PINAGTAWANAN NG MGA KATRABAHO ANG PROBINSYANA DAHIL PUTO AT KUTSINTA LANG ANG DALA SA PARTY, PERO NAPALUHA ANG BILYONARYONG BOSS NANG MATIKMAN ITO DAHIL

Makinang at amoy-mayaman ang Grand Ballroom ng Sapphire Hotel. Ito ang gabi ng 10th Anniversary Party ng Elite Marketing Corp., isa sa pinakamalalaking kumpanya sa bansa. Ang theme ay “glamour and sophistication.” Lahat ng empleyado ay naka-gown at naka-tuxedo.

Ang bawat departamento ay inatasang magdala ng potluck dish bilang dagdag sa handa. Ang mga mesa ay puno ng mamahaling pagkain: may Sushi Platter galing Japan, Lechon de Leche mula sa Cebu, Caviar, at mga imported wines. Nagpapaligsahan ang mga empleyado kung sino ang may pinaka-sosyal na dala.

Sa gitna ng karangyaan, dahan-dahang pumasok si Belen, ang bagong File Clerk na galing pa sa probinsya ng Quezon. Simple lang ang suot niyang dress na tinahi ng nanay niya. Yakap-yakap niya ang isang malaking bilao na nakabalot sa banana leaves at dyaryo.

Paglapit niya sa buffet table, hinarang siya ni Vanessa, ang matapobreng Supervisor na laging nangunguna sa pambu-bully. Kasama nito ang kanyang mga “alalay” na sina Pinky at Apple.

“Oh my gosh,” tili ni Vanessa, sabay takip sa ilong. “Anong amoy ‘yan? Amoy usok! At ano ‘yang dala mo, Belen? Basura?”

Namula si Belen. “Ah, Ma’am Vanessa… ito po ‘yung share ko. Puto at Kutsinta po na gawa ng Nanay ko. Espesyal po ito, may yema toppings at fresh niyog.”

Nagtawanan sina Vanessa nang malakas. “Puto?! Are you serious?! Tingnan mo nga ang mga pagkain dito! May Salmon Sashimi, may Roast Beef… tapos maglalapag ka ng kakanin?! Ano ‘to, lamay sa patay?!”

“Nakakahiya ka, Girl,” dagdag ni Pinky. “Baka langawin ang pagkain namin dahil dyan. Itago mo na lang ‘yan sa sulok!”

Dahil sa hiya, dinala ni Belen ang bilao sa pinakadulong bahagi ng mahabang mesa, sa tabi ng mga napkins, kung saan walang pumapansin. Gusto na niyang umuwi at umiyak, pero kailangan niyang manatili para sa attendance.

Ilang sandali pa, dumating ang CEO at may-ari ng kumpanya na si Sir Ricardo “Ricky” Montecillo. Tahimik ang lahat. Kilala si Sir Ricky bilang istrikto, maselan, at bihirang ngumiti. Galing siya sa isang mayamang pamilya at sanay sa fine dining.

Nagsimulang mag-ikot si Sir Ricky para tikman ang mga pagkain. Sinundan siya ni Vanessa, todo-ngiti at papansin.

“Sir Ricky, try this Truffle Pasta I brought from Italy!” alok ni Vanessa.

Tumango lang si Sir Ricky, tinikman nang kaunti, at lumipat agad. “Too oily,” bulong niya.

Nilapitan niya ang Lechon. “Masyadong maalat ang balat.”

Tinikman ang Sushi. “Hindi fresh ang tuna.”

Halos lahat ng mamahaling pagkain ay may puna si Sir Ricky. Tila walang makapasa sa panlasa niya. Dismayado ang lahat. Mukhang masisira ang gabi.

Habang naglalakad pabalik sa kanyang upuan, nahagip ng mata ni Sir Ricky ang isang bilao sa dulo ng mesa na halos natatakpan na ng flower vase.

Page: SAY – Story Around You | Original story.

Huminto si Sir Ricky. “Ano ‘to?”

Agad na sumingit si Vanessa. “Naku Sir! Sorry po! Si Belen po ang nagdala niyan! Sabi ko nga po itapon na kasi ang cheap tignan! Puto lang naman po ‘yan. Wait lang Sir, ipapakuha ko sa waiter para itapon sa basurahan.”

Akmang kukunin ni Vanessa ang bilao para itapon, pero itinaas ni Sir Ricky ang kanyang kamay. “Huwag mong galawin.”

Dahan-dahang inalis ni Sir Ricky ang dahon ng saging na takip. Bumungad ang amoy ng bagong lutong brown sugar, gata, at pandan. Ang mga kutsinta ay makikintab at kulay amber. Ang mga puto ay malalambot at may palamang salted egg at cheese.

Kumuha ng isang kutsinta si Sir Ricky. Sinawsaw niya ito sa kinudkod na niyog. Isinubo niya ito.

Tumigil ang mundo ng CEO. Pumikit siya.

Sa kanyang isip, bumalik siya sa pagkabata. Nakita niya ang kanyang yumaong Lola Conchita sa kanilang lumang bahay sa probinsya. Naalala niya ang hapong iyon kung saan tinuturuan siya ng Lola niya maghalo ng galapong. Ito ‘yun. Ito ang lasang dekada na niyang hinahanap. Mula nang mamatay ang Lola niya, wala nang nakagaya ng timpla nito.

Pagmulat ni Sir Ricky, tumutulo ang luha sa kanyang mga mata.

Nagulat ang lahat. Bakit umiiyak ang Boss? Galit ba siya?

“Sino…” garalgal na tanong ni Sir Ricky. “Sino ang gumawa nito?”

Ngumisi si Vanessa, akala niya ay mapapagalitan na si Belen. Tinuro niya ang probinsyana na nakayuko sa sulok. “Siya po Sir! Si Belen! Yung clerk na baduy! Sabi ko naman sa inyo eh, nakakasira ng tiyan ‘yan! Fired na ba siya, Sir?”

Hindi pinansin ni Sir Ricky si Vanessa. Mabilis siyang lumakad palapit kay Belen.

“Belen,” tawag ni Sir Ricky.

Nanginig si Belen. “S-Sorry po Sir… itatapon ko na po…”

Hinawakan ni Sir Ricky ang kamay ni Belen. “Saan mo nakuha ang recipe na ‘to?”

“S-Sa Nanay ko po,” sagot ni Belen. “Turo po ng Lola Ising niya noon sa Quezon.”

Nanlaki ang mata ni Sir Ricky. “Lola Ising? Narcisa ang pangalan niya?”

“Opo Sir… Paano niyo po nalaman?”

Napangiti si Sir Ricky habang umiiyak. “Si Narcisa… siya ang best friend at punong-kusinera ng Lola Conchita ko. Sabay nilang binuo ang recipe na ‘to noong panahon ng gera. Akala ko nawala na ang sikreto nang mamatay si Lola. Nasa pamilya niyo pala.”

Binalikan ni Sir Ricky ang bilao at kumuha pa ng puto. “Ito ang pinakamasarap na pagkaing natikman ko sa loob ng sampung taon. Walang sinabi ang caviar at steak niyo dito. Ito ang lasa ng pagmamahal. Ito ang lasa ng tahanan.”

Humarap si Sir Ricky sa lahat. “Simula ngayon, ang Puto at Kutsinta ni Belen ang magiging Official Snack sa lahat ng Board Meetings at International Events ng Elite Marketing! At Belen, gusto kong bilhin ang franchise rights ng recipe na ‘to. Gagawin kitang partner. Magtatayo tayo ng negosyo. Hindi ka na file clerk simula bukas.”

Napasinghap ang lahat. Si Belen, mula sa pagiging clerk, ay magiging business partner na!

Humarap si Sir Ricky kay Vanessa na namumutla sa hiya.

“At ikaw, Vanessa,” seryosong sabi ni Sir Ricky. “Ang tunay na class ay wala sa presyo ng pagkain o tatak ng damit. Nasa ugali ‘yan. Ang dinala mo ay pasta, pero ang asal mo ay basura. Apologize to her, o ikaw ang mawawalan ng trabaho ngayong gabi.”

Sa harap ng daan-daang empleyado, napilitang lumapit si Vanessa kay Belen at humingi ng tawad habang nakayuko. Ang mga kasamahan niyang nambully kanina ay nag-unahan namang kumuha ng kutsinta, biglang pumupuri kay Belen.

“Ang sarap pala Belen! BFF na tayo ha!”

Pero alam na ni Belen kung sino ang tunay.

Umuwi si Belen nang gabing iyon na hindi lang ubos ang paninda, kundi puno rin ng pag-asa. Napatunayan niya na hindi kailangang maging mahal para maging espesyal. Minsan, ang simpleng kakanin na gawa sa puso ay sapat na para pataubin ang pinaka-sosyal na handaan at baguhin ang takbo ng tadhana.