na mariin niyang sabi. Tumahimik ang lahat. Hindi ninyo siya hinirang. Dagdag ni Daniel. Ako ang pumili sa kanya. Prinsipe ka. Sagot ng isang opisyal. May tungkulin ka sa kaharian. May tungkulin din akong protektahan ang asawa ko. Sagot niya. Sa unang pagkakataon, nakita ng lahat ang tunay na lakas ng prinsipe.

Hindi sa sigaw kundi sa paninindigan. Ngunit hindi pa rin tumigil ang mga pagsubok. Isang araw na wala si Alessandra sa palasyo. Nagulat ang lahat. Hinahanap siya ng mga gwardya. Kinabahan si Daniel. Natagpuan nila si Alessandra sa Hardin mag-isa. Umiiyak. Akala ko mali ang mundo ko. Nanginginig niyang sabi kay Daniel.

Akala ko kapag mahal ka ng isang tao sapat na iyon. Lumuhod si Daniel sa harap niya. Hindi kamali mariin niyang sabi. Ang mundong ito ang kailangang magbago. Tinayo niya si Alessandra at hinawakan ang kamay nito. Mula ngayon, sabi ni Daniel, hindi ka na mag-iisa. Dumating ang araw ng opisyal na pagpapakilala ng prinsipe sa buong kaharian.

Libo-libong tao ang nagtipon sa harap ng palasyo. Lahat ay naghihintay. Lumabas si Daniel suot ang pormal na kasuotan ng tagapagmana. Kasunod niya si Alessandra. Simple ang suot ngunit tuwid ang tindig. Nagbulungan ang mga tao. Sino siya? Siya ba ang prinsesa? Hindi siya mukhang maharlika. Huminto si Daniel sa gitna ng entablado.

Ako si Daniel, malakas niyang sabi. Tagapagmana ng kaharian. Tumahimik ang lahat. At ito dagdag niya habang hawak ang kamay ni Alessandra ang asawa ko. Nagulat ang lahat. Hindi ko siya pinili dahil sa kapangyarihan patuloy niya. Hindi dahil sa yaman. Pinili ko siya dahil sa puso. Nagkaroon ng katahimikan ang uri ng katahimikang puno ng pagninilay.

Lumapit ang reyna. Ang kaharian sabi nito, ay hindi lamang pinamumunuan ng dugo kundi ng dangal. Tumingin siya kay Alessandra. Kung kaya mong manatiling matatag sa harap ng lahat ng ito, dagdag ng rena, handa kang maging prinsesa. Napaluha si Alessandra. Yumuko siya ng magalang. Hindi ko po hangad ang titulo, sabi niya.

Gusto ko lang pong mahalin at maging tapat. Mumiti ang reyna. At iyon ang dahilan kung bakit karapat-dapat ka. Mula noon, unti-unting nagbago ang pananaw ng kaharian. Nakita ng mga tao kung paano tumulong si Alessandra sa mahihirap, kung paano siya ngumiti sa mga bata at kung paano siya makinig sa mga walang boses. Hindi siya perpektong prinsesa ngunit siya ay tunay.

Isang araw, humarap si Don Ricardo kay Daniel at Alessandra. Mabigat ang kanyang mukha. Pinilit ko ang kasal na ito, amin niya, dahil sa takot at kasakiman. Tumingin siya sa anak. Patawad mahina niyang sabi. Lumapit si Alessandra at hinawakan ang kamay ng ama. Natuto na po tayo. Sagot niya. Iyon ang mahalaga. Lumipas ang panahon. Isang tahimik na hapon, magkasama sina Daniel at Alessandra sa balkonahe ng palasyo kung saan tanaw ang buong kaharian.

“Kung hindi ako pinilit,” sabi ni Alessandra, hindi kita makikilala.” Mumiti si Daniel. Minsan sagot niya, ang mga bagay na akala nating parusa ay daan pala sa biyaya. Magkahawak kamay silang tumingin sa malayo at doon nagtapos ang kwento ng babaeng pinilit magpakasal sa isang mahirap na lalaki na hindi niya alam ay isang crown prince pala.

Ngunit mas mahalaga kaysa sa corona ay ang katotohanang natagpuan nila ang isa’t isa. Hindi dahil sa kapangyarihan kundi dahil sa pagmamahal, tapang at katotohanan. M.