UMUWI NANG MAAGA ANG BILYONARYO AT HALOS HIMATAYIN NANG MAKITA ANG KANYANG “PARALISADONG” INA NA NAKATAYO AT GINAGAWA ANG KASUKLAM-SUKLAM NA BAGAY SA KANYANG ASAWA
ANG HINALA

Si Don Albert ay isang bilyonaryong negosyante na mahal na mahal ang kanyang ina, si Donya Trining. Limang taon na ang nakakaraan, na-stroke si Donya Trining at naging “bedridden” at pipi. Hindi na ito makalakad at hindi na makapagsalita maliban sa pag-ungol.

Nag-asawa si Albert ng isang simpleng guro na si Anna. Mabait si Anna, pero simula nang dumating siya sa mansyon, laging “umiiyak” at nagwawala si Donya Trining kapag lumalapit ito.

Madalas umuwi si Albert na may pasa ang kanyang ina.

“Albert…” iyak ng Private Nurse na si Betty (na matagal nang naninilbihan sa kanila). “Sinaksaktan na naman ni Ma’am Anna ang Mama mo. Nakita ko pong kinurot niya si Donya kanina.”

Galit na galit si Albert. “Anna! Bakit mo sinasaktan ang Mama?! Paralisado na nga ‘yung tao!”

“Hindi totoo ‘yan, Albert!” iyak ni Anna. “Wala akong ginagawa! Si Nurse Betty ang nagsisinungaling!”

Pero mas naniwala si Albert sa Nurse at sa kanyang ina na laging lumuluha at tila takot na takot kay Anna. Nagpasya si Albert: Hihiwalayan na niya si Anna at palalayasin sa mansyon sa lalong madaling panahon.

ANG PAGBABALIK

Isang araw, papunta na sana si Albert sa airport para sa isang business trip sa Japan. Nasa EDSA na siya nang ma-realize niyang naiwan niya ang Blue Folder na naglalaman ng mga kontrata.

“Bumalik tayo sa mansyon,” utos niya sa driver. “At huwag ka nang bumusina. Mabilis lang ako.”

Tanghali tapat nang dumating si Albert. Tahimik ang mansyon. Naka-break ang mga katulong sa likod-bahay.

Umakyat si Albert sa hagdan. Papunta siya sa kwarto niya para kunin ang folder, pero narinig niya ang isang malakas na boses mula sa kwarto ng kanyang ina.

Hindi ito ungol.

Hindi ito iyak.

Ito ay boses ng isang babaeng galit na galit at tuwid magsalita.

“Akala mo ba mananalo ka sa akin? Bobo ka!”

Kinabahan si Albert. Sino ‘yun? Ang alam niya, si Anna at ang kanyang “piping” ina lang ang nasa kwarto.

Dahan-dahan siyang lumapit sa pinto. Bahagya itong naka-awang.

Sumilip si Albert.

At sa sandaling iyon… huminto ang ikot ng mundo niya. Nanlamig ang kanyang buong katawan at halos matumba siya sa kanyang nakita.

ANG HALIMAW SA MANSYON

Sa loob ng kwarto, nakita niya si Anna. Nakaluhod ito sa sahig, umiiyak, duguan ang labi, at punit ang damit.

At sa harap ni Anna… nakatayo si Donya Trining.

NAKATAYO.

Ang inang limang taon niyang binuhat, pinaliguan, at inakala niyang paralisado… ay nakatayo nang tuwid, walang hawak na tungkod, at malakas na sinisipa si Anna.

“Huwag po, Mama… tama na po…” pagmamakaawa ni Anna.

“Huwag mo akong tawaging Mama!” sigaw ni Donya Trining—malinaw ang boses, walang bakas ng stroke.

PAK!

Sinampal ni Trining si Anna nang napakalakas.

“Masyado nang nagtitiwala sa’yo ang anak ko!” sigaw ni Trining. “Kailangan ka nang mawala! Kapag umuwi si Albert, maglalagay ako ng paso ng sigarilyo sa braso ko. Sasabihin ni Nurse Betty na ikaw ang nagpaso sa akin! Siguradong palalayasin ka na niya!”

Nanlaki ang mata ni Albert.

Nakita niya si Nurse Betty sa gilid, nakaupo at kumakain ng mansanas, tumatawa habang pinapanood ang pang-aapi.

“Galingan niyo umarte mamaya, Donya,” tawa ni Betty. “Dagdagan natin ng pasa sa mukha niyo para mas kapani-paniwala.”

“Oo,” sagot ni Trining. “Ayoko sa babaeng ‘yan. Mahirap lang siya. Gusto ko, mamatay siyang walang-wala. Gusto ko, sa akin lang ang atensyon at pera ni Albert.”

Hinawakan ni Trining ang buhok ni Anna at kinaladkad ito.

“Tandaan mo ‘to, Anna. Sa bahay na ito, ako ang batas. Kahit anong sabihin mo, hindi maniniwala sa’yo si Albert dahil lumpo ang tingin niya sa akin. Isa akong kaawa-awang ina sa paningin niya, at ikaw ay isang demonyo.”

Akmang papaluin ni Trining si Anna gamit ang isang bakal na vase.

ANG PAGGUHO NG KASINUNGALINGAN

Hindi na nakapagpigil si Albert.

BLAG!

Sinipa ni Albert ang pinto nang pagkalakas-lakas.

Tumalsik ang pinto sa pader.

Natigilan si Donya Trining. Nakataas pa ang kamay niya hawak ang vase. Nakatayo siya sa gitna ng kwarto.

Dahan-dahan siyang lumingon.

Nagtagpo ang mata ng mag-ina.

“A-Albert…” nauutal na sabi ni Trining.

Mabilis pa sa kidlat, biglang bumagsak si Trining sa sahig at nagkunwaring nangingisay. “Uhhh… ahhh…” ungol niya, bumalik sa pag-arte na paralisado at pipi.

Si Nurse Betty naman ay nabilaukan sa mansanas at namutla.

Nilapitan ni Albert ang kanyang ina.

“Tumayo ka dyan,” malamig at nakakatakot na utos ni Albert.

“Uhhh… ahhh…” patuloy na pag-arte ni Trining, turo-turo si Anna na parang nagsusumbong.

“SABI KO TUMAYO KA!” sigaw ni Albert na yumanig sa buong mansyon.

“Nakita ko ang lahat, Mama! Nakita kitang nakatayo! Narinig kitang nagsalita! Limang taon… Limang taon mo akong niloko?!”

Dahil alam niyang buking na siya, tumigil sa pag-arte si Donya Trining. Dahan-dahan siyang tumayo, pinagpag ang damit niya. Nawala ang awa sa mukha niya at napalitan ng tigas.

“Ginawa ko ‘yun para sa’yo, Albert,” katwiran ni Trining. “Ang babaeng ‘yan… hindi siya nababagay sa’yo. Gusto ko lang siyang umalis!”

“Kaya nagpanggap kang lumpo? Kaya sinaktan mo ang asawa ko at pinalabas mong siya ang may gawa?!”

Lumapit si Albert kay Anna. Binuhat niya ang asawa niyang duguan at nanginginig.

“Patawarin mo ako, Anna… Patawarin mo ako…” iyak ni Albert habang yakap ang asawa. “Naniwala ako sa kanila… hinayaan kitang masaktan.”

Join the Meme Revolution

Humarap si Albert kay Nurse Betty.

“Tumawag ka ng Pulis,” utos ni Albert sa driver na kakarating lang. “Ipakulong ang nurse na ‘yan for complicity and abuse.”

“Sir! Huwag po! Napag-utusan lang ako!” iyak ni Betty habang hinihila ng mga guard.

At huli, kay Donya Trining.

“Mama,” sabi ni Albert, na puno ng sakit ang boses. “Binigay ko sa’yo ang lahat. Ang atensyon ko, ang pera ko, ang buhay ko. Pero nilason mo ang isip ko.”

“Anak, nanay mo ako!”

“Dahil nanay kita, hindi kita ipapakulong,” sabi ni Albert. “Pero simula ngayon… patay na ang nanay ko.“

“A-Anong ibig mong sabihin?”

“Aalis kami ni Anna. Ibe-benta ko ang mansyon na ito. Dadalhin kita sa isang Home for the Aged. Doon ka titira. Wala kang makukuhang pera. Wala kang bisita. At dahil magaling kang magpanggap na paralisado… doon ka mag-isa, hanggang sa totoo ka nang hindi makalakad sa kalungkutan.”

“Albert! Huwag! Huwag mo akong iwan!” sigaw ni Trining habang tumatakbo (hindi na gumagapang) para habulin ang anak.

Pero tinalikuran siya ni Albert.

Umalis si Albert at Anna, iniwan ang mansyon na puno ng yaman pero pugad ng kasinungalingan. Sa huli, nalaman ni Albert na ang tunay na kapansanan ay wala sa katawan, kundi nasa itim ng budhi ng isang tao.