SA ARAW NG KASAL KO, NAKITA KONG NILAGYAN NG BIYENAN KO NG “LASON” ANG INUMIN KO — PINALITAN KO ANG BASO NAMIN NANG HINDI NIYA ALAM, AT NANG MAG-TOAST SIYA, DOON NAGSIMULA ANG TUNAY NA PALABAS

Ang kasal namin ni Adrian ay tinaguriang “Wedding of the Century” sa aming probinsya. Hindi dahil sa garbo ng dekorasyon, kundi dahil sa matinding agwat ng estado namin. Si Adrian ay nag-iisang tagapagmana ng mga Villareal, ang pinakamayamang angkan ng mga haciendero. Ako naman si Sarah, isang simpleng anak ng kanilang dating katiwala na naging scholar at nakatapos ng Nursing.

Mahal na mahal ako ni Adrian. Ipinaglaban niya ako sa kabila ng matinding pagtutol ng kanyang ina—si Donya Consuelo.

Si Donya Consuelo ay ang klase ng biyenan na makikita mo sa mga teleserye. Mata-pobre, mapanlait, at gagawin ang lahat para masunod ang gusto niya. Gusto niyang ipakasal si Adrian kay Tiffany, ang anak ng Gobernador. Pero dahil buntis na ako (na peke lang pala, isang palabas namin ni Adrian para mapapayag ang nanay niya, pero ‘yun ay ibang kwento na), napilitan siyang pumayag sa kasal.

“Enjoy your moment, hija,” sabi ni Donya Consuelo sa akin noong pre-nup shoot. “Dahil sisiguraduhin kong magiging impyerno ang buhay mo sa mansyon.”

Sa araw ng kasal, kakaiba ang kinikilos ni Donya Consuelo. Masyado siyang mabait. Nakangiti. Panay ang beso sa mga kamag-anak ko na dati ay nandidiri siyang hawakan.

“Sarah, you look beautiful,” sabi niya habang inaayos ang veil ko. “Welcome to the family.”

Kinabahan ako. Alam kong kapag ang ahas ay tumigil sa pagsitsit, naghahanda na itong manuklaw.

Nagsimula ang reception sa Grand Ballroom. Masaya ang lahat. Nasa kalagitnaan kami ng programa—ang tradisyonal na Wine Toast.

Nakatayo kami ni Adrian sa stage. Sa gilid, nakita ko si Donya Consuelo na nag-aasikaso sa table ng mga inumin. Siya mismo ang nagbukas ng isang espesyal na Vintage Wine na 50 years old na daw.

“Ako na ang magsasalin para sa bagong kasal,” presinta ni Consuelo sa waiter.

Dahil sa nursing instinct ko at pagiging mapagmatyag, hindi ko inalis ang tingin ko sa kanya. Nakita ko ang lahat sa repleksyon ng malaking salamin sa likod ng bar.

Habang nakatalikod siya sa crowd, may dinukot siyang maliit na pakete sa kanyang bra. Mabilis niyang ibinuhos ang laman nitong puting pulbos sa isang baso ng wine. Hinalo niya ito nang bahagya gamit ang kanyang daliri.

Ang basong iyon ay ang Bride’s Goblet—ang basong may pulang ribbon na para sa akin.

Ang baso ni Adrian ay malinis.

Ngumiti si Consuelo—isang ngiting demonyo—bago humarap at lumakad papunta sa amin dala ang tray.

“Here you go,” malambing na sabi niya. Inabot niya kay Adrian ang malinis na baso.

Tapos, inabot niya sa akin ang basong may “lason”.

“For you, Sarah. Ubusin mo ha? Pampaswerte ‘yan. Family tradition.”

Tinanggap ko ang baso. Naamoy ko agad ang kakaibang tapang na humalo sa amoy ng ubas. Hindi ito lason na nakakamatay agad. Base sa kulay at amoy… hula ko ay isa itong matinding purgative (pampatae) na hinaluan ng sedative (pampatulog).

Ang plano niya: Gusto niya akong sumakit ang tiyan, madumi sa sarili kong wedding gown sa harap ng 500 bisita, at himatayin sa hiya. Gusto niyang sirain ang dignidad ko sa pinakamahalagang araw ng buhay ko.

Tiningnan ko si Adrian. Masayang-masaya siya, walang kamalay-malay.

“Ma, thank you,” sabi ko nang nakangiti.

“Sige na, let’s toast,” atat na sabi ni Consuelo.

Biglang tumugtog ang banda ng malakas para sa background music. Napatingin si Consuelo sa drummer dahil medyo nabingi siya.

Sa sandaling iyon—sa loob ng dalawang segundo na lumingon siya—mabilis pa sa alas-kwatro kong pinagpalit ang baso naming dalawa.

Inilapag ko ang baso ko (yung may lason) sa tray na hawak niya, at kinuha ko ang baso niya (na dapat ay kanya talaga).

“Ma,” sabi ko, inaabot sa kanya ang baso na siya mismo ang nagtimpla. “Dapat kasali ka sa toast. Kayo ang nagpalaki kay Adrian. Please, join us. Uminom ka rin.”

Nagulat si Consuelo. Tiningnan niya ang baso. Alam niyang ito ang baso niya kanina (kasi pareho lang naman ang itsura ng mga baso sa tray, maliban sa ribbon na tinanggal ko na nang mabilis).

Dahil sa taranta at dahil nakatingin ang lahat ng tao, hindi niya napansin ang switch.

“O-oo naman,” sabi niya, kinuha ang basong inabot ko. Ang basong may lamang pulbos.

“Cheers!” sigaw ni Adrian.

Itinaas ko ang baso ko. Itinaas ni Consuelo ang baso niya.

Tinitigan ko siya sa mata. Ngumiti ako nang makahulugan.

Uminom ako. Uminom siya.

Nakita kong inubos niya ang laman. Simot.

Lumipas ang sampung minuto. Nagsimula na ang speech ni Donya Consuelo.

“Good evening everyone,” panimula niya sa mikropono. “Gusto ko lang sabihin na… ang kasal na ito…”

Biglang huminto si Consuelo. Namutla siya. Humawak siya sa kanyang tiyan.

Gruuugggkkk…

Rinig sa microphone ang tunog ng tiyan niya. Parang bulkang puputok.

Napatawa nang mahina ang ilang bisita.

“Ma? Okay ka lang?” tanong ni Adrian.

“A-ayos lang,” pilit na ngiti ni Consuelo, pero tumatagaktak na ang pawis niya. Ang sedative ay nagsisimula na ring tumalab. Nagiging slurred na ang pagsasalita niya.

“Ang kasal na ito… ay isang malaking… hic… kalokohan!” biglang sigaw ni Consuelo. Nawawala na siya sa sarili dahil sa droga.

Nagulat ang lahat.

“Ikaw!” turo ni Consuelo sa akin, habang pagewang-gewang. “Hampaslupa ka! Akala mo ba matatanggap kita? Nilagyan ko ng gamot ang alak mo! Dapat… dapat tumatae ka na ngayon! Dapat… dapat nakahandusay ka na dyan!”

Napasinghap ang buong ballroom. Na-shock si Adrian.

“Ma! Anong sinasabi mo?!” sigaw ni Adrian.

“Totoo!” humagalpak ng tawa si Consuelo na parang baliw. “Gusto kitang ipahiya! Gusto kong pandirihan ka ni Adrian! Pero bakit… bakit ang sakit ng tiyan ko?!”

Biglang namilipit si Consuelo. Binitawan niya ang mic.

At sa harap ng daan-daang bisita—mga senador, negosyante, at media—nangyari ang hindi inaasahan.

Sumabog ang tiyan ni Donya Consuelo. Nadumihan niya ang kanyang mamahaling beige na gown. Ang amoy ay kumalat sa buong stage. Kasabay noon, tumirik ang mata niya dahil sa sleeping pills at bumagsak siya sa ibabaw ng wedding cake.

Wasak ang cake. Wasak ang gown. Wasak ang reputasyon.

Nagkagulo ang mga tao. Tumawag ng ambulansya.

Si Adrian ay tulalang-tulala. Narinig niya ang konpesyon ng nanay niya.

Lumapit ako kay Adrian at hinawakan ang kamay niya.

“Sorry, Adrian,” bulong ko. “Pinrotektahan ko lang ang sarili ko.”

Tumingin sa akin si Adrian. Nakita niya ang lungkot sa mata ko, pero naintindihan niya agad. Narinig niya mismo sa bibig ng ina niya na nilason nito ang alak.

Dinala si Consuelo sa ospital. Ligtas naman siya, pero ang kahihiyan ay hindi na maalis. Ang video ng kanyang “Confession at Explosion” ay nag-viral sa social media. Ang tawag sa kanya ng netizens ay “The Poisonous Mother-in-Law.”

Dahil sa kahihiyan, nagdesisyon si Consuelo na magtago sa America pagkatapos niyang gumaling. Hindi na siya nagpakita.

Kami ni Adrian? Namuhay kami nang payapa. Naging mabuting asawa siya, at naging mabuting ina ako.

Minsan, kapag nag-iinom kami ng wine sa anibersaryo namin, napapangiti ako.

Natutunan ko na sa buhay, kailangan mong maging matalas. Kapag binato ka ng lason ng mundo, huwag mong inumin. Ibalik mo sa kanila, at panoorin kung paano sila lasunin ng sarili nilang kasamaan.

Doon nagsimula ang tunay naming “Happily Ever After”—noong nawala ang kontrabida sa sarili niyang palabas.