Alas-kuwatro pa lang ng madaling araw, gising na si Mang Isko. Amoy kape at sinangag ang kanilang maliit na kubo sa baybayin ng Quezon. Masigla siya ngayong umaga. Ito ang araw na target niyang makahuli ng malaking Blue Marlin o Yellowfin Tuna. Malapit na kasi ang graduation ng panganay niyang anak sa high school. Nangako siyang ibibili niya ito ng bagong sapatos at maghahanda sila ng pansit para sa selebrasyon.

“Isko, parang makulimlim sa gawing kanluran,” nag-aalalang sabi ng asawa niyang si Aling Mercy habang inaabot ang baon niyang kanin at pritong isda na nakabalot sa dahon ng saging. “Huwag ka na kayang pumalaot nang malayo? Sabi sa radyo may low pressure area daw sa Visayas.”

Ngumiti lang si Isko at hinalikan sa noo ang asawa. Inayos niya ang kanyang lumang sumbrero.
“Huwag kang mag-alala, Mercy. Sanay na ako sa dagat. Uuwi ako bago magdilim na may dalang malaking isda. Para sa kinabukasan ng anak natin ’to.”

Bitbit ang kanyang fishing gear, lambat, at ang malaking ice box na puno ng yelo, sumakay siya sa kanyang bangkang M/B Pag-asa ng Buhay. Sinuri niya ang makina—maayos ang kondisyon.

Pururut… pururut… umalingawngaw ang tunog ng motor habang binabagtas niya ang kalmadong dagat palayo sa pampang. Kumaway siya kay Mercy na nakatayo sa buhanginan hanggang sa maging maliit na tuldok na lamang ito sa malayo.

Napakaganda ng simula ng araw. Bandang alas-onse ng umaga, marami na siyang nahuling Tambakol at Tanigue.
“Jackpot!” bulong ni Isko sa sarili habang inilalagay ang mga isda sa yelo.

Dahil sa ganda ng huli at sa pagnanais na mapuno ang ice box, hindi niya namalayan na napapalayo na siya nang husto sa pampang—lampas na sa kanyang karaniwang ruta. Masyado siyang naging kampante dahil payapa ang alon.

Bandang alas-tres ng hapon, biglang nagbago ang ihip ng hangin. Ang asul na langit ay naging kulay uling sa loob lamang ng ilang minuto. Ang dagat na kanina’y parang salamin ay biglang nagngangalit at bumubula.

Sinubukan niyang ipihit ang bangka pabalik. Binilisan niya ang takbo ng motor.
Pero huli na.

Isang Rogue Wave—isang dambuhalang pader ng tubig na kasing taas ng puno ng niyog—ang biglang sumulpot mula sa kawalan. Wala sa weather forecast. Walang babala. Basta na lang itong nabuo dahil sa banggaan ng hangin at alon.

“Diyos ko! Mercy!” sigaw ni Isko habang mahigpit na kumakapit sa katig ng bangka.

BLAG!

Sa isang iglap, binaligtad ng dagat ang M/B Pag-asa ng Buhay na parang laruan. Tumilapon ang mga huli niyang isda, ang kanyang kagamitan, ang radyo, at ang pangako niyang makauwi nang maaga. Ang tanging natira sa kanya ay ang takip ng ice box at ang kanyang buhay—na ngayon ay nasa bingit na ng kamatayan.

—

Ika-limang araw sa laot.

Wala nang boses si Mang Isko. Ang kanyang lalamunan ay parang papel de liha sa sobrang tuyot. Ang kanyang mga labi ay bitak-bitak at dumudugo. Ang balat niya’y sunog at nagbabalat dahil sa walang humpay na sikat ng araw.

Nakalutang siya sa isang piraso ng styrofoam na galing sa ice box—ang tanging natira matapos hampasin ng dambuhalang alon ang kanyang bangka limang gabi na ang nakalilipas.

Sa paligid niya, tahimik ang dagat. Pero sa ilalim, alam niyang may naghihintay. Kanina pa may umiikot na dalawang itim na palikpik sa kanya. Mga pating. Hinihintay lamang nilang mawalan siya ng lakas o tuluyang mahulog sa tubig.

“Patawad… Mercy… mga anak ko…” bulong niya sa hangin, kahit wala nang lumalabas na tunog. Nanlalabo na ang kanyang paningin. Hilo na siya sa gutom at uhaw. Ang huling patak ng tubig na nainom niya ay bago pa tumaob ang bangka.

Noong ikalawang araw, may nakita siyang barko sa malayo—isang malaking fishing vessel.

Kumaway siya nang kumaway. Ginamit niya ang kanyang orange na t-shirt bilang hudyat.
“TULONG! DITO! TULONG!” sigaw niya noon nang may lakas pa.

Ngunit nagpatuloy lamang ang barko. Masyado siyang maliit. Masyado siyang malayo. Parang tuldok lamang siya sa napakalawak na asul. Tumulo ang kanyang luha habang pinapanood ang paglayo ng pag-asa.

Ngayon, sa ikalimang araw, tinanggap na ni Isko ang kanyang kapalaran. Masyado nang mahapdi ang kanyang balat. Ang sikmura niya’y kumakalam, ngunit wala nang lakas ang katawan.

Ipinikit niya ang kanyang mga mata.
Hahayaan na lang niyang kunin siya ng dagat.

BWOOOOOOOOT!

Isang malakas at mababang tunog ang umalingawngaw sa kanyang dibdib.

Dumilat si Isko. Sa kabila ng nanlalabong paningin, may nakita siyang higanteng anino.

Isang dambuhalang cargo ship—kulay pula at itim, kasinlaki ng isang gusali.

Nasa direksyon ito papunta sa kanya, ngunit mabilis ang takbo.

Tinaas niya ang nanghihinang kamay.
“T-tulong…” bulong niya. Walang boses. Kumumpas siya—parang lantang dahon.

Dumaan ang barko sa kanyang tabi. Malapit… pero hindi huminto.

Nakita niya ang mga container van. Ang tulay ng kapitan.
At pagkatapos—nilampasan siya.

Ang alon na nilikha ng barko ay muntik pa siyang itumba.

“Hindi… nila… ako… nakita…” isip niya.

Bumagsak ang kanyang kamay sa tubig. Wala na. Ito na ang wakas.

Ngunit biglang nagbago ang tunog ng dagat.

Ang vibration ng makina… nag-iba.

Sa malayo, parang bumagal ang higanteng barko. Dahan-dahan itong lumiko.

Bumabalik ito.

Akala niya’y guni-guni lamang—isang hallucination ng taong mamamatay na sa uhaw. Ngunit palaki nang palaki ang barko. Papalapit.

May nakita siyang mga tao sa deck. May kumakaway. May tumuturo.

Nakita siya.

Ibinaba ang lifeboat.

Nang hawakan siya ng mga crew, wala na siyang lakas para umakyat. Binuhat siya na parang bata.

“Tubig… tubig…” ang tanging nasabi niya.

Pag-akyat sa deck, sinalubong siya ng mga Pilipinong seaman. Agad siyang binigyan ng first aid at dahan-dahang pinainom ng tubig.

Ang lamig nito sa kanyang lalamunan ay parang himala.

Lumapit ang kapitan ng barko—si Captain Ramirez.

“Akala namin debris ka lang,” sabi nito habang hinahawakan ang balikat ni Isko. “Pero napansin ng officer namin na may gumalaw na kamay. Sabi ko, ‘Ikutin natin ang barko. Kahit ma-delay tayo, buhay ’yan.’”

Napahagulgol si Isko. Pilit siyang lumuhod.

“Salamat, Kapitan… salamat po…” iyak niya. “Akala ko katapusan ko na…”

“Tayo-tayo lang ang magtutulungan sa dagat, Kabayan,” sagot ng Kapitan habang inaangat siya. “Ligtas ka na. Makakauwi ka na.”

At sa araw na iyon, napatunayan ni Mang Isko na ang tunay na himala ay hindi ang hindi paglubog ng bangka—
kundi ang puso ng mga taong handang lumiko at bumalik, para iligtas ang isang estranghero,
dahil ang bawat buhay ay mahalaga.