AYAW ISAMA NG MISTER ANG PILAY NA MISIS SA PARTY KASI “NAKAKAHIYA” DAW — PERO NANG UMAKYAT ANG BABAE SA ENTABLADO BILANG MAY-ARI NG KUMPANYA, NAPALUHOD ANG LALAKI SA PAGSISISI!

Si Leo ay isang ambisyosong manager sa Apex Global Solutions. Gwapo, matalino, at laging bida sa opisina. Pero sa kabila ng kanyang tagumpay, may itinatago siyang “lihim” na ikinahihiya niya—ang kanyang asawang si Mara.

Si Mara ay napakagandang babae, pero na-paralyze ang kanyang mga binti dahil sa isang aksidente tatlong taon na ang nakakaraan. Mula noon, nakasakay na siya sa wheelchair. Siya ang gumastos sa pag-aaral ni Leo ng MBA at siya ang nagbigay ng puhunan para makapasok ito sa kumpanya, gamit ang mana niya mula sa kanyang yumao at mayamang ama. Pero nung umangat na si Leo, nagbago na ang ihip ng hangin.

Isang gabi, naghahanda si Leo para sa Grand Annual Gala ng kumpanya. Ito ang gabi kung saan iaanunsyo ang bagong Vice President. Sigurado si Leo na siya ang mapipili.

Nakita ni Mara si Leo na nagsusuot ng mamahaling tuxedo.

“Hon,” malambing na tawag ni Mara habang inaayos ang gulong ng wheelchair niya. “Pwede ba akong sumama? Matagal na akong hindi nakakalabas. Gusto ko ring makita ang award mo. Bumili ako ng bagong gown, kulay pula. Bagay sa akin.”

Tumigil si Leo sa pagsusuklay. Tumingin siya kay Mara sa salamin. Ang tingin niya ay hindi pagmamahal, kundi pandidiri.

“Sumama?” sarkastikong tawa ni Leo. “Mara, tignan mo nga ang sarili mo. Gala ‘to ng mga elite. Puro executives ang nandoon. Anong gagawin mo dun? Sagabal ka lang.”

“Asawa mo naman ako, Leo,” naiiyak na sagot ni Mara. “Hindi ba dapat proud ka sa akin?”

“Proud?” Lumapit si Leo at yumuko para pantayan ang mukha ni Mara. “Paano ako magiging proud kung baldado ka? Imagine-in mo, maglalakad ako sa red carpet, tapos… tulak-tulak kita? Magmumukha akong alalay! Masisira ang image ko! Ang kailangan ko sa tabi ko ay babaeng kayang tumayo at rumampa, hindi babaeng bubuhatin pa kapag iihi.”

Ang bawat salita ay parang kutsilyo sa puso ni Mara.

“Dito ka na lang,” utos ni Leo. “Huwag mo akong hihintayin. At huwag kang tatawag.”

Umalis si Leo, iniwan si Mara na luhaan sa kwarto, hawak ang pulang gown na hindi niya nasuot.

Sa Grand Ballroom ng hotel, kumikinang ang lahat. Ang ganda ng musika, ang sarap ng pagkain.

Dumating si Leo kasama si Sheila, ang kanyang sekretarya na matagal na niyang kalaguyo. Ipinakilala niya ito sa mga boss bilang kanyang “partner.”

“Wow, Leo, ang ganda ng date mo,” puri ng mga katrabaho niya.

“Syempre,” pagyayabang ni Leo. “Bagay sa future VP, diba?”

Habang nagiinuman, panay ang kwento ni Leo.

“Alam niyo, buti na lang hiniwalayan ko na ‘yung ex ko,” pagsisinungaling ni Leo sa mga kasama. “Sobrang pabigat eh. Imagine, baldado? Wala nang kwenta sa bahay, wala pang kwenta sa kama. Buti na lang nakawala ako.”

Nagtawanan sila. Hindi alam ni Leo na sa likod ng entablado, may nakikinig.

Dumating ang oras ng main event. Umakyat ang CEO ng kumpanya sa stage.

“Good evening, everyone,” bati ng CEO. “Ngayong gabi, bago natin i-award ang promotion, may special guest tayo. Gusto kong ipakilala sa inyo ang taong dahilan kung bakit buhay ang kumpanyang ito. Siya ang Silent Majority Shareholder na sumalba sa atin noong pandemic. Siya ang may-ari ng 60% ng Apex Global.”

Natulala si Leo. Sino kaya ‘yun? isip niya. Dapat magpapansin ako sa kanya.

“Please welcome,” sigaw ng CEO. “Ang ating Chairman… Ms. Mara Consunji-Velasco!“

Bumukas ang malaking kurtina sa gitna ng stage.

Isang spotlight ang tumutok.

Lumabas ang isang babaeng nakasakay sa isang Gold-plated Wheelchair. Suot niya ang isang napakagandang pulang gown na puno ng diamonds. Ang buhok niya ay naka-ayos, ang mukha ay fresh at fierce.

Si Mara.

Nalaglag ang baso ng wine na hawak ni Leo. Nabasag ito sa sahig.

“M-Mara…?” bulong ni Leo. Namutla siya na parang papel.

Ang sekretarya niyang si Sheila ay napabitaw sa braso ni Leo. “Yan ang asawa mo?! Sabi mo hiwalay na kayo?! Siya ang may-ari?!”

Tuloy-tuloy na pinatakbo ni Mara ang kanyang wheelchair papunta sa gitna ng stage. Inabot sa kanya ng CEO ang mikropono nang may mataas na respeto.

Tahimik ang buong ballroom.

“Good evening,” bati ni Mara. Ang boses niya ay puno ng kapangyarihan. “Marami sa inyo, hindi ako kilala. Madalas kasi, ang mga taong tulad ko… itinatago. Ikinahihiya. Sinasabihang ‘pabigat’.”

Tumingin si Mara nang diretso sa pwesto ni Leo.

“May isang empleyado dito na nagsabi sa akin kanina lang… na hindi ako bagay sa party na ito dahil hindi ako makatayo. Na masisira ang image niya kapag kasama niya ang isang lumpo.”

Nagbulungan ang mga tao. “Sino ‘yun? Ang sama naman!”

“Mr. Leo Velasco,” banggit ni Mara sa pangalan ng asawa. “Please come up on stage.”

Nanginig ang tuhod ni Leo. Lahat ng mata ay nakatingin sa kanya. Wala siyang choice. Umakyat siya sa stage, pawis na pawis.

Paglapit niya, sinubukan niyang ngumiti.

“H-hon! Nandito ka pala! Surprise ba ‘to? I love you!” akmang yayakapin ni Leo si Mara at hahalikan para magpalakas.

PAAAAAK!

Isang malakas na sampal ang dumapo sa mukha ni Leo. Umalingawngaw ito sa buong ballroom.

“Huwag mo akong hawakan,” malamig na sabi ni Mara.

“Mara…” hawak ni Leo ang pisngi niya.

“Leo,” nagsalita si Mara sa mic. “Ang posisyon na inaasahan mo ngayong gabi? Ang VP position? Ibinigay ko na sa iba.”

“P-pero Hon… ako ang naghirap para sa kumpanya…”

“Naghirap?” tawa ni Mara. “Sino ang nagbayad ng tuition mo sa MBA? Ako. Sino ang nagbigay ng recommendation letter para makapasok ka dito? Ako. Sino ang bumili ng suit na suot mo ngayon? Ako! Galing lahat ‘yan sa pera ng ‘baldado’ mong asawa!”

Lumuhod si Leo. Hindi dahil sa respeto, kundi dahil sa takot na mawala ang lahat.

“Mara, sorry! Patawarin mo ako! Nadala lang ako ng ambition ko! Mahal kita! Ikaw lang!”

Umiyak si Leo sa paanan ng wheelchair ni Mara sa harap ng 500 na bisita. Ang lalaking kanina ay nagyayabang, ngayon ay parang asong nagmamakaawa.

“Tumayo ka dyan,” utos ni Mara. “Hindi bagay sa akin ang lalaking walang paninindigan.”

Humarap si Mara sa audience.

“As the Chairman of Apex Global, I am announcing the immediate termination of Mr. Leo Velasco due to ethical misconduct and moral turpitude.”

“YOU’RE FIRED, LEO.”

Nagpalakpakan ang mga tao.

“At isa pa,” dagdag ni Mara habang tumatalikod. “Ang divorce lawyer ko ay nasa labas. Pirmahan mo ang papeles bago ka umalis. I want you out of my house by midnight.”

Umalis si Mara sa stage nang taas-noo. Kahit nakaupo siya sa wheelchair, siya ang pinakamataas na tao sa gabing iyon.

Naiwan si Leo sa stage, nakaluhod, umiiyak, at sira ang pangalan. Nawala sa kanya ang trabaho, ang pera, ang career, at ang babaeng tunay na nagmahal sa kanya, dahil lang sa inuna niya ang kanyang image kaysa sa kanyang puso.