โซเนียเติบโตขึ้นมาในเมืองเล็กๆ ครอบครัวของเขา—พ่อของเขา Ivan; มาเรียแม่ของเขา; และอเล็กซีย์น้องชายของเขาอาศัยอยู่ในการต่อสู้เพื่อความอยู่รอดอย่างต่อเนื่อง

Ivan ด้วยมือที่แคลโลนของเขาซ่อมแซมเพิงของเพื่อนบ้านหรือช่วยในฟาร์มเมื่อพวกเขาต้องการ มาเรียเย็บผ้าในตอนกลางคืน ก้มลงบนจักรเย็บผ้าเก่าท่ามกลางแสงสลัวของตะเกียง แต่แทบไม่มีเงินซื้อขนมปังมันฝรั่งและเนื้อสัตว์ในวันหยุด

โซเนียคนโตรู้ตั้งแต่อายุยังน้อยว่าความหิวคืออะไร เขาอายุสิบหกปีเมื่อเขาปฏิเสธอาหารเย็นครั้งแรก โกหกว่าเขาไม่หิว เพื่อให้อเล็กซีย์ผอมและหนาวเย็นอยู่เสมอสามารถปันส่วนเสร็จได้ เขานั่งยามค่ําคืนข้างหน้าต่าง จ้องมองเงามืดของต้นไม้ และฝันถึงวันที่ครอบครัวของเขาจะหยุดนับเพนนี

งานในหมู่บ้านหายาก คนหนุ่มสาวไปที่เมืองและผู้ที่ยังคงอยู่ก็ยึดติดกับโอกาสที่จะเลี้ยงตัวเอง โซเนียและอเล็กเซย์ก็พยายามค้นหาบางสิ่งบางอย่างเช่นกัน แต่ความพยายามของพวกเขาถูกขัดขวางด้วยความเฉยเมยของโลก อิวานมักจะพูดซ้ําว่า “เราจะก้าวไปข้างหน้า สิ่งสําคัญคือต้องเป็นหนึ่งเดียว”

แต่โซเนียเห็นว่าหลังของเธองอมากขึ้นเรื่อย ๆ ในแต่ละปีที่ผ่านไป และการจ้องมองของแม่ของเธอก็เหนื่อยมากขึ้นเรื่อยๆ เขารู้ว่าถ้าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงชีวิตของเขาจะยังคงเป็นวงจรอุบาทว์ของความยากจน แม้จะยากจน แต่อีวานและแมรี่ก็เชื่อในพลังแห่งความรู้

“เรียนเถอะเด็ก ๆ นี่คือตั๋วสู่อีกชีวิตหนึ่ง” โซเนียยึดติดกับคําพูดเหล่านี้เหมือนเส้นชีวิต เธอเป็นนักเรียนที่ขยันขันแข็ง และความพยายามของเธอก็ได้รับผลตอบแทน

โรงเรียนช่วยให้เขาได้เข้าเรียนฟรีในมหาวิทยาลัยและทุนการศึกษา เมื่อเธอออกเดินทางไปยังเมือง Sonia รู้สึกเป็นครั้งแรกว่าเธอมีโอกาส วิทยาลัยกลายเป็นโลกใหม่สําหรับเธอ: ชั้นเรียนหนังสือโถงทางเดินที่มีเสียงดัง

เขาเรียนเพื่อเป็นนักเศรษฐศาสตร์ โดยใฝ่ฝันว่าวันหนึ่งจะเปิดธุรกิจของตัวเองและทําให้ครอบครัวของเขาพ้นจากหนี้ แต่ความเป็นจริงกลับกลายเป็นเรื่องโหดร้าย หลังจากสําเร็จการศึกษา งานดีๆ ทั้งหมดในเมืองก็ถูกยึดไปแล้ว การติดต่อและเงินมีความสําคัญมากกว่าประกาศนียบัตร

โซเนียกลับบ้านพร้อมกระเป๋าเดินทางและความหวังที่พังทลาย และได้งานเป็นแคชเชียร์ในร้านค้า…