Maagang pumasok sa isang mamahaling boutique ng mga panlalaking damit si Mang Ernesto, isang payat ngunit maayos na nakabihis na matanda.

Plantsado ang kanyang lumang polo, medyo kupas na pero malinis, at suot niya ang paborito niyang sombrero na ginagamit lang sa mga espesyal na okasyon.

Bitbit niya ang maliit na sobre ng pera—isang libong piso lamang—at ang imbitasyon sa isang napakahalagang kaganapan: ang kanilang ika-50 anibersaryo ng high school reunion.

Habang naglalakad siya sa loob ng tindahan, maingat niyang tinitingnan ang bawat kurbata. May mga kulay abuhing elegante, may disenyong tuldok, at may mga tatak na alam niyang higit pa sa kayang abutin ng kanyang bulsa.

Lumapit ang isang saleslady na may ngiting magalang. “Magandang umaga po, Lolo! May maitutulong po ba ako?”

Ngumiti si Mang Ernesto, may bakas ng pananabik sa mukha. “Apo, gusto ko lang sana bumili ng kurbata. May espesyal kasi akong pupuntahan mamayang gabi—reunion namin sa high school.

Limampung taon na ang nakalipas mula nung huli kaming magkita-kita.”

“Wow, napakaespesyal po nun!” sabi ng saleslady. “Dito po, may magagandang design.”

Kinuha ni Mang Ernesto ang isang kurbata na kulay navy blue, simple ngunit may dating. “Bagay ‘to sa puting polo ko, ano?”

Ngunit nang silipin niya ang tag ng presyo, napahinto siya—₱2,450.00.

Biglang nanlamig ang kanyang mga kamay. Tahimik niyang ibinalik ang kurbata sa sabitan at ngumiti nang pilit.

“Ah… may mas mura po ba kayo, apo? Mga isang libo lang siguro?”

Medyo nailang ang saleslady. “Pasensya na po, Lolo. Wala po kaming ganoon kamura rito.”

Tumango si Mang Ernesto. “Ayos lang. Salamat na lang, apo.”

Habang palabas siya ng tindahan, mabagal ang kanyang hakbang. Sa isipan niya, bumabalik ang mga alaala—ang mga kabarkadang matagal nang hindi nakita, ang unang pag-ibig niyang si Liza, at ang pangakong gusto niyang magmukhang maayos kahit pa matanda na.

Sa may counter, pinagmamasdan siya ng may-ari ng tindahan, si Miguel, isang lalaking nasa trenta anyos. Tahimik niyang sinundan ng tingin ang matanda hanggang sa halos makarating ito sa pinto.

“Sandali po, Lolo!” tawag ni Miguel. “Teka lang po!”

Lumingon si Mang Ernesto, nagulat. “Bakit, iho?”

Lumapit si Miguel bitbit ang isang maliit na kahon. “Narinig ko po kayo kanina… tungkol sa reunion ninyo. Para po ba ngayong gabi ‘yon?”

Tumango ang matanda. “Oo, iho. Gusto ko lang sanang magmukhang presentableng muli. Limampung taon na kasi mula noong huli naming nagsuot ng kurbata. Pero mukhang… masyado nang mahal ang mga gano’n ngayon.”

Ngumiti si Miguel, at marahang iniabot ang kahon. “Tanggapin niyo po ‘to, Tay. Regalo ko po.”

Nanlaki ang mga mata ni Mang Ernesto. “Ha? Naku, hindi puwede! Hindi ako sanay tumanggap ng libre. Hindi ako pulubi, iho.”

Ngumiti si Miguel. “Alam ko po ‘yon. Pero hindi ito tungkol sa pera. Alam niyo, noong una akong pumasok sa eskwela, wala akong ama para magtali ng kurbata sa akin. Isang guro ko—isang matanda na rin noon—ang nagturo sa akin. Sinabi niya, ‘Huwag kang matakot magpakitang disente. Iyan ang unang respeto sa sarili.’ Kaya po, tuwing may nakikita akong kagaya ninyo, parang siya ulit ‘yung nakikita ko.”

Hindi nakapagsalita si Mang Ernesto. Nangingilid ang luha niya habang tinatanggap ang kahon. “Salamat, hijo. Hindi mo alam kung gaano ito kahalaga. Akala ko hindi na ako makakarating nang maayos sa reunion.”

Ngumiti lang si Miguel. “Siguraduhin niyo po, Tay, na kapag suot niyo ‘yan mamaya, ipagmamalaki niyo kung gaano niyo pinaghirapan makarating diyan—limampung taon ng kwento, ng buhay, ng pag-ibig. At sabihin niyo sa mga kaklase niyo, regalo ‘yan ng isang taong naniniwalang may halaga pa rin ang kabutihan.”

Kinagabihan, sa isang eleganteng bulwagan, dumating si Mang Ernesto. Maayos ang kanyang suot, at nakatali ang bagong kurbata sa kanyang leeg. Lahat ng mga dating kaklase niya ay napatingin, humanga sa kanyang porma.

“Uy, Ernesto! Ang ganda ng kurbata mo, ah! Bagay na bagay!” sabi ng isa.

Ngumiti si Mang Ernesto. “Regalo ‘to ng isang mabuting tao, pare. Isa lang ang bilin niya—huwag kalimutan ang kabaitan kahit tumanda na tayo.”

Sa gitna ng tawanan, musika, at mga lumang alaala, lihim na pinisil ni Mang Ernesto ang dulo ng kurbata—at napangiti.

Sa dulo ng gabi, habang papauwi, binuksan niya ulit ang kahon at napansin ang maliit na note na iniwan ni Miguel:

> “Para sa mga taong marunong magbigay-halaga—sa panahon man o sa tao.”

At doon, sa ilalim ng ilaw ng poste, napaluha si Mang Ernesto. Hindi dahil sa kurbata… kundi dahil naalala niyang may mga taong, kahit di mo kilala, handang magbigay respeto sa alaala ng iyong kabataan.

Minsan, ang pinakamagandang regalo ay hindi binabayaran ng pera—
kundi ipinapasa sa ngiti ng isang estrangherong marunong makakita ng halaga sa puso ng iba.