PINAGSUOT AKO NG ASAWA KO NG UNIPORME NG KATULONG SA KANYANG PROMOTION PARTY AT IPINAGMALAKI ANG KABIT NIYA—PERO NATIGILAN ANG LAHAT NANG YUMUKO ANG BIG BOSS AT TINAWAG AKONG “MADAM CHAIRWOMAN.”

Ako si Isabella. Sa paningin ng asawa kong si Gary, isa lamang akong “simpleng maybahay.” Walang trabaho, walang ambisyon, at ayon sa kanya—walang silbi.

Ang hindi alam ni Gary, ako ang lihim na may-ari ng Vanguard Global Holdings, isang imperyo na nagkakahalaga ng $5 Billion Dollars. Ako ang nagmamay-ari ng mga shipping lines, hotels, at technology firms sa buong Asya.

Bakit ko tinago? Dahil gusto kong mahalin ako ni Gary para sa kung sino ako, hindi dahil sa pera ko. Noong una kaming nagkakilala, mabait siya. Pero nang umakyat siya sa posisyon sa kumpanya (na subsidiary ko rin pala, bagay na hindi niya alam), lumaki ang ulo niya. Naging mapang-mata siya, mainitin ang ulo, at nananakit sa salita.

Dumating ang gabi ng kanyang Promotion Party. Siya na ang bagong Vice President ng Sales.

Naghahanda na ako ng isusuot kong gown nang pumasok si Gary sa kwarto. May dala siyang isang hanger.

“Anong ginagawa mo, Isabella?” tanong niya nang masungit. “Bakit hawak mo ‘yang gown?”

“Magbibihis na ako para sa party mo, Hon,” nakangiti kong sagot.

Tumawa siya nang nakaka-insulto. Hinablot niya ang gown at tinapon sa sahig.

“Hindi ka bisita,” mariing sabi ni Gary. “Huwag kang umastang First Lady. Sa party na ito, kailangan ko ng magsisilbi. kulang kami sa waiters.”

Ibinato niya sa mukha ko ang hanger na may nakasabit na itim na uniporme ng katulong—may puting apron at headband.

“Isuot mo ‘yan,” utos niya. “Magsisilbi ka ng drinks. ‘Yan lang naman ang alam mong gawin di ba? Ang maging alila? At isa pa… huwag na huwag mong sasabihin sa mga bisita na asawa kita. Nakakahiya ka. Sabihin mo, part-time maid ka lang.”

Nadurog ang puso ko. Gusto kong sumigaw. Gusto kong sabihin sa kanya na kaya kong bilhin ang buong pagkatao niya. Pero pinili kong manahimik. Ito na ang huling pagsubok. Gusto kong makita kung gaano kalalim ang kasamaan ng budhi niya.

“Masusunod, Gary,” mahina kong sagot.

Pagbaba ko sa sala, nakita ko ang isang babaeng nakaupo sa sofa. Si Tiffany. Ang sekretarya niya. Bata, maganda, at puno ng kolorete sa mukha.

Pero ang nagpabigat ng dibdib ko ay ang nakasuot sa leeg ni Tiffany.

Ang Emerald Necklace ng Lola ko. Ang kwintas na nawawala sa kaha ko kaninang umaga.

“Babe, bagay ba?” tanong ni Tiffany kay Gary habang hinihimas ang kwintas ko.

“Bagay na bagay,” sagot ni Gary sabay halik sa kanya. “Mas bagay sa’yo kaysa sa losyang na may-ari niyan. Ikaw ang uupo sa tabi ko mamaya sa Presidential Table. Ikaw ang ipapakilala kong partner ko.”

Tumulo ang luha ko habang inaayos ang apron ko sa kusina. Kinuha niya ang dignidad ko, at ngayon, pati ang pamana ng pamilya ko, ibinigay niya sa kabit niya.

---

SA PARTY…

Nagniningning ang ballroom ng hotel. Puno ng mga executives, investors, at VIPs.

Si Gary ang bida. Nakasuot siya ng tuxedo, hawak ang kamay ni Tiffany na kumikinang sa suot na nakaw na alahas. Nakaupo sila sa Center Table, tumatawa at umiinom ng mamahaling alak.

Ako? Nasa gilid ako. Nakayuko. May bitbit na mabigat na tray ng champagne.

“Waiter! More wine here!” sigaw ni Gary.

Lumapit ako. “Yes, Sir.”

Sinadya ni Gary na ipahiya ako. Habang nagsasalin ako ng alak, sinagi niya ang siko ko. Tumapon ang konting alak sa mesa.

“TANGA!” sigaw ni Gary sa harap ng mga bisita. “Ang simple-simple na nga lang ng trabaho mo, hindi mo pa magawa?! Punasan mo ‘yan!”

Nagtawanan si Tiffany at ang mga kaibigan nila. “Grabe naman ‘yang katulong niyo, Gary. Saan mo napulot ‘yan?”

“Sa kalsada lang,” sagot ni Gary habang nakatingin sa akin nang may pandidiri. “Pinulot ko lang dahil naawa ako.”

Lumuhod ako para punasan ang mesa. Ramdam ko ang init ng mga mata ng mga tao. Ang sakit. Ang hapdi ng pagtrato niya sa akin ay parang kutsilyong tumatarak sa dibdib ko.

Biglang tumahimik ang musika. Bumukas ang malaking pinto.

Dumating ang CEO ng Asia-Pacific Region, ang boss ng boss ni Gary. Si Mr. Arthur Sterling. Siya ang pinaka-iginagalang na tao sa kumpanya. Kinatatakutan siya ng lahat.

Agad na tumayo si Gary. Inayos niya ang kanyang coat. Hinila niya si Tiffany.

“Mr. Sterling!” bati ni Gary, abot-tenga ang ngiti. “Welcome po! Thank you for coming to my celebration! This is Tiffany, my… fiancée.”

Tinitigan lang ni Mr. Sterling si Gary nang blangko. Hindi niya tinanggap ang kamay ni Gary.

Hinanap ng mata ni Mr. Sterling ang paligid. Parang may hinahanap siya.

“Nasaan ang Board of Directors?” tanong ni Mr. Sterling.

“Ah, sir, wala po sila dito. Tayo-tayo lang po ang executives,” sagot ni Gary.

Nagpatuloy sa paglalakad si Mr. Sterling. Nadaanan niya ang table ni Gary.

At doon… nakita niya ako.

Nakatayo ako sa gilid, hawak ang basahan at tray, nakasuot ng uniporme ng katulong.

Nanlaki ang mata ni Mr. Sterling. Namutla siya. Agad siyang huminto.

Akala ni Gary, ginalit ako ni Mr. Sterling.

“Sir! Pasensya na po sa katulong na ‘yan!” sigaw ni Gary. “Napaka-tatanga-tanga kasi! Paalisin ko na po ba? Hoi! Alis diyan! Nakaharang ka kay Sir Arthur!”

Akmang itutulak ako ni Gary.

“HUWAG MONG HAWAKAN ANG BABAENG ‘YAN!” dumagundong ang boses ni Mr. Sterling.

Natigilan ang buong ballroom.

Dahan-dahang lumapit si Mr. Sterling sa akin. Ang makapangyarihang CEO na kinatatakutan ni Gary, ay yumuko nang malalim sa harap ko—isang 90-degree bow ng paggalang.

Nanatili siyang nakayuko nang ilang segundo bago tumunghay.

“Good evening…” nanginginig na bati ni Mr. Sterling. “…Madam Chairwoman.”

Nalaglag ang panga ni Gary. “M-Madam… Chairwoman?”

Binitawan ni Tiffany ang baso niya. Nabasag ito sa sahig.

Dahan-dahan kong tinanggal ang apron na suot ko. Tinanggal ko ang headband. Inayos ko ang buhok ko at tumayo nang tuwid. Ang postura ko ay hindi na postura ng isang alila, kundi postura ng isang Reyna na nagmamay-ari ng lahat ng nakikita nila.

“Good evening, Arthur,” kalmado kong sagot. “Mukhang masaya ang party ng empleyado natin ah.”

“E-Empleyado…?” bulong ni Gary. “Isabella… anong nangyayari?”

Humarap ako kay Gary. Ang mukha niya ay putlang-putla, parang inalisan ng dugo.

“Gary,” sabi ko. “Ang kumpanyang pinagtatrabahuhan mo… ang Vanguard Holdings… ay pag-aari ko. Ako ang pumirma ng promotion papers mo. At ako rin ang pipirma ng termination mo.”

“H-Hindi totoo ‘yan! Housewife ka lang! Palamunin ka lang!” sigaw ni Gary, pero halata sa boses niya ang takot.

“Mr. Sterling,” utos ko nang hindi tumitingin kay Gary. “Pakipaliwanag sa kanya.”

“Mr. Gary,” sabi ni Sterling. “Si Ma’am Isabella Valderama ang may-ari ng buong conglomerate. Ang net worth niya ay $5 Billion Dollars. Siya ang nagbabayad ng sweldo mo. Siya ang nagbigay ng posisyon mo dahil sa request niya noong nakaraang buwan, kahit hindi ka naman qualified.”

Napaluhod si Gary. “Isabella… Hon… Babe… H-Hindi ko alam… Surprise ba ‘to?”

Hindi ko siya pinansin. Lumapit ako kay Tiffany.

Nanginginig si Tiffany. Tinakpan niya ang leeg niya.

“Ang kwintas,” malamig kong sabi.

“P-Po?”

“Suot mo ang kwintas ng Lola ko. Ninakaw ‘yan ng asawa ko mula sa kaha ko. Ibalik mo ‘yan, o ipapakulong kita ngayon din dahil sa Theft.”

Mabilis pa sa alas-kwatro na tinanggal ni Tiffany ang kwintas at inabot sa akin.

“Gary, binigay mo lang sa akin ‘to! Sabi mo sa’yo ‘to!” iyak ni Tiffany habang tumatakbo paalis sa hiya.

Humarap ako muli kay Gary na ngayon ay nakaluhod at umiiyak sa paanan ko, pilit na humahawak sa laylayan ng uniporme ng katulong na suot ko pa rin.

“Isabella! Patawarin mo ako! Mahal kita! Nagkamali lang ako! Stress lang ako!”

Tinabig ko ang kamay niya.

“Noong pinagsuot mo ako ng damit na ito, Gary, tinanggalan mo ako ng karapatan bilang asawa mo. Tinuring mo akong basura. Ngayon, ibinabalik ko sa’yo ang pabor.”

“Mr. Sterling,” tawag ko.

“Yes, Madam Chairwoman?”

“You’re fired, Gary,” sabi ko nang malakas. “At sisiguraduhin kong walang kumpanya sa industriyang ito ang tatanggap sa’yo. Blacklisted ka sa buong Asya. At bukas, darating ang mga abogado ko para kunin ang bahay, ang kotse, at lahat ng bagay na binili gamit ang pera ko. Dahil sa papel, prenuptial agreement natin, wala kang makukuha kahit singko kapag nagloko ka.”

“Guards,” utos ko. “Ilabas ang basurang ito.”

Kinaladkad ng mga security si Gary habang nagsisisigaw at nagmamakaawa. Ang mga bisita na kanina ay tumatawa sa akin, ngayon ay nakayuko, takot na baka sila naman ang balikan ko.

Naglakad ako palabas ng ballroom kasama si Mr. Sterling.

“Madam,” tanong ni Mr. Sterling. “Gusto niyo po bang magpalit ng damit? May extra gown po sa suite.”

Tumingin ako sa suot kong uniporme ng katulong.

“Huwag na, Arthur,” ngiti ko. “Gusto kong isuot ito pauwi. Para maalala ko na kahit anong suot ko—uniporme man o gown—ang halaga ko ay hindi nasusukat sa tela, kundi sa kung sino ako.”

Sa gabing iyon, nawalan ako ng asawa, pero nabawi ko ang aking sarili. At ang buong mundo ay yumuko sa “katulong” na may hawak ng korona.