Muntik na mag-alas otso ng gabi at nasa opisina pa rin ako, pagod na pagod matapos tapusin ang pinakamalaking proyekto ng taon. Nagtatrabaho ako nang walang pahinga para matustusan ang marangyang buhay na tinatamasa ng aking “pamilya.” Habang minamasahe ang aking sentido, nagpasya akong magpadala ng mensahe kay Mark, ang aking asawa, na diumano’y nasa isang “business trip” sa Singapore: “Mag-ingat ka. Miss na miss na kita.” Walang sagot.

Para magpahinga ang isip, binuksan ko ang Instagram… nang hindi nalalamang sa isang segundo lang ay guguho ang mundo ko. Ang unang litrato sa aking feed ay mula sa aking biyenan. Ngunit hindi ito basta litrato lang. Larawan ito ng isang kasal. At ang lalaking ikinakasal ay walang iba kundi si Mark, ang aking asawa, na nakasuot ng ivory na tuxedo at nakangiti sa paraang hindi niya kailanman ginawa sa akin. Sa tabi niya, suot ang puting gown, ay si Angela, isang junior employee sa sarili kong kumpanya.

Ang caption ang tuluyang pumatay sa akin: “Anak ko, sa wakas ay tunay ka nang masaya kay Angela. Sa wakas, tama ang pinili mo.” Nanigas ako. Noong i-zoom ko ang litrato, nakita ko ang buong pamilya ni Mark: ang kanyang mga kapatid, tito, pinsan… lahat sila ay nakangiti, nagdiriwang, lahat sila ay kasabwat. Habang binabayaran ko ang mortgage ng aming mansyon na nagkakahalaga ng 720 milyong piso sa Las Lomas de Chapultepec at ang hulog sa kanyang luxury sports car, palihim nilang ipinagdiriwang ang kanyang bigamya sa likod ko.

Tinawagan ko ang biyenan ko, umaasang biro lang ang lahat. Pero ang sagot niya ay puno ng lason. “Sophia, tanggapin mo na. Hindi mo nagawang bigyan ng anak ang anak ko. Buntis si Angela. Siya ang mabuting babae, hindi katulad mo na laging pera ang iniisip. Huwag ka nang umepal.” Sa sandaling iyon, may nadurog sa loob ko. Pero hindi para umiyak, kundi para magising.

Akala nila ay isa akong sunud-sunurang asawa, isang tanga na patuloy silang bubuhayin dahil sa takot na mapag-isa. Ang nakalimutan nila ay ayon sa batas, ang mansyon, ang mga sasakyan, at bawat mahalagang investment ay nakapangalan sa akin. Sa papel, si Mark ay isang lalaking walang pera na umaasa lang sa aking kabutihan.

Noong gabing iyon, hindi ako umuwi. Tumuloy ako sa isang five-star hotel at tinawagan ang aking abogado na may malinaw at apurahang utos: “Ibenta ang bahay. Ngayon din. Sa kahit anong presyo. Gusto ko ang pera ay mailipat bukas sa personal kong account.” Ipinag-utos ko rin na i-freeze ang lahat ng joint accounts at ikansela ang lahat ng kanyang credit cards.

Tatlong araw ang lumipas, bumalik si Mark mula sa kanyang “biyahe” kasama si Angela, umaasang babalik sa kanyang palasyo. Bumaba sila sa taxi na pawisan, pagod, at walang pera matapos tanggihan ang lahat ng kanilang card, kumbinsidong naghihintay ako—ang masunuring asawa na handang magpatawad. Ngunit nang subukan ni Mark na buksan ang gate ng mansyon, hindi gumana ang susi.

Isang security guard na hindi niya kilala ang lumapit at binigkas ang mga salitang nagpabagsak sa kanya sa bangketa: “Pasensya na po, Ser. Ang ari-ariang ito ay naibenta na kahapon ng may-ari nito, si Ma’am Sophia Santos. Hindi na po kayo nakatira rito.”

At iyon… iyon ay simula pa lamang ng aking regalo sa kanilang kasal.

Ang Paghihiganti

Nalaman din ni Sophia na may kinuha si Mark na insurance policy para sa kanya kung saan ang benepisyaryo ay si Angela, bilang “susunod na asawa.” Hindi lang ito pagtataksil; balak din siyang dispatsahin. Agad na nailipat ang 720 milyong piso mula sa benta ng bahay sa account ni Sophia.

Pinasok din ni Sophia ang kumpanya ng konstruksyon na pinapatakbo ni Mark—na lingid sa kaalaman ng marami ay kanya talagang pag-aari. Doon ay nadiskubre niya ang malawakang korapsyon at pagnanakaw ng pondo ni Mark at Angela sa pamamagitan ng mga “ghost suppliers.” Agad silang tinanggal sa trabaho dahil sa fraud.

Nang dumating ang pamilya ni Mark sa mansyong wala na silang access, isang delivery man ang nag-abot ng mga sulat. Ang laman: termination letters at demanda. Sinabihan sila ni Sophia: “Akin ang kumpanya. Hawak ko ang 90%. Kasisante ko lang sa inyo sa sarili kong kumpanya. At ang pangunahing regalo ay parating pa lang.”

Dumating ang mga pulis at inaresto sina Mark at Angela dahil sa panloloko at pagnanakaw ng pondo. Mabilis ang naging proseso ng batas. Nahatulan si Mark at ang kanyang kasabwat. Nawalan ng yaman at impluwensya ang kanyang pamilya.

Pagkalipas ng dalawang taon, nagtayo si Sophia ng isang pundasyon para sa mga kababaihang biktima ng financial abuse. “Ang pagtataksil ay lason,” aniya. “Pero kung pipiliin mong huwag mamatay dahil dito, maaari itong maging gamot.” Umalis si Sophia nang may kapayapaan, iginagalang hindi bilang asawa ng kung sino, kundi dahil pinili niya ang kanyang sarili.