Hapon noon nang mabagal na naglalakad si Mang Celso sa kahabaan ng bangketa, kapit-kapit ang maliit na paper bag na naglalaman ng gamot ng anak niyang may iniindang karamdaman. Halos kalahati ng sahod niya ang ginastos niya rito—pero wala siyang pakialam. Basta gumaling lang ang kaisa-isa niyang anak na si Lino.

Pero dahil sa lakas ng hangin at sa biglang pagdating ng isang nagmamadaling delivery rider, nabangga si Mang Celso. “Ay! Pasensiya po!” mabilis na wika ng rider, pero hindi man lang tumigil.

Doon nawalan ng balanse si Mang Celso, at bumulusok sa semento ang paper bag.

Pak!—tunog ng bote ng gamot na nabasag.

Napatigil si Mang Celso. Para siyang binuhusan ng malamig na tubig. Mabagal siyang lumuhod, nanginginig ang kamay habang dinadampot ang pira-pirasong bubog na may halo pang gamot.

“Sana naman… huwag naman ngayon…” bulong niya, nangingilid ang luha.

Alam niyang wala na siyang pambiling kapalit. At wala na ring oras—kailangan na ng anak niya ang gamot bago pa lumala ang lagay nito. Napaupo siya sa gilid ng kalsada, hawak ang putol-putol na bote na parang pinipisil ang puso niya.

Habang nanginginig ang balikat niya sa tahimik na pag-iyak, may tumigil na babae sa tabi niya. Isang estranghera. Naka-blouse, naka-slacks, at halatang galing trabaho.

“Sir… okay lang po ba kayo?” tanong nito, marahang yumuko.

Hindi siya sumagot. Wala siyang lakas. Napansin ng babae ang durog na bote.

“Sir… gamot po ba ‘yan?”

Tumango si Mang Celso, hindi man makatingin sa kanya. “Para sa anak ko… May sakit siya… Hindi ko alam kung paano ko papalitan ‘to ngayon…”

Tahimik na tumayo ang babae. Akala ni Mang Celso aalis ito—tulad ng lahat ng taong dumaraan at tumitingin lang saglit. Kaya tinanggap na lang niya na wala na siyang magagawa.

Pero makalipas ang ilang sandali, bumalik ang babae. At ang hawak nito ay isang bagong supot… mula sa parehong botika.

“Sir…” Inabot nito ang bag. “Ito po. Pareho po ng gamot na nabasag.”

Napatingala si Mang Celso, naguguluhan. “A-ano? Hija… hindi ko matatanggap ‘yan. Mahalaga ang pera mo.”

Umiling ang babae, may ngiti sa labi pero nangingilid din ang luha. “Sir… noong bata pa ako, palagi kayong dumadaan sa tindahan namin. Binibigyan n’yo ako ng libreng kendi kahit kulang ang pera ko… Naalala n’yo po ba ‘yon?”

Napatulala si Mang Celso. Bigla siyang napangiti nang kaunti, ramdam ang unti-unting pagbalik ng alaala. “Ikaw yung batang mahilig sa kulay berdeng kendi… Ikaw pala ‘yon?”

Tumango ang babae. “Oo po. Hindi ko po nalilimutan ‘yon. Gusto ko pong ibalik kahit kaunting kabutihan. Para sa anak n’yo po.”

Hindi na napigilan ni Mang Celso ang luha niya. “Salamat… Hija, salamat talaga… Wala akong maibabayad sa kabutihan mo.”

Tumabi ang estranghera sa kanya at marahan siyang tinapik. “Sir, hindi po lahat ng bayad pera. Minsan, puso ang kapalit.”

At doon tuluyang bumuhos ang luha ni Mang Celso—hindi na dahil sa problema, kundi dahil sa hindi inaasahang kabutihan na matagal na niyang akala’y wala na sa mundo.

“Pwede ko po kayong ihatid sa inyo?” tanong pa ng babae.

“Sige, hija… salamat,” sagot niya, pautal pero magaan na ang loob.

Habang naglalakad sila pauwi, dahan-dahang naramdaman ni Mang Celso na may mga taong handang tumulong kahit hindi mo sila kilala. At minsan, ang kabutihang tinanim mo noon, kahit simpleng kendi, ay babalik sa paraan na mas malaki kaysa sa inaasahan mo.

Pagsapit nila sa bahay, agad tumakbo si Lino sa ama. “Papa, nakuha mo ba gamot ko?”

Tumingin si Mang Celso sa estranghera, na ngumiti lamang bago dahan-dahang umatras para umalis na.

Inabot ni Mang Celso ang bag sa anak. “Oo, anak. At may anghel na tumulong sa atin.”

Bago umalis ang babae, nagbigay siya ng huling ngiti. “Sir, sana gumaling agad si Lino. At tandaan po ninyo—mabait pa rin ang mundo.”

At sa paglakad ng babae palayo, napansin ni Mang Celso na para bang luminaw ang paligid. Hindi na mabigat ang mga hakbang niya. Dahil sa isang estrangherang dumaan lang, tumigil, at nagpasya… na maging mabuti.

Isang simpleng kabutihan na nagligtas ng isang mag-ama mula sa pag-asa ng pagkatalo—at nagpaalala na minsan, ang mga himala ay nagmumula sa taong hindi mo inaasahan.