NANLAMIG ANG WAITRESS NANG MATAPON NIYA ANG KAPE SA MAMAHALING DAMIT NG CUSTOMER, PERO NAGULAT SIYA SA GULAT NANG ABUTAN PA SIYA NITO NG MALAKING TIP

Tatlong oras pa lang ang tulog ni Jenny.
Alas-tres na siya nakauwi galing sa shift niya kagabi, at nag-review pa siya para sa Midterm Exam niya sa Accounting ngayong hapon.

Pagpasok niya sa Café Bella, hilo pa siya. Pero kailangan niyang ngumiti.
Working student siya, at siya lang ang inaasahan ng pamilya niya.

“Table 4! Cappuccino at Blueberry Cheesecake! Bilisan mo!” sigaw ng Manager niyang si Sir Romy.

Nagmamadaling kinuha ni Jenny ang tray.
Mainit ang kape. Mabigat ang cheesecake.

Sa Table 4, nakaupo ang isang babaeng napaka-elegante.
Si Ms. Cassandra. Naka-purong puting blazer na halatang designer brand, may pearl necklace, at abalang-abala sa laptop. Mukha siyang CEO ng malaking kumpanya.

Habang papalapit si Jenny, bigla siyang nahilo.
Umikot ang paningin niya dahil sa puyat at gutom.

BLAG!

Natapilok si Jenny. Lumipad ang tasa ng kape.

SPLASH!

Bumuhos ang mainit na cappuccino sa puting-puting blazer ni Ms. Cassandra.

Tumigil ang mundo ni Jenny.
Tumahimik ang buong café.

“OH MY GOD!” sigaw ng isang customer.

Nanlamig si Jenny. Nanginginig ang kamay niya.
Ang puting damit, ngayo’y kulay kape na. Siguradong libo-libo ang halaga noon—mas mahal pa sa sweldo niya ng isang taon.

“S-Sorry po, Ma’am! Hindi ko po sinasadya!” iyak ni Jenny habang pinupunasan ang damit. “Nahilo lang po ako…”

Dumating si Sir Romy, galit na galit.

“JENNY! TANGA KA BA?!” sigaw niya.
“Chanel ’yan! Hindi mo kayang bayaran kahit magtrabaho ka rito ng sampung taon! You are fired!”

Napahagulgol si Jenny.
“Sir, huwag po… kailangan ko po ng trabaho… may exam pa po ako…”

Inaasahan niyang sasampalin siya ni Ms. Cassandra.
Inaasahan niyang mumurahin siya nito.

Pero dahan-dahang tumayo si Ms. Cassandra.
Tinanggal niya ang naduming blazer at isinampay sa upuan.

Tinitigan niya si Jenny.
Nakita niya ang panginginig nito, ang reviewer at index cards sa bulsa ng apron, at ang itim sa ilalim ng mga mata nito.

“Manager,” seryosong sabi ni Ms. Cassandra.

“Opo, Ma’am! Tatanggalin ko na po siya agad—”

“Huwag.” putol niya.
“Accidents happen.”

Nagulat ang lahat.

Kinuha ni Ms. Cassandra ang checkbook niya, nagsulat, at inabot ang tseke kay Jenny.

“Ma’am… pambayad po ba ’to?” nanginginig na tanong ni Jenny.

Hinawakan ni Ms. Cassandra ang kamay niya at inilagay ang tseke roon.

₱50,000.

“Hindi ’yan pambayad sa damit. Pang-tuition mo ’yan.”

Napaluha si Jenny.

“Dalawampung taon na ang nakalipas, waitress din ako,” sabi ni Ms. Cassandra.
“Napagod, puyat, at muntik nang sumuko. Pero may isang taong umintindi sa akin. Dahil doon, naging Lawyer ako ngayon.”

Humarap siya sa Manager.

“Sagot ko na ang kape. At huwag mong tatanggalin ang batang ’to.”

Bumalik siya kay Jenny at ngumiti.

“Galingan mo sa exam mo. At kapag ikaw naman ang may kaya balang araw, ikaw ang tumulong.”

Umalis si Ms. Cassandra na may mantsa ang damit pero taas-noo.
Naiwan si Jenny, yakap ang tseke, umiiyak—hindi dahil sa takot, kundi dahil sa pag-asang ibinigay ng isang estranghero.

—

Kinahapunan, nanginginig pa rin si Jenny habang nagsusulat sa exam.
Pero sa bawat tanong, naaalala niya ang sinabi ni Ms. Cassandra: “Huwag kang susuko.”

Lumabas ang resulta kinabukasan.
Highest score si Jenny sa buong klase.

Pagkalipas ng ilang taon, isa na siyang CPA.
At isang gabi, sa parehong café, iniwan niya ang pinakamalaking tip niya—
para sa isang pagod na waitress na may reviewer sa bulsa.

Dahil minsan, may isang taong naniwala sa kanya.
At ngayon, siya na ang naniniwala sa iba.