Lumaki akong mahirap. Sobrang liit ng bahay namin—isang kwarto lang, gawa sa kahoy na halos luma na, at kapag umuulan, parang may pa-concert ang bubong sa ingay ng patak. Pero sanay na kami. Sabi nga ni Mama, “Anak, basta magkakasama tayo, mas masarap pa ’to sa mansion.”

Pero siyempre… tahimik kong pinangarap na balang araw, gagaan din ang buhay namin.

Hindi ko inakalang magsisimula pala ang pagbabago sa isang simpleng message request.

“Hi, I’m Alessia.”

Isang foreigner. Galing Italy. Hindi ko agad pinansin kasi baka scam. Pero nag-reply siya ulit.

“I saw your cooking posts. You look like a kind man.”

Napangiti ako. ’Di ko alam kung bakit, pero na-feel ko na totoo siyang tao. Kaya nag-reply ako.

At doon nagsimula ang araw-araw naming kwentuhan—video call, tawanan, minsan umiiyak siya kapag pagod sa trabaho. Nalaman ko ring executive chef pala siya sa isa sa pinakamalaking restaurant sa Europe. Sabi ko, “Siguro nagkamali ka ng taong kinausap… mahirap lang kami dito.”

Ngumiti lang siya.

“Poverty does not scare me. But losing a genuine person does.”

At doon… tumibok ang puso ko.

—

ANG PAGDATING NI ALESSIA

Isang hapon, habang nagwawalis ako sa labas, may humintong taxi. Bumukas ang pinto… at bumungad si Alessia—napakaganda, maputi, may dalang malaking luggage, at naka-ngiti na parang araw.

“Tomas?”

“Al… Alessia?? Ikaw ba ’yan? Totoo ka??”

Tumawa siya at niyakap ako. Ang bango. Amoy Europe talaga.

Pero ang sumunod na nangyari… nakakakaba.

Lumapit si Mama at Papa, parang hindi alam kung matutuwa ba o matatakot.

“Sir… Ma’am… I mean… Alessia, welcome po?”

Natawa si Alessia.

“No Sir, No Ma’am. Just Mama and Papa.”

Naluha si Mama agad.

“Tomas… seryoso ba ’to? Totoo ba ’tong babae?”

Sabi ko, “Ma, ako rin naguguluhan pa.”

—

Hindi ko alam kung mahihiya ako o ano. Sobrang liit ng bahay. Yung kama ko, halos mas maliit pa kaysa sa luggage niya.

Pero nagulat ako nang tinignan niya ang paligid… tapos ngumiti.

“It’s small… but it feels warm. I like it.”

Kinabukasan, nagluto siya para sa amin. Doon ko unang nakita kung gaano siya kagaling.

Nag-ihaw siya ng rosemary chicken, gumawa ng fresh pasta gamit lang ang lumang mesa namin, at nag-bake pa ng tinapay na umamoy buong barangay. Tumakbo pa yung kapitbahay namin, “Nay, ano pong tinitinda niyo? Ang bango!”

Habang kumakain kami, tahimik si Papa. Tapos bigla siyang nagsalita.

“Anak… ngayon lang ako nakakain ng ganito. Parang pang-hotel.”

Napangiti si Alessia.

“Papa, this food is only delicious because I’m cooking for family.”

—

Lumipas ang dalawang linggo ng saya. Araw-araw may niluluto siya. At araw-araw, mas lalo kaming nagiging malapit.

Hanggang isang gabi, habang naglalakad kami sa tabi ng ilog, huminto siya.

“Tomas… I want to stay here in the Philippines…”

Huminto ang puso ko.

“Ha? Pero… Alessia… executive chef ka. Malaki sahod mo. Ganda ng buhay mo.”

Huminga siya nang malalim.

“Yes. But I’m tired of a life that’s beautiful but empty. Here… with you… with your family… I feel alive.”

“Sigurado ka?”

“Yes. And I want to open my own restaurant here. With you.”

Parang gumalaw ang mundo. Parang kumulog pero sa dibdib ko.

“Sa… akin?”

“Yes, Tomas. You. I want you to be my partner—in the restaurant… and hopefully… in life.”

—

Pag-uwi namin, tinawag niya ang pamilya ko.

“Mama, Papa, Tomas… I want to tell you something.”

Nakasimangot si Papa, akala namin buntis siya o pauwi na.

Pero ngumiti siya at may nilabas na envelope.

“I bought a small land near town… and I want to build a restaurant and a better house for all of you. The papers are under your family name.”

“Ha?? Alessia… bakit??”

Lumapit siya sa akin, hinawakan ang kamay ko.

“Because you gave me something Italy never did—family. I want to give something back.”

Naiyak si Mama. Si Papa biglang napawalis ng luha. Si Chantel at Jaxel—ay este, ibang bata pala ‘to, sorry—tumakbo at yumakap sa kanya kahit hindi sila magkakilala.

Nagtawanan kami lahat.

—

Pagkaraan ng ilang buwan, nagbukas ang restaurant nila Alessia. Pinangalanan niya itong “Casa Puso.” Araw-araw puno ng tao. Araw-araw may bagong pagkain para sa pamilya. Araw-araw, mas lalo siyang naging parte ng buhay namin.

At ako? Doon ako nakatayo sa tabi niya, nakasuot ng apron, proud na proud.

Sabi niya minsan habang naghihiwa kami ng gulay:

“Tomas, do you know the real bonus?”

“Ano?”

“You didn’t just give me a family. You gave me a home.”

Ngumiti ako.

“At ikaw ang nagbigay sa amin ng panibagong buhay.”

At sa maliit naming dating bahay na binagong malaki, sabay naming niluto ang kinabukasan—masarap, mainit, puno ng pagmamahal… parang pasta na niluto ng tamang panahon.

At doon nagbago ang lahat. Forever.