SUMAMA AKO SA NOBYO KO PARA IPAKILALA SA KANYANG PAMILYA — PERO ANG MGA MULTONG BABAE ANG NAGLIGTAS SA AKIN SA KAMATAYAN

4 — ANG BAHAY NA MAY PULANG JACKET

Humahagok ang dibdib ko habang pilit akong umaakyat sa agos ng ilog.
Parang mapuputol na ang mga binti ko sa pagod at lamig.

Biglang—
Tumahimik ang lahat.

Walang sigawan.
Walang aso.
Walang yabag.

Parang… iniwan na nila ako.

Pag-angat ko mula sa ilog, nakita ko ang isang lumang bahay sa bungad ng baryo.
Wasak ang bubong.
Baluktot ang pintuan.

At doon—
sa ilalim ng punong akasya—
may babaeng nakaupo.

Suot niya ang pulang jacket.

Hindi ko na kailangang tanungin.
Alam kong siya iyon.

“Tama na ang takbo,” mahina niyang sabi.
“Dito ka na.”

Nang pumasok ako sa bahay, biglang bumigat ang hangin.
Ang mga dingding ay puno ng gasgas—
mga marka ng kuko.

“Lahat kami’y nagdaan dito,” sabi niya.
“Bago kami namatay.”

Nanginig ang tuhod ko.

“Paano ako lalabas?” tanong ko.

Ngumiti siya—malungkot ngunit matatag.

“Hindi ikaw ang lalabas.”
“Lalabas ang katotohanan.”

5 — ANG HULING BITAG

Maya-maya, dumating si Lâm Xuyên.

Galit.
Basa.
At desperado.

“Jiang Ting!” sigaw niya.
“Lumabas ka!”

Pagbukas niya ng pinto—
biglang bumukas ang mga ilaw ng sasakyan ng pulis sa likod niya.

Isang opisyal ang lumapit.
“May sumbong ng kidnapping at human trafficking.”

Nanlaki ang mata ni Lâm Xuyên.

“Hindi totoo ‘yan!”
“Sinungaling siya!”

Ngunit sa sandaling iyon—
lumamig ang paligid.

Isa-isang lumitaw ang mga babae.
Si Xiao Qing.
Si Bao Zhu.
Ang babaeng dumudugo ang mata.

Lahat sila, nakatingin sa kanya.

Biglang napasigaw si Lâm Xuyên, napaurong, parang nababaliw.

“Lumayo kayo!”
“Hindi totoo kayo!”

Ang mga pulis…
wala silang nakikita.

Ngunit nakita nila ang isang bagay:
📱 ang cellphone ni Lâm Xuyên, nahulog sa lupa—
bukas ang chat records, video, at bank transfers.

Mga bentahan.
Mga presyo.
Mga pangalan.

Lahat.

6 — ANG HUSTISYA

Kinabukasan, binalita sa buong lalawigan:

Isang sindikato ng pagbebenta ng babae sa kabundukan ang nabuwag.
Labing-apat na lalaki ang inaresto.
Dalawampu’t tatlong bangkay ang nahukay.

Si Lâm Xuyên ay nahatulan ng habambuhay na pagkakakulong.

Bago siya dalhin, tumingin siya sa akin, nanginginig.

“Hindi kita minahal.”
“Minarkahan lang kita.”

Ngumiti ako—sa unang pagkakataon na hindi ako natatakot.

“At hindi mo kami naisip,” sagot ko.
“Pero kami… hinding-hindi ka makakalimot.”

7 — ANG PAMAMAALAM

Bumalik ako sa lungsod.

Isang gabi, biglang nawala ang pilak na pulseras sa kamay ko.

Sa panaginip, nakita ko silang lahat.
Nakasuot ng malilinis na damit.
Ngumiti.

“Salamat,” sabi nila.
“Malaya na kami.”

Pagmulat ko—
umaga na.

At sa kauna-unahang pagkakataon…
tahimik ang paligid.

Wala nang iyak.
Wala nang babala.

WAKAS