Dugo at pawis — literal na may dugo — ang bumungad sa sala ng pamilya Rodriguez.

Kakatapos lang ilibing ng kanilang amang si Don Peping, pero parang nasa boxing ring na agad ang dalawang anak niyang sina Carding at Viring.

“Akin ang 50 hectares sa Batangas!” sigaw ni Carding habang hawak ang isang kitchen knife. “Ako ang panganay na lalaki! Ako ang magdadala ng
apelyido!”

“Anong panganay?!” sigaw naman ni Viring na may hawak na malaking tinidor. “Eh ako ang nagpapalit ng diaper ni Daddy nung na-stroke siya! Ikaw, nasa sabungan ka lang! Sa akin ang lupa!”

Nagpang-abot ang dalawa. Tulakan. Sabunutan.

SHING!

Nahagip ng kutsilyo ni Carding ang braso ni Viring. Dumugo nang kaunti.

“Aray! Papatayin mo ba ako?!”

PLOK!

Natusok naman ni Viring ng tinidor ang hita ni Carding.

“Aray ko po! Yung hita ko!”

Duguan at hingal na hingal sila nang biglang bumukas ang pinto.

Pumasok si Attorney Sison, ang family lawyer.

“Magsitigil kayo!” sigaw niya. “Namatay na nga ang tatay niyo, nagpapatayan pa kayo! Maupo kayo kung gusto niyong marinig ang Last Will and Testament!”

Pagkarinig ng salitang “Will,” bigla silang tumigil. Mabilis silang naupo sa sofa kahit duguan.

“Attorney, basahin niyo na. Sigurado ako, sa akin iniwan ni Daddy ang lahat,” sabi ni Carding habang binabalutan ang hita.

“Hmp! Asa ka pa,” irap ni Viring habang nilalagyan ng band-aid ang braso.

Binuksan ni Attorney ang selyadong envelope. Inayos niya ang salamin at pinigilan ang tawa.

“Ehem… Ito ang huling habilin ni Jose ‘Peping’ Rodriguez…”

Nakadikit ang tenga ng magkapatid.

“Sa mga anak kong sina Carding at Viring…”

Napangiti silang dalawa. Confirmed, sila nga ang kasama.

“…Alam ko na sa oras na binabasa ito, nag-aaway na kayo. Kilala ko kayo. Mga sakim kayo, tamad, at hinihintay niyo lang akong mamatay.”

Nawala ang ngiti nila. Nagkatinginan sila, pawis sa noo.

“Carding, nung naospital ako, hiningian kita ng pambili ng gamot, pero sabi mo wala kang pera kahit nasa sabungan ka.

Viring, nung birthday ko, hindi ka umuwi dahil nag-Boracay ka gamit ang pension ko.”

“Okay lang ’yan,” bulong ni Carding. “Sermon lang ’yan… yung lupa ang mahalaga.”

Nagpatuloy si Attorney:

“Napag-isipan ko kung sino talaga ang nagmahal sa akin nang walang kapalit… laging masaya pag nakikita ako… hindi nanghihingi ng pera…”

Lumiwanag ang mukha ni Viring. “Ako ’yan! Ako ’yan!”

“Kaya ang aking 50 Hectares sa Batangas… ang Rest House sa Tagaytay… at ang 20 Milyong Piso sa bangko…”

Pigilang hininga ang magkapatid…

“…Ay aking ipinamamana nang BUO at WALANG LABIS kay…”

“…BROWNIE, TAGPI, AT BLACKIE.”

Natulala si Carding. “Sino sila? Mga pinsan ba natin ’yun?”

“Gaga! Aso natin ’yun! Yung mga askal sa bakuran!” singhal ni Viring.

Nagpatuloy si Attorney:

“Ang lahat ng ari-arian ko ay mapupunta sa ‘Bantay Animal Shelter Foundation’ para sa pangangalaga ng aking mga aso at mga hayop na walang tahanan.

Mas mabuti pa ang aso, marunong tumanaw ng utang na loob.

Kayo — tahol lang ng tahol pero nangangagat kapag walang mana.”

“PS: Carding at Viring, kayo ang magmamana ng mga garapata ni Brownie. Good luck.”

Katahimikan.

Tumitig si Carding sa abogado. “Seryoso ba ’to? Sa aso?”

“Seryoso,” sagot ni Attorney at ipinakita ang dokumentong may paw print ni Brownie bilang witness.

Biglang nanlabo ang paningin ni Viring. “Ang yaman ko… naging Dog Chow…”

BLAG! Hinimatay.

Si Carding, humawak sa dibdib. “Yung 50 hectares… tataihann lang ng aso…”

BLAG! Tumba rin.

Pumasok si Brownie, taas ulo, wagwag buntot…

Umihi sa gulong ng kotse ni Carding.

Aw! Aw! (Translation: “Get out of my house.”)

Ang ending:
Tetanus shot at sakit ng loob lang ang nakuha ng magkapatid…

Habang si Brownie at tropa niya ang naging pinakamayayamang aso sa probinsya.