Mga Inabandunang Sanggol na Natagpuan sa Isang Bukirin:

Isang Umaga ng Isang Magsasaka na Nauwi sa Isang Himala

Nagsisimula ang kuwento sa tahimik at mahamog na bukang-liwayway—nang matagpuan ang tatlong inabandunang sanggol sa isang bukirin, at ang buhay ng isang matandang magsasaka ay nagbago sa paraang hindi niya kailanman inakala.

Si John Peterson ay nabuhay ng lahat ng kanyang 70 taon sa lupang ito, na nakapaloob sa pagitan ng mga gumugulong na burol at makakapal na kagubatan. Mabagal, paulit-ulit, at kadalasang nag-iisa ang kanyang mga araw, tanging ang tapat niyang aso na si Bella ang kasama. Inilibing na niya ang kanyang asawa, nalampasan ang kanyang mga kapatid, at tinanggap ang payak na kapayapaan ng pag-iisa.

Ngunit ang kapayapaang iyon ay gumuho isang umaga dahil sa isang tahol.

Si Bella, na karaniwang kalmado, ay biglang tumakbo sa gitna ng bukid patungo sa isang masukal na damuhan malapit sa gilid ng lupain. Nalilito at bahagyang nabahala, sinundan siya ni John sa malamig na hamog ng umaga.

“Bella, ano iyon, iha?” sigaw niya, ngunit abala na ang aso sa walang tigil na pagkayod sa paanan ng isang palumpong.

At doon—narinig niya ito. Isang mahinang iyak. Tao, walang pag-aalinlangan.

Napigil ang hininga ni John habang inihihiwalay niya ang mga sanga. Nakahiga roon, sa ibabaw ng tuyong mga dahon, ang tatlong munting sanggol—dalawang babae at isang lalaki—balot ng mga luma at numinipis na kumot, namumula ang pisngi sa lamig, nanginginig ang maliliit nilang katawan.

Lumuhod siya. “Panginoon sa langit,” bulong niya. “Ano ito sa ngalan ng Diyos…?”

Masusing Pagtingin, Isang Nakakatakot na Palatandaan

Habang marahang inaaruga ni John ang mga sanggol sa kanyang mga kamay na bakas ng panahon, may napansin siyang kakaiba. Bawat bata ay may suot na maliit na pilak na kuwintas. Ang isa ay may buwan, ang isa ay may araw, at ang ikatlo ay may bituin. Sa likod ng bawat palawit, iisang titik ang nakaukit: L.

Ang mga sanggol, na kanina lamang ay umiiyak, ay biglang tumahimik nang sila’y magkadikit at mapasandal sa dibdib ni John. Para bang ang muling pagsasama-sama ay nagdala sa kanila ng kapayapaan.

Ang kakaiba at tahimik na ugnayang iyon ay yumanig kay John hanggang sa kaibuturan.

Laban sa Oras

Bagama’t malakas ang kabog ng kanyang dibdib, nanatiling nakatuon si John. Binalot niya ang mga sanggol sa makapal niyang ameranang lana at nagmadaling bumalik sa bahay. Sa tulong ni Bella, naghanda siya ng mainit na lugar malapit sa kalan na pinapagana ng kahoy. Nilatagan niya ng mga damit at kumot ang isang basket at maingat na inihiga ang mga sanggol.

Walang gatas-pormula sa bahay, ngunit naalala niya ang isang lumang paraan. Pinainit niya ang kaunting kondensadang gatas na hinaluan ng tubig, saka ginamit ang isang kutsarita upang dahan-dahang pakainin ang bawat sanggol, patak sa patak.

Nakagaan na niya noon ang mga ulilang kambing at mga ligaw na hayop—ngunit hindi kailanman mga sanggol na tao. Gayunman, gumana ang likas na udyok.

Ngunit ang pinakamalaking tanong ay patuloy na gumugulo sa kanya: Bakit dito? Bakit sa kanyang bukirin?
Walang kalapit na bahay, walang kalsadang dumaraan sa liblib na bahaging ito ng lupain. Sinumang nag-iwan sa mga sanggol ay sadyang pinili ang lugar na ito. Malinaw iyon.

Pagtawag ng Tulong

Matapos humupa ang unang bugso ng takot, tinawagan ni John ang kanyang matagal nang kaibigang si Marta, isang retiradong nars na nakatira sa baryong sampung milya ang layo.

“Marta,” sabi niya, nanginginig ang boses. “Kailangan mo akong puntahan agad. Nakakita ako ng tatlong sanggol… nag-iisa… iniwan sa lupa ko.”

Hindi siya nag-atubili.

Pagdating niya dala ang kanyang bag pangmedikal, matatag na ang kalagayan ng mga sanggol, bagama’t mahina pa rin. Sinuri niya ang kanilang mga vital signs at mas mahigpit silang binalot. Doon niya natuklasan ang isang maliit at gusot na papel na nakatago sa loob ng isa sa mga kumot.

Nakasulat doon:

“Mahalhin ninyo sila nang sapat para sa akin.”

Binasa iyon ni Marta nang malakas, at kapwa sila napatahimik. Hindi maikakaila ang sakit sa likod ng mga salitang iyon.

Kumalat ang Kuwento, Ngunit Walang Sagot

Iginiit ni Marta na ipaalam sa mga awtoridad ang nangyari. Dumating si Sheriff Harvey Jenkins kinahapunan ding iyon. Nagbukas siya ng kaso at kumuha ng mga larawan ng mga sanggol at ng kanilang mahiwagang mga kuwintas.

Lumipas ang mga araw. Sinundan ng mga linggo. Ngunit walang lumitaw. Walang tumugmang ulat ng nawawalang tao.
Walang napuntahan ang mga pilak na kuwintas—walang kilalang tatak, walang palatandaan maliban sa mga simbolo at sa titik na “L.”

Samantala, ang bahay-bukid ni John ay naging pansamantalang silid-alaga. Nilinis niya ang dating silid-panahi ng yumaong asawa at naglagay ng tatlong maliliit na kuna. Binigyan niya ng pansamantalang pangalan ang mga sanggol—Hope, Grace, at Ray—at kinantahan sila ng mga oyayi na hindi niya inaawit sa loob ng maraming dekada.

Isang Bayan ang Nagkaisa sa Isang Himala

Mabilis na kumalat ang balita sa kalapit na bayan. Ngunit sa halip na paghusga, habag ang tinanggap ni John. Nagdala ang mga kapitbahay ng mga diaper, gatas-pormula, mga kumot na tinahi ng kamay, at maging mga laruan. Isang retiradong guro ang nag-alok na tumulong sa araw. At si Marta ay araw-araw na bumabalik, sinusuri ang kalagayan at nagbibigay ng payong parang isang ina.

Hindi umalis si Bella sa kanilang tabi, madalas ay nakakulot sa tabi ng mga kuna na parang isang tagapagbantay.

Sa kabila ng hiwaga, may saya. Bumalik ang halakhak sa bahay-bukid. Sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, may dahilan si John upang magising tuwing umaga nang may pananabik.

Isang Liham na Walang Padalang Adres

Eksaktong isang linggo matapos matagpuan ang mga sanggol, nakatanggap si John ng isang payak na puting sobre sa koreo. Walang padalang adres—ang pangalan lamang niya.

Sa loob, isang pahina ng papel na may maikli ngunit tumatagos sa damdaming mensahe:

“Sila na lamang ang natitira sa aming wasak na pamilya. Huwag mo akong hanapin. Alagaan mo sila.”

At doon, naunawaan ni John: ang taong nag-iwan sa mga sanggol ay hindi malupit. Sila ay wasak. At sa tanging paraang alam nila, sinubukan nilang bigyan ang mga batang iyon ng ikalawang pagkakataon.

Ano ang Susunod para sa Tatlong Bituin?

Kalaunan, nakialam ang mga serbisyong panlipunan. Ilang pamilya ang nagpahayag ng interes na ampunin ang mga sanggol. Ngunit walang minadaling desisyon.

Malinaw ang hiling ni John—mananatili siya sa kanilang buhay, anuman ang mangyari.

Doon lumapit si Adriana, ang kanyang kapitbahay at isang babaeng nawalan ng sariling anak. Inalok niyang maging foster parent ang mga sanggol—at kalaunan, ampuning ina—na may papel si John bilang kanilang pinararangalan na lolo.

Sumang-ayon ang bayan. Sumang-ayon din ang mga serbisyong panlipunan.

Isang Alab ng Pag-asa para sa Lahat

Ang tatlong sanggol—na tinaguriang “mga sanggol na bituin”—ay ngayo’y masigla at umuunlad. Sina Hope, Grace, at Ray ay lumalakas, humahagikhik, at pinupuno ng saya ang bawat pusong kanilang napupuntahan.

Ang mga inabandunang sanggol na natagpuan sa bukirin ay naging sagisag ng pag-asa, tibay ng loob, at pagkakaisa ng komunidad.

At para kay John Peterson, na minsang inakala na kaunti na lamang ang maibibigay ng buhay, ang mga batang iyon ay nagdala ng isang bagay na hindi niya inaasahan: isang ikalawang pagkakataon sa pamilya.

Bakit Mahalaga ang Kuwentong Ito

Kapag may mga inabandunang sanggol na natagpuan sa isang bukirin, inaasahan mo ang dalamhati. Ngunit ang kuwentong ito ay naghatid ng kakaiba—isang himalang isinilang mula sa isang desperadong gawa.

Sa isang malamig na mundo, ang iisang kabutihang-loob ay naging isang mainit na apoy na kumalat sa buong komunidad. Ang pagmamahal ng isang tao ay nagbago ng kapalaran ng tatlong bata—at pinagaling din ang kanyang nag-iisang puso.

Interesting For You