Natukso sa Tatlong Pamangkin part1

Thanks tito joey salamat po pala dito sa bagong i phone

Loveyou po tito joeyNag iipon na nga po
ako pambli mula sa allowance ko eh..
Tpos heto binilhan nyoNa ako ka agad
Basta ikaw lily malakas ka sa akin eh..
si lily ang bunsong anak ng ate ko tuwang tuwa itohabang panay pa ang
halik at yakap sa akin

Ako si joey hindi tunay napangalan pero yan ang tawag ng mga taong malalapit sa akin
Nais ko lang e share ang aking kwentong
pag ibig at karanasan sa tatlong dalaga
kong pamangkin
Mga anak sila ng panganaykong ate
na isang biyuda

Sa iisang compound lng kami nakatira at ang ate annie ko ay sobrang busy sa negosyo niyang 24 hours na paresan.
Ako sa edad na fortyay nanatili pa din na binata
ako din ang pinakabunso sa aming magkakapatidkaya ako ang naktira sa aming malaking bahay kasama ng aking ina…

Bata palang mga anak na babae ng ate ko ay sa akinna sila pinakamalapit .Madlas na nasa bahay sila o kaya naman ay ako ang
lumilipat sa bahay nila.

Madlas ko silang sinasamahan sa bahay nila
kapag nasatindhan niya ang ate ko ,Kya naman mga spoiled sila sa akin

Habang nagdadalaga ang mga pamangkin ko ay hindi maitatanggi na lumalaki silang mga
magagandang bata.Kaya siguro hindi na ako
nakaisip na mag asawa pa dahil andyan naman ang mga pamangkin ko na lagi kong mga ksama

hindi ko din naman inakal na magkakaroon ng ibang kahulugan ang pagigingnmalapit
ko sa kanila .,thirty years old na ako non at
twenty one naman si ailyn ang panganay na anak ni ate annie ng di ko din inakala
na magkakaron kami nglihim na relasyon ng akingpanganay na pamangkin.

Naging malapit kasi ito sa akin at ako ang sumbungan tuwing nag aaway sila ng
nobyo niya noon, na palagi siyang niloloko
Hanggang sa tuluyan na silang nag break at ako naman ang palagi na dumadamay sa
kanya tuwing nabibigo…

Hindi ko na din napigilan na mahulog sa kanya ng isang gabing habang dinadamayan ko siya sa kalungkutan ay sa isang malamig na silid kamihumantong ni ailyn.

Parehas kaming lango saalak at mainit ang katawanng mga oras na yon.Nawala na din sa isip kona pamangkin ko siya noon
Lalaki ako at napakaganda at batang bata ang pamangkin ko ,hindi ko na din kayang pigilan ang tawagng kamunduhan..
At nang gabing iyon ay tulayan na naming pinalaya ang init ng aming mg katawan

Hindi na birhen si ailyn pero tunay na napakasikip pa din nito.Naging napakasarap at
napakasaya ng aming pagsasanib
ng aking pamangkin

Iyon din ang simula ng aming lihim na
relasyong magtiyuhin..Halos araw araw
na naglulunoy kami sa kaligayahan.,Ngunit
ng makatapos sa kolihiyo si ailyn ay bigla naman itong sumamang magtanan.

Nasa Cebu na ito ng tumawag sa akin at humingi ng tawad na hindi na daw niya kaya
at natatakot na baka may maka alam ng relasyon namin kaya para makaiwas ay sumama nalng siyasa ibang lalaki

Sobrang dinamdam ko yon galit na galit ako
kayailyn sobrang mahal na mahal ko kasi ito
Halos lunurin ko n sarli kosa araw araw na
inom dahilsa nangyari sa amin.

Buti nalang at nasa tabi ko lagi si rose at si lily ang mga kapatid ni ailym.
Unti unti ay natatanggap kona din ang panloloko at pag iwan nito sa akin
Makalipas isang taon ay bumalik si ailyn sa manila kasama ang mag ama niya.

Nag usap kami ng ayos at tinanggap ko
ng may pamilya na siya two months plang
baby niya kaya alm kong hindi ko yon anak dhil higit oneyear din siyang di umuwi.

Ako pa naghatid sa kanya sa altar ng
ikasal sila ni kevin.

Makalipas ang ilang taon mula nang ikasal si Ailyn, unti-unti na ring bumalik sa dati ang tahimik kong buhay. Ngunit hindi ko maikakaila — may mga gabi pa ring bumabalik sa isip ko ang lahat ng nangyari. Hindi na dahil sa pagnanasa, kundi dahil sa bigat ng konsensiya na hanggang ngayon ay pasan ko pa rin.

Ang ate Annie ko, gaya ng dati, abala pa rin sa negosyo. Si Ailyn, masaya na sa pamilya niya sa Cebu, habang si Rose at Lily ay nasa kolehiyo na — parehong maganda, matalino, at mas mahinahon kaysa dati. Sa tuwing umuuwi sila tuwing weekend, nagdadala sila ng tawanan sa bahay, at doon ko naramdaman na baka… baka may pag-asa pa akong maitama ang mga mali ko noon.

Isang gabi, nagkasabay kami ni Rose sa labas ng bahay. Tahimik siyang nagtanong,

“Tito Joey, totoo po ba yung mga sinabi ni Mama noon… na sobrang nagdalamhati kayo nung umalis si Ate?”

Hindi ko alam kung anong isasagot ko.
Ngumiti lang ako ng pilit.

“Oo, Rose. Pero ngayon masaya na ako. Ang mahalaga, masaya rin si Ailyn.”

Tumango siya, pero ramdam kong may gusto pa siyang itanong.

“Tito… minsan kasi, parang malungkot pa rin kayo. Para bang may tinatago.”

Napayuko ako. Hindi ko alam kung dapat ko bang sabihin ang totoo — o itago na lang magpakailanman. Ngunit alam kong hindi ko na kayang magsinungaling sa mga batang itinuring kong parang anak.

“May mga pagkakamali akong ginawa, Rose. At ‘yon ang dahilan kung bakit ayokong maulit sa inyo. Minsan kasi, kahit mabuti ang hangarin natin, kapag hindi natin alam ang hangganan, nagkakaroon ng sugat na hindi na madaling maghilom.”

Tahimik lang siya, pero nakita ko ang pag-unawa sa mga mata niya.

“Tito, kahit ano po ‘yung nakaraan… alam namin ni Lily na mabuting tao kayo. Hindi namin ‘yon malilimutan.”

Doon ako tuluyang napaiyak. Marahil, iyon ang unang gabing nakaramdam ako ng kapatawaran — hindi mula sa iba, kundi mula sa sarili ko.

Pagkaraan ng ilang buwan, bumalik si Ailyn mula Cebu kasama ang kanyang asawa at anak. Lumapit siya sa akin, may ngiti sa labi, ngunit may bakas ng lungkot sa mga mata.

“Tito… matagal ko nang gustong humingi ng tawad. Hindi lang dahil sa nangyari noon, kundi dahil sa pag-iwas ko. Alam kong nasaktan din kayo.”

Hindi ko na siya pinagsalitaan ng kung ano pa. Niyakap ko na lang siya nang mahigpit.

“Tapos na ‘yon, Ailyn. Ang mahalaga, natuto tayo pareho. Ngayon, mas buo na tayo bilang pamilya.”

At sa sandaling iyon, pakiramdam ko ay naibalik na ang kapayapaan na matagal kong hinahanap.

Sa huli, natutunan kong may mga pagkakamaling hindi na kayang burahin ng panahon, pero puwedeng baguhin ng pagsisisi at kabutihan.
Hindi ko na kailangang tumingin sa nakaraan nang may hiya — dahil alam kong nagsimula na akong maging tao ulit