WALANG TIGIL SA PAGTAHOL ANG ASO SA KABAONG NG AMO NIYA — NANG BUKSAN ITO NG ANAK, NAGULANTANG SILA DAHIL WALANG LAMAN ITO! AT ANG SUMUNOD NA NANGYARI AY YUMANIG SA BUONG ANGKAN

Si Don Gustavo ay isang mabait at mayamang haciendero. Sa kanyang pagtanda, ang tanging kasama niya sa malaking mansyon ay ang kanyang pangalawang asawa na si Agnes at ang kanyang tapat na aso na si Bruno, isang German Shepherd.

Ang tunay na anak ni Gustavo na si Rafael ay nasa abroad, nagtatrabaho bilang engineer. Minsan lang ito tumawag dahil masama ang loob nito sa ama simula nang mag-asawa ito ulit. Ayaw na ayaw ni Rafael kay Agnes dahil pakiramdam niya ay pera lang ang habol nito.

Isang araw, nakatanggap si Rafael ng tawag mula kay Agnes. Umiiyak ito.

“Rafael… ang Papa mo… wala na siya. Inatake siya sa puso kagabi. Patay na siya.”

Gumuho ang mundo ni Rafael. Sa kabila ng tampo, mahal niya ang ama. Agad siyang umuwi ng Pilipinas para sa libing.

Pagdating niya sa burol, nakita niya si Agnes na naka-itim, humahagulgol sa harap ng kabaong. Ang kabaong ay sealed o sarado.

“Bakit sarado?” tanong ni Rafael.

“Sabi ng embalsamador, hindi na maganda ang itsura ng Papa mo,” paliwanag ni Agnes habang nagpupunas ng luha. “Masakit man, pero mas mabuting alalahanin natin siya noong buhay pa siya. Huwag na nating buksan.”

Pumayag si Rafael, bagamat mabigat sa loob niya na hindi masilayan ang ama sa huling pagkakataon.

Habang nagmimisa, napansin ni Rafael si Bruno. Ang aso ay nakatali sa puno sa labas ng hardin, malayo sa burol. Tahol ito nang tahol.

“Arf! Arf! Arf!”

Ang tahol ni Bruno ay hindi galit. Ito ay tahol ng pag-iyak. Tahol ng paghingi ng tulong.

“Patahimikin niyo ‘yang asong ‘yan!” sigaw ni Agnes sa mga guard. “Nakakaistorbo sa misa!”

Araw ng libing.

Dadalhin na ang kabaong sa sementeryo. Habang binubuhat ito ng mga sepulturero palabas ng mansyon, nakawala si Bruno sa tali.

Mabilis na tumakbo ang aso. Sinugod nito ang kabaong.

“Bruno! No!” sigaw ni Rafael.

Pero hindi nakinig si Bruno. Tinalunan nito ang kabaong at kinahulan nang malakas. Kinalmot niya ang takip nito. Scratch! Scratch!

Pilit hinihila ng mga guard si Bruno pero nanlaban ang aso. Kinagat niya ang pantalon ng guard at bumalik sa kabaong. Umungol ito habang nakatingin kay Rafael.

Wooooo…. Wooooo…

Tinitigan ni Rafael ang mata ng aso. Kilala niya si Bruno. Matalinong aso ito. Hindi ito magwawala nang walang dahilan. Parang sinasabi nito: “May mali! May mali dito!”

Lumapit si Rafael sa kabaong.

“Rafael, anong ginagawa mo?” panic na tanong ni Agnes. “Hayaan mo na ang aso! Ilabas niyo na ‘yan!”

“Sandali,” sabi ni Rafael. Itinaas niya ang kamay para patigilin ang mga nagbubuhat. “May gustong sabihin si Bruno.”

“Nababaliw ka na ba?! Aso lang ‘yan!” sigaw ni Agnes, namumutla na. “Huwag mong bastusin ang bangkay ng ama mo!”

“Kung talagang nandoon si Papa, bakit ayaw umalis ni Bruno?” sagot ni Rafael.

Hinawakan ni Rafael ang lock ng kabaong.

“Huwag! Bawal buksan! Sabi ng pari bawal!” sigaw ni Agnes, akmang pipigilan si Rafael.

Pero huli na.

Binuksan ni Rafael ang takip.

Napasinghap ang lahat ng tao. Ang pari ay napa-sign of the cross. Ang mga bisita ay sumigaw sa gulat.

Walang bangkay.

Walang Don Gustavo sa loob.

Ang laman ng kabaong ay mga bigat na sako ng buhangin at mga blokeng kahoy na binalot sa kumot para magmukhang tao.

“Nasaan ang Papa ko?!” sigaw ni Rafael, galit na galit na humarap kay Agnes.

Si Agnes ay nanginginig. “H-hindi ko alam! Baka ninakaw ng punerarya! Baka—”

Pero biglang tumakbo si Bruno. Hindi papunta sa gate, kundi papunta sa loob ng mansyon.

“Sundan niyo si Bruno!” utos ni Rafael.

Tumakbo si Rafael kasama ang mga pulis (na nagkataong bisita sa libing) at sinundan ang aso.

Pumasok si Bruno sa kusina. Tumahol ito sa harap ng isang malaking refrigerator na luma na at hindi na ginagamit. Pero napansin ni Rafael na nakaharang ito sa isang pinto—ang pinto papunta sa lumang wine cellar sa ilalim ng lupa.

“Tulungan niyo ako!” sigaw ni Rafael.

Tinulak nila ang ref. Binuksan nila ang pinto ng basement.

Bumaba si Bruno, mabilis.

Pagbaba ni Rafael, naamoy niya ang gamot at amoy ng dumi. Madilim.

Binuksan niya ang flashlight ng cellphone niya.

Sa sulok ng madilim na kwarto, may nakita silang isang matandang lalaki na nakatali sa kama, payat na payat, at halos wala nang malay dahil sa sedatives (pampatulog). May nakakabit na swero sa braso nito.

“Papa!” sigaw ni Rafael.

Si Don Gustavo ay buhay!

Agad nilang dinala si Gustavo palabas at isinugod sa ospital.

Samantala, sa labas ng mansyon, tinatangkang tumakas ni Agnes sakay ng kanyang kotse. Pero hinarang siya ng mga pulis at ng galit na galit na taong-bayan.

Sa presinto, umamin ang kasabwat ni Agnes na siyang private nurse ni Gustavo.

Ang plano: Palalabasin nilang patay na si Gustavo para makuha agad ni Agnes ang Life Insurance na nagkakahalaga ng 50 Million Pesos at ang mana.

Pero hindi nila pwedeng patayin agad si Gustavo dahil kailangan pa nilang papirmahan ang ilang dokumento para mailipat ang mga lupa sa pangalan ni Agnes. Kaya itinago nila ito sa basement, tinurukan ng pampatulog para magmukhang comatose, at naglagay ng “fake body” sa kabaong para ilibing.

Akala nila, walang makakaalam dahil sarado ang kabaong.

Hindi nila isinama sa plano ang katapatan ng isang aso.

Naamoy ni Bruno na ang “bangkay” sa kabaong ay hindi amoy ng amo niya. At naaamoy niya na ang amo niya ay nasa ilalim ng lupa, buhay pa.

Makalipas ang ilang buwan, gumaling si Don Gustavo.

Nasa garden siya, nakaupo sa wheelchair, habang hinihimas si Bruno. Si Rafael ay nasa tabi niya, nagbabasa ng dyaryo.

“Salamat, anak,” sabi ni Gustavo.

“Wag kang magpasalamat sa akin, Pa,” ngiti ni Rafael. “Magpasalamat ka kay Bruno. Kung hindi dahil sa kanya, na-cremate na sana yung sako ng buhangin.”

Tumahol si Bruno at dinilaan ang mukha ni Gustavo.

Si Agnes ay nakakulong na ngayon habambuhay. At si Bruno? Siya na ang pinaka-spoiled na aso sa buong hacienda, kumakain ng steak araw-araw, bilang bayani na nagligtas sa kanyang amo mula sa sarili nitong libingan.