Matingkad ang mga ilaw sa Ayala Avenue, ngunit sa loob ng tinted at bulletproof na limousine ni Don Ricardo Villafuerte, madilim ang paligid. Si Don Ricardo ay kilala bilang “Iron Man” ng business world—walang awa, strikto, at walang sinasanto. Sa edad na sisenta, nasa kanya na ang lahat: mga hotel, bangko, at lupa. Ngunit sa kabila ng kanyang bilyones, siya ay isang malungkot na tao. Sampung taon na ang nakalilipas nang maglayas ang kanyang kaisa-isang anak na si Veronica dahil sa kanyang pagiging dominante. Mula noon, hindi na ito nagparamdam. Ginugol niya ang kanyang yaman sa paghahanap dito, ngunit bigo siya. Ang hinala niya ay namatay na ito o nangibang-bansa para tuluyan siyang kalimutan. Ang tanging kasama niya sa araw-araw ay ang kanyang driver na si Mang Kulas.

Si Mang Kulas ay limampung taong gulang, payat, ubanin, at laging nakangiti kahit pagod. Sampung taon na siyang naninilbihan kay Don Ricardo. Kahit madalas siyang sigawan ng Don kapag traffic o kapag mainit ang ulo nito, hindi siya umaalis. Kailangan niya ang trabaho para sa kanyang pamilya. Isang gabi, habang pauwi sila galing sa isang board meeting, bumuhos ang isang napakalakas na bagyo. Ang ulan ay parang binubuhos mula sa langit, at sa loob lang ng ilang oras, ang mga kalsada sa Metro Manila ay naging ilog. Stranded ang lahat. Hindi makauwi si Don Ricardo sa kanyang mansyon sa Forbes Park dahil lubog sa baha ang mga daanan papunta doon.

“Sir,” nanginginig na sabi ni Kulas, “Hindi po tayo makakalusot. Tumaas na po ang tubig hanggang dibdib sa may Magallanes. Delikado po.” Galit na galit si Don Ricardo. “Anong gagawin natin?! Dito tayo matutulog sa kotse?! Gutom na ako!” Napakamot sa ulo si Kulas. “Sir… malapit lang po dito ang bahay namin. Kung gusto niyo po… doon muna tayo magpalipas ng gabi? Hindi po kagandahan, pero ligtas po sa baha at may makakain po tayo.” Wala nang choice si Don Ricardo. Masakit man sa kanyang pride, pumayag siya.

Pumasok ang sasakyan sa isang masikip na eskinita. Kinailangan pa nilang bumaba at maglakad sa baha nang kaunti para marating ang bahay ni Kulas. Diring-diri si Don Ricardo. Ang kanyang mamahaling sapatos ay nalubog sa putik. Ang amoy ng kanal ay sumasama sa hangin. Nang marating nila ang bahay, lalo siyang nadismaya. Isa itong barong-barong na gawa sa pinagtagpi-tagping plywood at yero. May mga butas ang dingding at tumutulo ang bubong. “Ito ang bahay mo?!” sigaw ng Don. “Opo Sir, pasensya na po. Tuloy po kayo,” magalang na sagot ni Kulas.

Sa loob, sinalubong sila ng asawa ni Kulas na si Aling Ising. Nagulat ito nang makita ang bilyonaryong amo ng asawa. Agad itong naghain. Wala silang handa. Ang tanging ulam nila ay tuyo, itlog na maalat, at sinangag. Inilapag nila ito sa isang maliit na mesa na uuga-uga. Si Don Ricardo, na sanay sa steak at lobster, ay napangiwi. Pero dahil sa gutom, kumain na rin siya. Habang kumakain, napansin ni Don Ricardo na kahit mahirap sila, puno ng pagmamahalan ang bahay. Nagtatawanan sina Kulas at Ising kahit tumutulo ang bubong. Nakaramdam siya ng inggit. Siya, nasa mansyon, pero malungkot. Sila, nasa barong-barong, pero masaya.

Pagkatapos kumain, inalok ni Kulas ang Don ng kape. Habang hinihintay ni Ricardo ang kape, tumayo siya para mag-inat. Napadako ang kanyang tingin sa isang maliit na altar sa sulok ng bahay. May mga santo, rosaryo, at mga litrato ng pamilya. Isa-isa niyang tinignan ang mga litrato. May litrato ng kasal nina Kulas, litrato ng mga anak nila… at may isang litrato na nakatago sa likod ng vase. Kinuha ito ni Don Ricardo.

Nanlaki ang kanyang mga mata. Nabitawan niya ang litrato. Nabasag ang salamin nito.

Ang nasa litrato ay isang babaeng nakangiti habang may kargang sanggol. Ang babae ay payat, mukhang mahirap, at walang make-up, pero hinding-hindi siya pwedeng magkamali.

“Veronica?!” bulong ni Don Ricardo.

Ang babae sa litrato ay ang nawawala niyang anak!

Mabilis na lumapit si Kulas nang marinig ang pagkabasag. “Sir! Naku, pasensya na po! Lilinisin ko po—”

Hinablot ni Don Ricardo ang kwelyo ni Kulas. “Saan mo nakuha ang litratong ito?! Nasaan siya?! Nasaan ang anak ko?!”

Namutla si Kulas. “S-Sir… kilala niyo po si Maria?”

“Maria?! Veronica ang pangalan niya! Anak ko siya! Sampung taon ko siyang hinahanap! Bakit nasa’yo ang litrato niya?! Kinidnap mo ba siya?!”

Lumuhod si Kulas at Aling Ising. Umiiyak si Ising. “Sir, huminahon po kayo. Magpapaliwanag po kami.”

Umupo si Don Ricardo, nanginginig ang mga kamay habang hawak ang litrato. Ikinuwento ni Kulas ang lahat.

Pitong taon na ang nakararaan, isang gabi na bumabagyo katulad ngayon, may nakita si Kulas na isang babaeng buntis na nakahandusay sa gilid ng kalsada. Basang-basa, nilalamig, at naghihingalo. Walang ibang tumulong. Dinala ni Kulas ang babae sa bahay nila. Ang babae ay nagpakilalang “Maria.” Wala itong maalala sa nakaraan niya, tila nagka-amnesia dahil sa trauma o aksidente. Ang tanging alam nito ay buntis siya at takot na takot. Kinupkop nina Kulas at Ising si Maria. Itinuring nilang sariling anak. Doon na nanganak si Maria sa barong-barong na iyon. Isang malusog na batang lalaki.

Ngunit dahil sa komplikasyon sa panganganak at kawalan ng pambayad sa ospital, nanghina si Maria. Bago siya pumanaw, ibinilin niya ang kanyang anak kina Kulas. “Kayo na po ang bahala sa kanya. Mahal na mahal ko siya,” ang huling sabi ni Maria.

“Patay na siya?” tanong ni Don Ricardo, tumutulo ang luha.

“Opo, Sir. Nilbing po namin siya sa sementeryo sa bayan. Simple lang po ang libing, ‘yun lang po ang kaya namin,” sagot ni Kulas.

“At ang bata? Nasaan ang bata?!”

Tumayo si Aling Ising at pumunta sa kabilang kwarto—isang maliit na silid na tinatakpan lang ng kurtina. Lumabas siya na may akay na isang batang lalaki, nasa pitong taong gulang. Ang bata ay payat, kayumanggi, at nakasuot ng lumang sando. Pero nang iangat ng bata ang kanyang mukha, parang sinaksak ang puso ni Don Ricardo.

Ang mga mata ng bata… ang hugis ng ilong… kamukhang-kamukha ni Don Ricardo noong bata pa siya. At ang ngiti nito ay ngiti ni Veronica.

“Ito po si Rico,” sabi ni Kulas. “Ipinangalan po namin sa inyo, Sir. Kasi nung nabubuhay pa si Maria, lagi niyang binabanggit ang pangalang ‘Ricardo’ sa panaginip niya. Akala namin asawa niya, ‘yun pala… ama niya.”

Lumapit ang bata kay Don Ricardo. “Kayo po ba ang Boss ni Tatay Kulas? Mano po.”

Bumigay si Don Ricardo. Ang bilyonaryong kinatatakutan ng lahat ay napaluhod sa maruming sahig ng barong-barong at niyakap ang bata nang mahigpit. Humagulgol siya. Ang apo niya. Ang dugo at laman niya. Ang nag-iisang alaala ng anak niyang si Veronica ay nasa harap niya, pinalaki ng driver na madalas niyang sigawan.

“Ako ang Lolo mo… Ako ang Lolo mo…” iyak ni Don Ricardo.

Tumingin si Don Ricardo kina Kulas at Ising. “Bakit? Bakit hindi niyo sinabi sa akin?”

“Sir, hindi po namin alam na anak niyo si Maria. Ang alam lang po namin, kamukha niyo ang bata. Natakot po kami. Baka isipin niyo na nagnanakaw kami o nag-iimbento ng kwento. Isa lang po akong driver. Sino ba naman ako para paniwalaan ng isang Don Ricardo? Inalagaan na lang po namin si Rico bilang tunay na anak. Mahal na mahal po namin siya.”

Sa gabing iyon, sa gitna ng bagyo, nawasak ang pader sa pagitan ng mayaman at mahirap. Narealize ni Don Ricardo na habang abala siya sa pagpapayaman, ang driver na nasa tabi niya araw-araw ay siya palang nag-aaruga sa kanyang apo. Ang mga taong minamaliit ng lipunan ay sila palang may pinakamalaking puso.

Kinabukasan, nang humupa ang baha, hindi na umalis si Rico (ang bata) sa tabi ng Lolo niya. Dinala ni Don Ricardo ang buong pamilya ni Kulas sa kanyang mansyon.

Pero hindi doon nagtatapos ang kwento.

Sa harap ng kanyang mga abogado, binago ni Don Ricardo ang kanyang testamento.

“Kulas,” sabi ng Don. “Sa loob ng pitong taon, ikaw ang naging ama ng apo ko noong wala ako. Ikaw ang nagpakain sa kanya noong nagugutom siya. Ikaw ang nagbihis sa kanya. Utang ko sa’yo ang buhay ng apo ko.”

Binigyan ni Don Ricardo sina Kulas at Ising ng isang malaking bahay at lupa, hindi bilang bayad, kundi bilang regalo. Binigyan sila ng puhunan para makapagsimula ng negosyo. At higit sa lahat, ginawa niyang “legal guardians” at parte ng pamilya sina Kulas. Hindi na sila driver at katulong. Sila ay pamilya na.

Si Rico (ang bata) ay lumaking kilala ang kanyang Lolo at ang kanyang “Tay Kulas” at “Nay Ising.” Hindi niya kinalimutan ang barong-barong kung saan siya lumaki. Nang siya ay maging binata at magmana ng kumpanya, ang una niyang proyekto ay magpatayo ng mga libreng pabahay para sa mga nasasalanta ng bagyo, bilang pag-alala sa gabing nagtagpo ang kanyang dalawang ama.

Napatunayan ni Don Ricardo na ang tunay na yaman ay hindi nakikita sa bangko. Ang tunay na yaman ay ang mga taong handang magmamahal at mag-aruga sa iyo at sa pamilya mo sa oras ng pangangailangan, kahit walang kapalit. Ang driver na inakala niyang taga-maneho lang, ay siya palang “driver” na naghatid sa kanyang apo pabalik sa kanya.

Mula noon, hindi na muling naging “Iron Man” si Don Ricardo. Naging isang mapagmahal na Lolo at kaibigan. At sa tuwing sasakay siya sa kotse at titingin sa rearview mirror, hindi na driver ang nakikita niya, kundi isang bayani.