NAGULAT ANG BILYONARYO NANG MAKITA ANG KANYANG APO NA KUMAKAIN NG TIRANG PAGKAIN SA SHELTER—PERO ANG TANONG NG BATA TUNGKOL SA “WITCH” ANG NAGPAHINTO SA MUNDO NIYA AT NAGPAKULONG SA KANYANG ASAWA.

Si Don Ricardo ay kilala bilang “Hari ng Real Estate.” Nasa kanya na ang lahat ng yaman, pero gabi-gabi siyang binabangungot ng pagsisisi.

Limang taon na ang nakararaan, pinalayas niya ang kaisa-isang anak na si Angelica dahil sa pride. Pero bilang ama, hindi niya matiis ang anak. Sa loob ng tatlong taon, lihim siyang nagpapadala ng P100,000 kada buwan sa pamamagitan ng kanyang asawang si Olivia (ang madrasta ni Angelica).

“Ayaw ka pa ring kausapin ni Angelica, Ricardo,” laging sumbong ni Olivia. “Pero kinuha niya ang pera. Masaya na daw sila. Hayaan na muna natin siya.”

Naniwala si Ricardo. Akala niya, ligtas ang anak niya.

Isang araw, bumisita si Don Ricardo sa isang Homeless Shelter para sa charity event ng kumpanya. Habang namimigay siya ng lugaw, nahagip ng mata niya ang isang batang babae sa sulok.

Ang bata ay nasa anim na taong gulang. Madungis, payat na payat, at gula-gulanit ang damit.

Pero natigilan si Ricardo. Parang huminto ang tibok ng puso niya.

Ang mga mata ng bata… ay mata ni Angelica. At sa leeg ng bata, nakasabit ang isang pamilyar na Silver Locket—ang kwintas na regalo ni Ricardo sa 18th birthday ng anak niya.

Nanginig ang tuhod ng bilyonaryo. Binitawan niya ang sandok at nilapitan ang bata.

“Hija,” garalgal na tanong niya. “Saan galing ang kwintas mo? At… nasaan ang Nanay mo?”

ADZILLA: New memecoin is here!

Niyakap ng bata ang locket na parang ito lang ang yaman niya.

“Ako po si Ella,” mahinang sagot ng bata. “Bigay po ito ni Mama Angelica. Sabi niya, galing daw po ito sa Papa niya na nasa langit na.”

Naguluhan si Ricardo. “Nasa langit? Patay na ang Lolo mo?”

Umiling si Ella. Tumulo ang luha sa marungis niyang pisngi.

“Hindi po,” sagot ni Ella. “Ang ibig ko pong sabihin… si Mama Angelica po ang nasa langit na. Namatay po siya noong isang taon dahil sa sakit sa baga. Wala po kasi kaming pambili ng gamot… kahit pagkain po, wala.”

Parang binagsakan ng langit at lupa si Don Ricardo. Napaluhod siya sa harap ng bata.

“Wala kayong pambili ng gamot?!” sigaw niya sa galit at sakit. “Nagpapadala ako! Daang-libo ang ipinapadala ko kada buwan! Nasaan ang pera?! Nasaan ang bahay na binili ko?!”

Natakot si Ella sa sigaw ni Ricardo. Umatras ang bata.

Sa gitna ng tensyon, biglang dumating si Olivia. Kakarating lang niya galing sa mall, puno ng bitbit na shopping bags ng mga designer brands.

“Ricardo!” tili ni Olivia nang makita ang asawa na nakaluhod sa sahig. “Diyos ko! Tumayo ka nga diyan! Ang dumi-dumi ng batang ‘yan! Baka may sakit ‘yan!”

Pagkakita ni Ella kay Olivia, nanlaki ang mga mata ng bata. Nanginginig siyang nagtago sa likod ni Don Ricardo. Kumapit siya nang mahigpit sa coat ng Lolo niya.

“Lolo…” bulong ni Ella, habang nanginginig na nakaturo kay Olivia.

At dito na lumabas ang katotohanang dumurog sa puso ng bilyonaryo.

Tumingala si Ella kay Don Ricardo at inosenteng nagtanong:

“Lolo… siya po ba ang WITCH?”

Natigilan ang lahat. Kumunot ang noo ni Ricardo. “Anong witch, apo?”

“Kasi po…” humahagulgol na sumbong ni Ella. “Nung naghihingalo po si Mama… pumunta kami sa malaking bahay niyo. Umuulan nun. Nagmamakaawa si Mama ng tulong. Pero lumabas ang babaeng ‘yan.”

Tinuro niya si Olivia.

“Sinipa niya po kami palabas ng gate. Ang sabi niya po sa amin… ‘Sabihin mo sa tatay mo, patay na siya para sa akin! Wala kayong makukuhang kahit singko! Mamatay kayo sa gutom!’”“

“Lolo… bakit po sabi niya gusto niyo kaming mamatay? Totoo po ba ‘yun?”

Ang tanong ng musmos na bata ay parang punyal na sumaksak sa dibdib ni Ricardo.

Dahan-dahang tumayo si Don Ricardo. Humarap siya kay Olivia. Ang mukha ng kanyang asawa ay wala nang kulay sa sobrang takot.

“O-Olivia…” bulong ni Ricardo. Ang boses niya ay puno ng panganib. “Totoo ba?”

“R-Ricardo… Honey… Let me explain!” nauutal na palusot ni Olivia. “Ayoko lang naman na maubos ang pera natin sa disgrasyada mong anak! Para sa atin din naman ‘yun!”

PAK!

Isang malakas na sampal ang dumapo sa mukha ni Olivia.

“Para sa atin?!” sigaw ni Ricardo. “Sa loob ng tatlong taon… ninakaw mo ang pera na bubuhay sana sa anak ko?! Hinayaan mo siyang mamatay sa sakit habang ikaw nagpapakasasa sa shopping?!”

“Pinatay mo ang anak ko, Olivia! Mamamatay-tao ka!”

“Chief!” sigaw ni Ricardo sa mga pulis na nagbabantay sa event. “Hulihin ang babaeng ito! Kasuhan siya ng Qualified Theft at Gross Negligence resulting in Death! Ipakukulong kita hanggang sa mabulok ka sa selda!”

Kinaladkad ng mga pulis si Olivia habang nagsisigaw ito at nagmamakaawa, pero wala nang nakinig sa kanya.

Bumaling si Ricardo sa kanyang apo. Muli siyang lumuhod sa maduming sahig ng shelter at niyakap nang mahigpit si Ella. Wala siyang pakialam kung madumihan ang mamahalin niyang suit.

“Hindi totoo ‘yun, apo,” hagulgol ng bilyonaryo. “Mahal na mahal ko kayo ng Mama mo. Patawarin mo ako… Patawarin mo si Lolo kung naniwala ako sa demonyo. Patawarin mo ako kung wala ako nung kailangan niyo ako.”

Binuhat niya si Ella.

“Umuwi na tayo, Ella. Hinding-hindi ka na muling magugutom. Ibibigay ko sa’yo ang mundo.”

Sa araw na iyon, natagpuan ng bilyonaryo ang kanyang apo, pero huli na para sa kanyang anak. Natutunan niya sa pinakamasakit na paraan na ang tunay na ahas ay hindi sa gubat nakikita, kundi minsan ay katabi mo sa pagtulog. At ang katotohanan ay laging lalabas—kahit sa bibig ng isang musmos na bata.