PINAGTABUYAN AKO NG MGA MAGULANG KO DAHIL SUMAMA AKO SA ISANG KARPINTERO—PAGKATAPOS NG ILANG BUWAN, NANG MAKITA NILA ANG AKING ASAWA, SILA AY NAMUTLA

Nang araw na sinabi kong sasama ako kay Mateo, ang lalaking minahal ko nang higit sa kahit anong yaman, agad akong itinaboy ng mga magulang ko. Si Papa mismo ang nagsabi, “Hindi kita pinalaki para lang sumama sa isang karpintero! Wala siyang maibibigay sa’yo!” Si Mama naman ay hindi man lang tumingin sa akin habang nag-iimpake ako ng kaunting gamit. Para bang wala na akong halaga.

Pero sa kabila ng sakit, pinili ko pa rin si Mateo—hindi dahil sa kaya niya akong buhayin, kundi dahil kaya niya akong mahalin.

Lumipat kami sa isang maliit na baryo sa Batangas. Doon, nakatira kami sa isang lumang kubo na amoy kahoy at pintura, gawa mismo ng kamay niya. Mahirap ang simula. Walang kuryente minsan, kulang ang pera, at gabi-gabi ko siyang nakikitang uuwi nang pagod, may sugat sa kamay, pero lagi akong nginitian.

“Mayang, pasensya ka na kung ganito muna ngayon,” sabi niya habang hinahaplos ang buhok ko.

“Huwag kang mag-sorry. Dito ako masaya,” sagot ko.

At totoo iyon.

Lumipas ang mga buwan, unti-unting nagbago ang lahat. Mabilis kumalat ang balita na may karpinterong napakahusay sa paggawa ng mga custom na muwebles. May mayayamang nag-papagawa ng mesa, cabinets, pintuan, maging mga art pieces na puro kahoy. Ang maliit na kubo namin ay naging workshop. At si Mateo? Naging kilalang artisan.

Pero hindi iyon ang tunay na nagbago sa buhay namin.

Isang araw, habang naglilinis ako ng bahay, napansin kong tila hindi mapakali si Mateo. “May pupuntahan tayo bukas,” sabi niya, hindi nagdedetalye. Nahihiwagaan man ako, sumunod ako.

Kinabukasan, dinala niya ako sa isang malawak na lupain na may nakatayong half-built na malaking bahay—magara, moderno, at halos hindi kapani-paniwalang nakapangalan sa amin.

“Mateo… ano ’to?”

Hinawakan niya ang kamay ko. “Ito ang bunga ng lahat ng taon ng paghihirap ko. Noon pa, bago pa tayo magkakilala, nag-ipon na ako. Hindi nila alam na hindi lang ako basta karpintero—gumagawa rin ako ng high-end custom pieces na binebenta sa ibang bansa. Ayokong ipaalam agad sa’yo dahil gusto kong makita mo kung anong kaya kong buuin nang hindi mo iniisip na pinili mo ang maling lalaki.”

Nanginig ang tuhod ko habang hinahaplos ko ang dingding ng bahay na halos kasing laki ng bahay ng mga magulang ko.

“Mateo… mahal na mahal kita,” bulong ko, halos maiyak.

“Mahal din kita. At handa na akong harapin sila kung handa ka.”

Lumipas pa ang ilang araw, at sa wakas, sinamahan ko siyang bumisita kina Mama at Papa. Hindi nila alam na darating kami. Pagbukas ng pinto, nakita ko ang parehong mga matang tumingin sa akin noon na parang wala akong kwenta.

“Maya?” bulalas ni Mama, nanlalaki ang mata.

Kasunod nila si Papa, nakakunot-noo, pero nang makita nila si Mateo—nakabihis nang maayos, may kumpiyansa, at may dala pang maliit na regalo—unti-unting nawala ang kulay sa mga mukha nila.

Para silang binuhusan ng malamig na tubig.

“M-Mateo? Ikaw ba ’yan?” halos bulong ni Papa.

Ngumiti si Mateo, mahinahon. “Magandang hapon po. Nais ko pong personal na humingi ng tawad kung inisip ninyong hindi ko kayang alagaan si Maya. At gusto ko ring ipaalam na… may naipundar po kaming tahanan. Kung nais n’yong makita, bukas po kami sa inyo.”

Nagkatinginan sina Mama at Papa—parang hindi makapaniwala. Si Mama, nanginginig ang labi. “Akala namin… wala kang mararating.”

Doon ako huminga nang malalim. “Mama, Papa… hindi naman tungkol sa pera ito. Tinaboy n’yo ako noon kahit na mahal ko siya. Pero nandito pa rin kayo sa puso ko. Nandito ako ngayon hindi para manumbat, kundi para ipakita na masaya ako.”

Namaluktot ang mukha ni Mama bago siya tuluyang umiyak. “Anak… patawarin mo kami. Nabulag kami sa yaman. Hindi namin nakita kung gaano ka niya kamahal.”

Tahimik si Papa, pero sa unang pagkakataon, nakita kong namumuo ang luha sa sulok ng mata niya. “Anak… kung pwede lang maibalik ko ’yung araw na ’yon…”

Lumapit si Mateo at mahigpit na hinawakan ang kamay ko. “Ang mahalaga po, nandito tayo ngayon.”

At doon, sa lumang sala kung saan una akong tinaboy, niyakap ako ni Mama nang mahigpit—wala nang galit, walang panghuhusga, puro yakap na puno ng pagsisisi.

Dinalaw nila kami pagkalipas ng ilang araw, at pagpasok nila sa malaking bahay namin, halos mapaupo sila sa gulat. Hindi dahil sa laki o sa ganda—kundi dahil bawat sulok ay obra ng asawa kong minsang tinawag nilang “walang mararating.”

At noong gabing iyon, habang nakaupo kami sa balkonahe, magkahawak-kamay, bumulong si Mateo:

“Nagawa natin, Mayang.”

Ngumiti ako, tinitingnan ang bituin. “Oo. Hindi dahil sa bahay, hindi dahil sa yaman… kundi dahil hindi natin iniwan ang isa’t isa.”

At doon ko naisip:

Minsan, ang pinakamagandang tahanan ay hindi ’yung pinakamalaki—kundi ’yung sabay ninyong binuo, kahit pa sinimulan ito sa pinakamaliit na piraso ng kahoy