Sa gilid ng Fuente Osmeña Circle sa Cebu City, nakapwesto si Marco, isang pintor na gumuguhit ng mga portrait para sa mga dumaraan. Maalikabok ang hangin, maingay ang paligid, pero sanay na siya sa ganoong buhay. Habang pinupunasan niya ang pintura sa kamay, napansin niyang bumagal ang isang mamahaling black SUV sa harap mismo ng pwesto niya. Kasunod nito ang dalawa pang sasakyan, halatang convoy ng may impluwensya.

Bumukas ang tinted na bintana at doon siya napatigil. “…Sophia?” mahina niyang bulong. Hindi siya puwedeng magkamali. Ang babaeng nasa loob—nakasuot ng eleganteng dress, may alahas na halatang milyon ang halaga, at may apat na bodyguard sa paligid—ay ang kababata niyang minahal nang lihim noon sa Lapu-Lapu City bago sila nagkahiwalay.

Napakunot ang noo ng isang bodyguard. “Ma’am, kilala niyo ho ito?” Hindi agad sumagot si Sophia. Tinitigan niya si Marco, halatang nabigla rin. “Marco?” tawag niya nang hindi makapaniwala. Agad siyang pinayuhan ng tauhan, “Ma’am, stay inside. Delikado dito.”

Pero bumaba si Sophia. “Relax, kilala ko siya.” Hindi makagalaw si Marco. Bumalik sa alaala niya ang mga sandaling naghahabol sila ng tutubi sa palayan, at ang pangakong babalikan niya ito kapag natupad na ang mga pangarap nilang dalawa—even if life didn’t go that way.

Napatingin si Sophia sa mga pinta niyang nakahilera. May tanawin ng SRP seaside, mga batang naglalaro sa Colon, at isang babaeng nakaputing bestida na nakatalikod. “Ako ba ’yan?” nakangiting tanong niya. Napakamot si Marco. “Hindi ko na alam itsura mo ngayon… kaya naalala ko na lang yung dati.”

Bago pa sila nakapag-usap nang husto, napansin ni Marco ang isang black van na huminto sa kabilang kalsada. Tatlong lalaking naka-itim ang bumaba at nakatingin sa direksyon nila. Naging alerto agad ang mga bodyguard. “Ma’am, ’yan din yung van na sumusunod sa atin kanina,” bulong ng isa kay Sophia. Lumapit ang isang lalaking mukhang kapamilya o kasosyo sa negosyo. “Sophia, sumakay ka na. Hindi ligtas dito.”

Hindi gumalaw si Sophia. “Hindi ako aalis hangga’t hindi ko siya nakakausap nang maayos.” Pilit siyang hinawakan pero inalis niya ang kamay ng bodyguard. Lumingon siya kay Marco. “May paraan pa ba para magkita tayo ulit? Hindi ganito. Hindi sa kalsada.”

Iniabot niya sa kanya ang isang calling card. Bago pa makasagot si Marco, pinabalik na siya sa sasakyan. Nakatitig lang siya habang paalis ang convoy, hindi sigurado kung iyon na ang huli.

Lumipas ang tatlong linggo. May maliit na art exhibit si Marco sa IT Park kasama ng iba pang lokal na pintor. Habang inaayos niya ang canvas, may lumapit na babaeng naka-jacket at sumbrero. “Libre pa bang magpakuha ng portrait?” Hindi niya agad nakilala pero nang tanggalin nito ang suot, para siyang natigilan. “Sophia?” Ngumiti siya, walang makeup, walang alahas, walang convoy. “Ako lang ’to. Hindi yung ‘anak ng politiko’ na tingin nila. Yung Sophia na kakilala mo.”

Hindi nakapagsalita agad si Marco. “Hindi lang kita kayang pinturahan,” mahina niyang sabi. “Kaya rin kitang mahalin ulit kung papayag ka.” Napatawa si Sophia, pero may luha sa gilid ng mata. “Simulan muna natin sa kape sa Lahug. Wala munang bodyguard, walang sasakyan, walang takot.”

Sa liwanag ng maliit na spot lamp sa exhibit, nagsimulang iguhit ni Marco ang mukha ng babaeng matagal nang nakaukit sa alaala niya. At sa gitna ng maingay na lungsod, nagtagpo ang dalawang pusong pinaghiwalay ng panahon—ngayon, hindi na bilang alaala, kundi bilang panibagong simula.

—

Nagpunta sina Marco at Sophia sa isang maliit na café malapit sa Lahug—yung tipong hindi pansinin, tahimik, at laging may halimuyak ng kapeng bagong timpla. Pinili nila ang pinakadulong mesa, medyo tago, para iwas tingin ng mga tao. Nakasandal si Sophia sa upuan habang pinagmamasdan si Marco na tila hindi pa rin makapaniwalang kaharap niya ito nang walang bodyguard o takot na may biglang sisita.

“Alam mo bang hinanap kita dati?” mahinang sabi ni Sophia habang iniikot ang tasa ng kape. “Pero ang sabi ng lola ko, nasa Manila ka raw noon. Napilitan akong sumama sa pamilya namin dahil sa negosyo at utang ng tatay ko. Hindi na ako nakabalik.”

“Akala ko kinalimutan mo na ako,” sagot ni Marco nang walang halong galit, kundi pang-unawa. “Na baka naging parte na lang ako ng kabataan mong nakalipas.”

Tumango si Sophia, pero agad na ngumiti nang tipid. “Hindi ka nawala sa isip ko. Kahit anong ganda ng lugar na napuntahan ko, may kulang.”

Napayuko si Marco at nagbuntong-hininga. “Sophia… kung babalik ka sa buhay ko, hindi kita kayang protektahan sa mundo mo. Hindi ko nga kayang bumili ng bagong brush minsan.”

Hinawakan ni Sophia ang kamay niya. “Hindi ko kailangan ng lalaki na kayang tapatan ang pera o impluwensya sa paligid ko. Ang kailangan ko, yung taong kakampi ko kahit walang camera, kahit walang pangalan, kahit walang yaman.”

Natigilan si Marco. Noon lang niya naramdaman na ang simpleng pangarap niya ay may halaga pa rin sa taong minsang minahal niya. Bago siya makasagot, may biglang dumaan na dalawang lalaki sa labas ng café—parehong naka-itim at may ear-piece. Napakunot ang noo ni Sophia nang mapansin sila.

“Ano ’yon?” tanong ni Marco, nakikiramdam.

“Mga tao ni Tito. Matagal na nila akong minamanmanan mula nang tumakas ako sandali sa bahay,” mahina niyang sagot. Halata sa mga mata niya ang kaba, pero hindi takot—pagod.

“Gusto mo bang ihatid kita sa inyo?” alok ni Marco kahit alam niyang alanganin.

“Hindi,” sagot ni Sophia, mariing tumayo. “Hindi na ako babalik sa kanila nang gano’n lang. Pero kailangan nating mag-ingat.”

Naglakad silang palabas ng café, at doon nakita ng dalawang lalaki si Sophia. “Ma’am, hinahanap na ho kayo,” malamig na sabi ng isa.

Humarang si Marco nang hindi iniisip ang sarili. “Sandali lang, hindi siya kinidnap o inapi. Umalis siya nang kusa.”

Tumingin si Sophia sa mga tauhan ng pamilya niya. “Sabihin niyo kay Tito na mag-uusap kami sa paraan ko. Hindi ako titigil sa pakikipagkita sa mga taong gusto kong makita.”

Hindi man kumbinsido ang dalawang lalaki, hindi rin nila pinilit si Sophia. Habang papalayo sila ni Marco, bumulong ito, “Sa susunod, hindi na ako tatakbo o magtago. Gagawa ako ng paraan para mabuhay kung saan ako masaya—hindi kung saan ako kontrolado.”

Huminto si Marco saglit sa sidewalk at tumingin sa kanya. “Kung papayagan mo, bahagi ako ng planong ’yan.”

Ngumiti si Sophia, hindi na may luha kundi may tapang. “Simula ngayon, oo.”

At sa gitna ng trapik, jeepney, ilaw ng lungsod, at ingay ng gabi sa Cebu City, sabay silang naglakad—hindi bilang dalawang taong nagkita lang sa kalsada, kundi bilang dalawang pusong handang lumaban para sa panibagong yugto, kahit pa ang mundo sa paligid nila ay hindi sanay sa mga ganitong pagbabalik.